بازخوانیِ روانکاوانه‌ی آثار بهرام بیضایی

🛑هفت فیلم در هفت جلسه
سینما، فراتر از تصویر، آینه‌ای است که بازتاب‌دهنده‌ی لایه‌های پنهانِ روانِ سوژه و جامعه است. وقتی دوربینِ بهرام بیضایی، با آن نگاهِ دقیق و اسطوره‌شناسانه، بر تنهاییِ «انسان » مکث می‌کند، ما با جهانی روبرو می‌شویم که نیازمندِ واکاوی از دریچه‌ی روانکاوی است.
در این دوره تخصصی، تصمیم داریم با بهره‌گیری از رویکرد روانکاوی لاکانی، به لایه‌های زیرینِ این اثر جاودانه نفوذ کنیم.

⏳فقط ۴ روز تا شروع دوره آنلاین تحلیل

🛑 با حضور:
👤 دکتر حسن مکارمی
نویسنده، روانکاوِ لاکانی و پژوهشگر از دانشگاه سوربن فرانسه
👤 پریس تنظیفی
روانکاوِ لاکانی، نویسنده، پژوهشگر و منتقد سینما
👤دکتر محمد هاشمی نویسنده،پژوهشگر و استاد سینما در دانشگاه هنر و معماری

✴️امکان پرداخت شرایطی هم وجود دارد

📅*زمان برگزاری:
این جلسات به صورت آنلاین و در روزهای سه‌شنبه برگزار خواهد شد.
جهت کسب اطلاعات بیشتر جهت ثبت‌نام، می‌توانید با ما در ارتباط باشید:
📞 شماره تماس:۰۹۹۰۹۴۵۴۷۷۶
✈️ تلگرام: @Razak207

Читать полностью…

🗂️برای ورود به مجموعه‌ای جامع از هنر و فلسفه، کلیک کنید

📼سینما     |  💬 فلسفه

🎵موسیقی |  📖ادبیات

👩‍🎨نقاشی    |  👤روانشناسی

Читать полностью…

«در من خشمِ از زندگی کم نیست، همین‌طور تمایل به کنار کشیدن. و باور کنید، فروریختن در هیچِ مطلق از نظرم تصویر هولناکی نیست، بااین‌همه دودلم.»

مارکوس ورنر / برگردانِ محمد همتی

@shotnote1✍

Читать полностью…

تا حالا فکر کرده‌اید چرا بعضی شخصیت‌های داستانی در رویا موفق می‌شوند کاری را انجام دهند که در زندگی واقعی از انجامش عاجزند؟

▫️در فیلم «شرلوک جونیور» محصول ۱۹۲۴، باستر کیتون ایده جالبی را به تصویر می‌کشد. شخصیت اصلی فیلم، کارمند یک سینماست که آرزوی کارآگاه شدن دارد. او به دختری علاقه‌مند است، اما در زندگی واقعی نمی‌تواند از پس رقیبش بربیاید و حتی در حل یک ماجرای سرقت هم شکست می‌خورد.
پس از مجموعه‌ای از ناکامی‌ها، در اتاق آپارات سینما به خواب می‌رود. در این لحظه اتفاق عجیبی می‌افتد. او وارد فیلمی می‌شود که روی پرده در حال نمایش است. ابتدا شخصیت‌های فیلم جای خود را به آدم‌های زندگی واقعی او می‌دهند و بعد، خودش به قهرمان داستان تبدیل می‌شود؛ کارآگاهی ماهر که باید معمای یک سرقت را حل کند و دختر مورد علاقه‌اش را نجات دهد.

▫️اما نکته مهم اینجاست: چرا کیتون برای ورود به رویا از پرده سینما استفاده می‌کند؟

چون پرده سینما فقط مرز میان دو جهان نیست؛ مرز میان دو جایگاه متفاوت شخصیت است. در زندگی واقعی، او تماشاگر اتفاقات است و توان تغییر دادن آن‌ها را ندارد. اما در جهان فیلم، می‌تواند نقش‌ها را عوض کند، موقعیت‌ها را بازسازی کند و پایانی را رقم بزند که در واقعیت از رسیدن به آن ناتوان بوده است.

برای نویسنده، این ایده اهمیت زیادی دارد. همیشه بهترین راه برای شناخت خواسته پنهان یک شخصیت، بررسی اتفاقاتی نیست که در زندگی واقعی برایش رخ می‌دهد، بلکه باید دید در خیال خودش چه چیزی را تغییر می‌دهد.

شخصیت شما در رویا چه کسی می‌شود؟ چه کسی را نجات می‌دهد؟ از چه کسی انتقام می‌گیرد؟ و مهم‌تر از همه، کدام شکست زندگی‌اش را در خیال جبران می‌کند؟



می‌توانیم شخصیتی خلق کنیم که در زندگی واقعی، در موقعیتی مهم شکست خورده است. سپس صحنه‌ای بنویسیم که در رویا همان موقعیت دوباره اتفاق می‌افتد، اما این بار شخصیت فرصت پیدا می‌کند تصمیم دیگری بگیرد و نتیجه را تغییر دهد.
از تضاد میان این دو موقعیت می‌توانیم به یکی از عمیق‌ترین لایه‌های شخصیت برسیم: چیزی که آرزویش را دارد، اما در بیداری توان به دست آوردنش را نداشته است.

@shotnote1

Читать полностью…

🔴 انتخاب دشوار؛ جایی که شخصیت واقعی آشکار می‌شود.

شخصیت را فقط از روی حرف‌هایش نمی‌شناسیم؛ انتخاب‌هایی که در شرایط سخت انجام می‌دهد، بیشتر از هر چیز او را معرفی می‌کنند.

دوراهی اخلاقی زمانی شکل می‌گیرد که شخصیت میان دو انتخاب قرار می‌گیرد و هر انتخاب بهایی دارد. در چنین موقعیتی، هیچ راه‌حل کاملاً بی‌هزینه‌ای وجود ندارد.

مثلاً دختری متوجه می‌شود پدرش در پرونده یک بیمار مرگبار اشتباه کرده است. اگر حقیقت را بگوید، پدرش شغلش را از دست می‌دهد. اگر سکوت کند، ممکن است جان بیمار دیگری به خطر بیفتد.

سوال برای طراحی یک دوراهی اخلاقی

۱. شخصیت میان چه دو انتخابی گرفتار شده است؟
۲. با انتخاب هرکدام چه چیزی را از دست می‌دهد؟
۳. کدام ارزش یا باورش در معرض آزمایش قرار گرفته است؟
۴. چه کسی بهای تصمیم او را می‌پردازد؟


@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh 🎬
@Bankefilmnameh.ir 🌐

Читать полностью…

برشی از کتاب همسایه ها
✍احمد محمود

بلورخانم غر مي زند
- پولت سر تو بخوره
امان آقا سوار دوچرخه ي سه تفنگه ي سبز رنگش مي شود و مي رود قهوه خانه.
قهوه خانه امان آقا سر سه راه بندر است. گاهي من و اميد پسر محمد ميكانيك و ابراهيم و حسني پسران رحيم خركچي با هم مي رويم قهوه خانه‌ي امان آقا كه به حبس صوت گوش بدهيم. راهش دور است ولي به رفتنش مي ارزد
- عنكبوت! چار تا چاي كم مايه بده بچه ها!
مي نشينيم پست ميز و شاگرد قهوه چي چاي مي گذارد جلومان. چشممان به بوق بزرگ و سبزرنگ حبس صوت است. عنكبوت سوزنش را عوض مي‌كند و صفحه مي‌گذارد. چاي مي‌خوريم و به آواز گوش مي‌دهيم. گاهي با هم دومينو بازي مي‌كنيم. البته همين جوري. سرسلامتي. ولي ابراهيم هميشه دلش
مي‌خواهد سر پول بازي كنيم كه من و اميد زير بار نمي‌رويم
- ما كه قمارباز نيستيم.
- پس فايده ش چيه كه هي درق و دروق دومينوهارو بكوبيم رو ميز.
يك بار ابراهيم با اميد سر يك ماچ بازي كرد كه ازش برد و اميد را ماچ كرد.
- خب بچه ها... چاي كه خوردين، صفحه تونم كه گوش دادين... يالا راه بيفتين برين خونه!
پدرم از كنار منقل بلند مي شود. نيمتنه اش را از مادرم مي گيرد و مي پوشد و چپيه اش را دور سر مي بندد و از خانه مي رود بيرون.
بلورخانم از اتاقمان مي زند بيرون. چشمم دنبال بلورخانم است. چادرنماز مادرم را سفت دور كمر پيچيده است. راه كه مي رود كفلش گردشي آرام دارد. مي رود تو اتاق و در را
مي‌بندد.
وقتي امان آقا مي‌زدش، نديدم كه شلاق به شكمش بخورد.
در كبوترخانه را باز مي كنم و مي‌روم تو و كبوترها را از لانه بيرون مي‌كنم.
نر "دم سفيد" عزا گرفته است. رو ميخ نشسته است و يغ كرده است.
چشمان قرمزش غمناك است. هفته ي قبل، شاهين رو هوا ماده اش را زد. نر دم سفيد، ميل به دانه ندارد.

از كبوترخانه مي زنم بيرون. آفتاب به تنم مي نشيند. سرماي نموك اتاق از تنم بيرون مي زند. از آفتاب لذت مي برم. براي كبوترها ارزن مي‌ريزم .
آسمان آبي آبي است. هاجر، كهنه‌هاي بچه ريغماسي اش را روبند مي‌اندازد. چارده ماه است كه شوهر هاجر رفته است كويت.
رحيم خركچي كنار عمو بندر نشسته است و چپقش را پر كرده است و دود مي‌كند
- اگه سقف سايبون رو عوض نكنم، گمون نكنم طاقت يه بارون ديگه داشته باشه‌.
اما زمستان رو به آخر است.
رحيم خركچي، چپق را مي دهد به عموبندر و حسني را صدا مي‌كند
- چيه بابا؟
حسني از اتاق مي آيد بيرون
- بيا حيوونا رو قشوكن
زن رحيم خركچي يك سال است كه مريض است. حالا ديگر زمين‌گير شده است.
حسني تر و خشكش مي‌كند. حسني و ابراهيم دوقلو هستند.
بلورخانم از اتاق مي‌زند بيرون. مي رود بازار كه براي ظهر خريد كند. اجاق بلورخانم كور است. سال دهم است كه شوهر كرده است
مي‌گويند تقصير امان آقا است. مي گويند كه امان آقا چندبار سوزاك گرفته و يكبار هم خيارك در آورده است. لابد كسي كه اين همه مرض عجيب و غريب گرفته باشد بايد هم كه بچه اش نشود.
كبوترها را دانه مي دهم و بعد كيش شان
مي‌كنم. پر مي‌زنند و مي‌نشينند رو چينه‌ی بام. پارچه نيمه مرطوبي را گلوله مي كنم و پرت مي كنم زير پاشان كه دسته جمعي جست مي زنند و پر مي كشند و اوج مي گيرند.
هاجر كنار حوض نشسته است و كون بچه ريغماسي اش را مي شويد. آب سرد است. بچه هاجر حياط را روسر گرفته است.
مي روم رو بام و براي كبوتران سوت مي زنم. صداي حسني را مي شنوم كه رحيم خركچي را صدا مي كند
- بابا بدو كه ننه داره از حال ميره
وقتي كه جعفر خشتمال خودش را حلق آويز كرد، حال زن رحيم خركچي بدتر شد.

تك هوا شكسته است. هوا رو به گرمي مي رود. حالا ديگر نمي شود تو اتاق خوابيد. عصر كه مي شود، همسايه ها جلو اتاق هاشان را جارو مي كنند،
بعد آب مي پاشند و بعد فرش مي اندازند.
خواج توفيق، ذغال ها را رو هم مي چيند، نفت مي ريزد، كبريت مي كشد، آتش مي گيراند و بعد با حوصله كنار منقل، رو پاشنه هاي پا مي نشيند و ذغال را باد می‌زند.

@shotnote1
@gardoonedastan

Читать полностью…

🔲▫️ درس داستان‌نویسی از عباس معروفی:

گذشته شخصیت را در زمان حال آشکار کن.
شخصیت‌ها فقط با اتفاقاتی که اکنون برایشان می‌افتد تعریف نمی‌شوند. گذشته آن‌ها هم در تصمیم‌ها، واکنش‌ها و رفتارهای امروزشان حضور دارد.

پ.ن: این شیوه به نویسنده کمک می‌کند گذشته را به‌جای توضیح دادن، از دل رفتار، شخصیت را بیرون بکشد.
تمرین امروز: شخصیتی بنویسید که بعد از ده سال به محل کار سابقش برگشته. در یک صحنه کوتاه، بدون فلاش‌بک و توضیح مستقیم، نشان دهید چه اتفاقی در گذشته برایش افتاده است.

@shotnote1 ✍

Читать полностью…

🔴 احمد محمود
📕 محمود، پنجشنبه‌ها، درکه

اطلاعات را باید شخصیت‌های داستان به خواننده بدهند، نه نویسنده‌‌ی داستان.  شخصیت‌ها خودشان باید حرف بزنند. داستان به عقیده‌ی من یعنی تعریفِ حرکت. یعنی رویدادها جریان پیدا کنند و در طی جریانشان برای خواننده تعریف شوند. ما نباید بنشینیم و یک مشت عکس را برای خواننده تعریف کنیم. ما یک حرکت را می‌بینیم و آن حرکت را برای خواننده تعریف می‌کنیم.


@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh 🎬

Читать полностью…

🔴 تمرین نویسندگی به سبک احمد محمود
آغازی کوتاه با لحن ادبی، بومی و رئالیستی احمد محمود /همسایه‌ها (با تمرکز بر جزئیات محیطی و درونیات شخصیت‌ها)

📝با تمرکز بر زندگی روزمره و کشمکش‌های پنهان ادامه دهید.

«پایین‌ترین طبقه، بوی صابون و عرق ملافه‌های خیس، فضا را پر کرده بود. زن خانه‌دار، در حالی که سعی می‌کرد با چوبِ لباس‌شویی، ملافه‌ی سنگین را روی بند سیمی زنگ‌زده بند کند، نگاهش به طبقه‌ی بالا گره خورد. زن گیتاریست، با آن موهای آشفته و نگاه بی‌پروای همیشگی، داشت آهنگی می‌خواند که در آن حیاط محصور، هیچ‌کس جرأت نمی‌کرد بلند تکرارش کند. دو همسایه‌ی طبقه‌ی وسط هم، مثل دو مجسمه، سینه‌هایشان را به نرده نزدیک کرده بودند و فقط تماشا می‌کردند؛ یکی با دست‌های مشت‌شده روی نرده و دیگری با چشمانی که انگار سال‌ها منتظر همین صدا بود. در این حیاط، هیچ دیواری آن‌قدر بلند نبود که رازهای طبقه‌ی بالا را از گوش‌های طبقه‌ی پایین پنهان کند...»

به این سوالات پاسخ دهید تا داستان ادامه پیدا کند:
این سه زن چه نسبتی با هم دارند؟
· چه رازی در این حیاط پنهان است؟
· آیا صدای گیتار باعث یک اتفاق غیرمنتظره
می‌شود؟

@shotnote1✍

Читать полностью…

🔲▫️▫️▫️
داستایفسکی

در یک روز ، در یک ساعت ، همه چیز ممکن است درست شود !

نکته اصلی این است که دیگران را مثل خودتان دوست بدارید. این نکته ی اصلی است ، این همه چیز است ، همه چیز ....

@shotnote1✍

Читать полностью…

🔲▫️چهار عنصر اصلی داستان‌نویسی از نگاه استادان فیلمنامه‌نویسی

🔰۱. رابرت مک‌کی: ساختار، شخصیت، پیرنگ و معنا یا درون‌مایه.

🔰۲. سید فیلد: شخصیت، پیرنگ، ساختار سه‌پرده‌ای و کشمکش.

🔰۳. جان تروبی: خواسته و نیاز شخصیت، کشمکش، تحول شخصیت و درون‌مایه.

نکته مهم🎯 این چهارگانه‌ها دسته‌بندی‌های رسمی و یکسانی در آثار این سه استاد نیستند. هرکدام نظریه و اصطلاحات خاص خود را برای تحلیل و طراحی داستان دارند.

@shotnote1 ✍

Читать полностью…

🔲▫️عباس معروفی

سَفر یعنی اینکه تو با دیدنِ یک درخت احساس کنی برای اولین بار است آن درخت را می‌بینی. وگرنه این‌همه خَلبان و راننده شب و روز از جایی می‌روند به جای دیگر. هیچ درختی براشان تازِگی ندارد. این که سفر نیست.
سفر یعنی دور شدن از یکنواختی. وسعتِ دید نسبت مستقیم دارد به بُعد مسافت؛ هرچه دورتر، وسعت دید بیش‌تر. و من این را پیش از سفر نمی‌دانستم.
سفر یعنی اینکه وقتی صبح از خواب بیدار شدی تعجب کنی، و از خودت بپرسی من اینجا چه می‌کنم؟!


@shotnote1✨

Читать полностью…

🔴 همراهان عزیز، در صورت قطعی یا اختلال اینترنت و عدم دسترسی به سایت و تلگرام، می‌تونید از طریق برنامه‌های «روبیکا» و «بله» به کانال های «هنر فیلمنامه | کارگردان مؤلف | نویسنده تک‌شات | بانک فیلمنامه» بپیوندید تا همچنان به مطالب آموزشی، اطلاعیه‌ها و اخبار مربوط به فعالیت‌های بانک فیلمنامه دسترسی داشته باشید.

هدف ما اینه که ارتباطمون با شما حفظ بشه و بتونیم در هر شرایطی همراهتون باشیم. 🌱

لینک عضویت:
ble.ir/shotnote1
ble.ir/honarefilmnameh
Ble.ir/bankefilmnameh_ir 🌐

Rubika.ir/honarefilmnameh

Читать полностью…

☝️این بخش از رمان «مسخ» کافکا نمونه بسیار خوبی از شخصیت‌پردازی است؛ بیایید بررسی کنیم چطور کافکا تقریبا بدون هیچ توصیف مستقیمی ویژگی‌های اخلاقی و روانی گرگور را ارائه می‌دهد.

شخصیت‌پردازی در اینجا از سه مسیر شکل می‌گیرد:

🔻1. جزئیات محیط و اشیا

تصویر زنی که گرگور از مجله بریده و در قاب طلایی گذاشته، جزئیاتی ظاهراً ساده است. اما انتخاب این تصویر و قاب کردن آن، اطلاعاتی درباره علایق و دنیای شخصی او به ما می‌دهد.

🔻2. واکنش به موقعیت

گرگور به پنجره نگاه می‌کند، صدای باران را می‌شنود و از هوای گرفته غمگین می‌شود. این واکنش، حال‌وهوای او را بدون توضیح مستقیم به خواننده منتقل می‌کند.

🔻3. رفتار و کنش فیزیکی

مهم‌ترین بخش همین‌جاست. گرگور تلاش می‌کند به پهلوی راست بخوابد، اما نمی‌تواند. صد بار تقلا می‌کند و سرانجام به دلیل درد دست از تلاش می‌کشد. بدین طریق شخصیت از طریق رفتار معرفی می‌شود. حتی پیش از آنکه بدانیم گرگور چه کسی است، با وضعیت جسمی، عادت‌ها و واکنش‌هایش آشنا می‌شویم.

🎯اگر بخواهیم این شیوه را وارد فیلمنامه کنیم، شخصیت‌پردازی فقط از طریق دیالوگ یا معرفی گذشته شخصیت اتفاق نمی‌افتد. انتخاب اشیا، عادت‌های تکرارشونده، واکنش به محیط و حتی نحوه مواجهه با یک مانع کوچک می‌توانند شخصیت را آشکار کنند.

🎯 نکته قابل توجه در این نمونه، کافکا از امکانات نثر برای ورود به ذهن گرگور استفاده می‌کند. در فیلمنامه باید این اطلاعات را تا جای ممکن به رفتار، تصویر، صدا و کنش قابل مشاهده تبدیل کنیم.
مثلاً به‌جای اینکه بنویسیم «مرد از تنهایی خسته شده بود»، نشان بدهیم هر روز دو فنجان چای می‌گذارد، اما فقط از یکی استفاده می‌کند.

این تفاوت میان گفتنِ ویژگی شخصیت و نشان دادنِ آن است.

@shotnote1 ✍
@bankefilmnameh
bankefilmnameh.ir

Читать полностью…

🎯 ۵ کتاب که نگاه نویسنده را عوض می‌کنند

🔻مسخ، فرانتس کافکا
🔻داستان‌نویسی به شیوه همینگوی، کارلوس بیکر
🔻درباره نوشتن، استیون کینگ
🔻قصه‌گویی، رابرت مک‌کی
🔻جنایت و مکافات، فئودور داستایفسکی
🔻فیلمنامه، سید فیلد

📚 این پنج کتاب را بخوانید تا ببینید چطور می‌شود به شخصیت، روایت، زمان و حتی خودِ داستان جور دیگری نگاه کرد.

نویسنده از کتاب‌ها یاد می‌گیرد چطور جهان و آدم‌هایش را بسازد.

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh 🎬
Bankefilmnameh.ir 🌐

Читать полностью…

چگونه جهان درونی آدم‌ها را آشکار سازیم.

واکاوی برشی از رمان آناکارنینا، اثر تولستوی.

ساختن موقعیت داستانی با نشان دادن دو روی یک سکه امکان پذیر است، یعنی درآمیختن دنیای درون با جهان بیرونی. روش ساده ولی اسرارآمیز تولستوی برای تبدیل زبان روایت به موقعیت داستانی و ساختن شخصیت با نشانه‌ها.


@hafezkk
@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh

Читать полностью…

📚 معرفی کتاب
وقتی یک شخصیت داستانی آن‌قدر از زندگی واقعی‌اش خسته می‌شود که در خیال، زندگی دیگری برای خودش می‌سازد. در خواب به جایی می‌رود که در بیداری جرئت رفتنش را ندارد، با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شود که سال‌ها از آن‌ها گریخته و تصمیم‌هایی می‌گیرد که همیشه از گرفتنشان ترسیده است.

اگر به چنین فضاهایی علاقه دارید، چند نویسنده هستند که خواندن آثارشان می‌تواند برای داستان‌نویسی الهام‌بخش باشد:

۱

. فرانتس کافکا

در داستان‌هایی مثل «هنرمند گرسنگی» و «گزارش به یک آکادمی»، با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شویم که میان خواسته‌های شخصی و جهانی که راهی برایشان باقی نمی‌گذارد گرفتار شده‌اند.

۲. خورخه لوئیس بورخس

در داستان «ویرانه‌های مدور»، مردی تلاش می‌کند انسانی را در خواب خلق کند. بورخس مرز میان خواب و واقعیت را چنان جابه‌جا می‌کند که خواننده در تشخیص خالق و مخلوق دچار تردید می‌شود.

۳. ریچارد براتیگان

شخصیت‌های تنها و آدم‌هایی که در موقعیت‌های معمولی با پوچی زندگی مواجه می‌شوند. نثر ساده او اغلب موقعیت‌هایی عجیب و تأمل‌برانگیز می‌سازد.

۴. ساموئل بکت

در داستان «اخراج‌شده»، با انسانی مواجه می‌شویم که حتی برای رفتن و ماندن هم با خودش درگیر است. شخصیت‌های بکت اغلب در وضعیتی معلق میان تصمیم و ناتوانی زندگی می‌کنند.

۵. آلبر کامو

مجموعه داستان «تبعید و سلطنت» را بخوانید. به‌خصوص داستان «زن زناکار» که به تنهایی، میل به رهایی و مواجهه انسان با زندگی خودش می‌پردازد.عنوان داستان طعنه‌آمیز و نمادین است.

۶. هاروکی موراکامی

مجموعه «فیل ناپدید می‌شود» نمونه خوبی از ورود اتفاقات ناممکن به زندگی روزمره است. غیبت، خواب، تنهایی و هویت در داستان‌های او نقش مهمی دارند.

۷. دینو بوتزاتی

مجموعه «هفت پیام‌آور» را پیشنهاد می‌کنم. شخصیت‌های بوتزاتی اغلب در انتظار چیزی هستند که معلوم نیست هرگز اتفاق بیفتد. انتظار، گذر زمان و حسرت فرصت‌های ازدست‌رفته از عناصر مهم آثار اوست.

🎗سه داستان برای شروع:
- «هنرمند گرسنگی» از فرانتس کافکا
- «ویرانه‌های مدور» از خورخه لوئیس بورخس
- «هفت پیام‌آور» از دینو بوتزاتی

از این آثار فقط ایده نگیرید؛ به شیوه ساختن موقعیت توجه کنید. چطور یک خواب ساده می‌تواند به بحرانی درباره هویت تبدیل شود؟ چطور یک انتظار طولانی می‌تواند تمام زندگی یک شخصیت را تحت تأثیر قرار دهد؟


@shotnote1 ✍

Читать полностью…

چیستا یثربی

همیشه بخشی از آدم، جایی جا میماند. آدم میرود، اما بخش مهمی از او جایی جا می‌ماند، ✨در اتاق کودکی، زیر درختانی، یا در چشم‌های عابری. آدم نمی‌داند چه گم کرده است. همیشه بخشی از او نیست

@shotnote1

Читать полностью…

مارگریت دوراس

بین کسی که کتاب می نویسد و اطرافیان او، همیشه باید نوعی جدایی باشد. عزلت همین است، عزلت نویسنده، عزلت نوشته. در ابتدا آدم به سکوتی می اندیشد که در اطرافش وجود داشته. و در عمل، در هر قدمی که به خانه ای می گذاریم، در تمام اوقات روز، در تابش نور، خواه نور بیرونی و خواه نور لامپ های روشن در روز، این عزلت واقعی اجسام، این عزلت خدشه ناپذیر، به صورت عزلتی نهفته در نوشته درمی آید. این موضوع را با کسی در میان نگذاشته ام. همان وقت ها، در دوره ی عزلت نخستینم، کشف کرده بودم کاری که باید بکنم، نوشتن است. همان وقت ها «رمون کنو» متقاعدم کرده بود. نظر «رمون کنو» تنها در این جمله خلاصه می شد: «جز نوشتن هیچ کاری نکنید، بنویسید.» نوشتن تنها چیزی بود که زندگی ام را سرشار و دلپذیر می کرد؛ و می نوشتم. کلمه هیچ وقت مرا رها نکرده است.
📗 نوشتن و همین و تمام

@shotnote1 ✍
@gardoonedastan
@Bankefilmnameh.ir 🌐

Читать полностью…

🗣️درسی از احمد محمود

«"یکی از روزهای آبان شصت‌ویک بود. ساعت ده‌ونیم صبح."
خب، از همین جمله‌ی اول معلوم است که این یک داستان نیست. این یک گزارش است. یک گزارشِ خبری است. ژورنالیسم است. در داستان، ما اخبار را به این ترتیب به خواننده نمی‌رسانیم. مثلا‌ً می‌توانستی بگویی "سوار تاکسی شد و از او پرسیدم ساعت چند است؟" اطلاعات را باید شخصیت‌های داستان به خواننده بدهند، نه نویسنده‌‌ی داستان. خواننده حرف نویسنده را باور نمی‌کند. شخصیت‌ها خودشان باید حرف بزنند.

داستان به عقیده‌ی من یعنی تعریفِ حرکت. یعنی رویدادها جریان پیدا می‌کنند و در طی جریانشان برای خواننده تعریف می‌شوند. ما نباید بنشینیم و یک مشت عکس را برای خواننده تعریف کنیم. ما یک حرکت را می‌بینیم و آن حرکت را برای خواننده تعریف می‌کنیم.»


📚از کتاب «محمود، پنجشنبه‌ها، درکه»، برزو نابت، صفحه‌ی ۱۰۳، نشر بازتاب‌نگار، ۱۳۸۴

@shotnote1
@honarefilmnameh
🌐 @Bankefilmnameh

Читать полностью…

🔲▫️ سالهاست منتظرِ آمدنِ روزهاےِ بهترم
ولی نمیدانم چرا هنوز هم
دیروزها بهترند...

🎗در میان‌ داستان‌نویسان‌ دهه ی‌ چهل‌ به‌ بعد، احمد محمود که‌ رمان‌ "همسایه‌ها"ی‌ او (۱۳۵۳) از نظر گستردگی‌ و تنوع‌ ماجراها، تعداد شخصیت‌ها و گستردگی‌ لحن‌ محاوره‌ای‌ و توصیفات‌ جزء به جزء از حرکات‌ و گفت‌وگوها در میان‌ رمان‌های‌ ایرانی‌ ممتاز است‌.


@shotnote1
@gardoonedastan
🌐 bankefilmnameh.ir

Читать полностью…

🔲▫️
تمام ایده های خود را ذخیره کنید.
من تعداد زیادی از آنها را جمع کرده‌ام. قبل از نوشتن کتاب به خوبی به آنها نگاه می‌کنم. گاهی اوقات ایده‌هایی که من انتخاب می کنم ۳۰ ساله هستند.
۴ یا ۵ تا از آن‌ها را با هم ترکیب کنید تا داستان بسازید.

هارلان کوبن ✍🏻
@shotnote1

Читать полностью…

شهریار مندنی پور

احمد محمود قدرش آنچنان که شایسته‌اش بود، شناخته نشده.

نثر محمود زبان‌آوری کم‌یابی دارد. داغ، بی‌قرار، تپنده و خاص خودش.

@shotnote1

بانک فیلمنامه
@Bankefilmnameh

Читать полностью…

سال_بلوا
✍ عباس معروفی

گفت: «مرا یادت هست؟»
دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم، چرا یادم به وسعت همه ی تاریخ است؟
و چرا آدم ها در یاد من زندگی می کنند و من در یاد هیچکس نیستم؟



@shotnote1
@Bankefilmnameh.ir 🌐

Читать полностью…

🔲▫️ گفتگو با «رابرت مک‌کی»
نویسنده کتاب «داستان»


@shotnote1✍
@Bankefilmnameh 📝

Читать полностью…

فیلم کوتاه «نیروانا» ساخته پاتریک بیسمَنز اثری الهام‌گرفته از شعر معروف «نیروانا» سروده چارلز بوکوفسکی.

✍ترجمه ادبی شعر:
بدون هیچ ایده‌ای، خالی از هر هدفی
مرد جوانی بود که در اتوبوسی برفی به سوی سرنوشت خود می‌رفت.
اتوبوس برای ناهار ایستاد. وارد کافه شد، غذای ساده‌ای خورد، قهوه‌ای نوشید و از آرامش و زیبایی لحظه لذت برد.
دلش می‌خواست همان‌جا بماند؛ اما به ناچار بازگشت، سوار اتوبوس شد و به راهش ادامه داد.
اما دیگر هیچ‌گاه، آن لحظه را فراموش نکرد؛
لحظه‌ای که نیروانا را، حتی برای چند دقیقه، لمس کرد...

روایت ساده و شاعرانه فیلم بیش از آنکه بر رخدادهای بیرونی تاکید داشته باشد، به جست‌وجوی درونی و لحظات عرفانی انسان می‌پردازد. حرکت مرد جوان در اتوبوس، توقف کوتاهش در کافه، و خوشی عمیق و زودگذرش در همان فضای ساده، استعاره‌ای از جست‌وجوی سعادت و لحظه‌های نیروانایی در زندگی است. 

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh 🎬
Bankefilmnameh.ir 🌐

Читать полностью…

▪︎▪︎

کاش می‌توانستم جلوی فکر کردنم را بگیرم! سعی می‌کنم. موفق می‌شوم: انگار کله‌ام پر از دود می‌شود... و باز از سر گرفته می‌شود
«دود... فکر نکنم... نمی‌خواهم فکر کنم... فکر می‌کنم که نمی‌خواهم فکر کنم. نباید به این فکر کنم که نمی‌خواهم فکر کنم. چون این هم باز یک جور فکر است.» پس هیچوقت تمامی ندارد؟!

ژان پل سارتر

@shotnote1✨

Читать полностью…

🔲▫️ فئودور داستایفسکی

یک قاتل در پی کشتن من است،
گاهی او را در آینه می‌بینم...

@shotnote1✍

این جمله به طور خلاصه یکی از محوری‌ترین مضامین فلسفی داستایوفسکی را بیان می‌کند:

نبرد درونی انسان با تاریکی درون خودش.
· "یک قاتل در پی کشتن من است": این "قاتل" می‌تواند نماد شیطان درون، غرایز منفی، جنون، گناهکاری، یا جنبه تاریک شخصیت باشد. در آثار داستایوفسکی، قهرمانان اغلب با این هیولای درونی دست و پنجه نرم می‌کنند (مثل راسکولنیکف در "جنایت و مکافات" که ایده "انسان برتر" او را به سمت قتل سوق می‌دهد).
· "گاهی او را در آینه می‌بینم": این بخش از همه ترسناک‌تر است. یعنی تهدید از درون خود فرد می‌آید. وقتی در آینه (نماد خوداندیشی و مواجهه با حقیقت خود) نگاه می‌کنی، می‌بینی که دشمن در پشت چشمان تو، در وجود خود توست. این نشان‌دهنده شناخت خود و ترس از پتانسیل شری است که در هر انسانی نهفته است.

@bankefilmnameh

▫️▫️

Читать полностью…

گرگور شاگرد تاجری بود که مسافرت می کرد. گراوری که اخیرا از مجله ای چیده و قاب طلایی کرده بود، به خوبی دیده می شد. این تصویر زنی را نشان می داد که کلاه کوچکی به سر و یقه ی پوستی داشت و خیلی شق و رق نشسته و نیم آستین پرپشمی را که بازویش تا آرنج در آن فرو می رفت، به معرض تماشای اشخاص باذوق گذاشته بود. گرگور به پنجره نگاه کرد. صدای چکه های باران که به حلبی شیروانی می خورد، شنیده می شد؛ این هوای گرفته او را کاملا غمگین ساخت. فکر کرد: «کاش دوباره کمی می خوابیدم تا همه این مزخرفات را فراموش بکنم!» ولی این کار به کلی غیرممکن بود، زیرا وی عادت داشت که به پهلوی راست بخوابد و با وضع کنونی نمی توانست حالتی را که مایل بود به خود بگیرد. هرچه دست و پا می زد که به پهلو بخوابد با حرکت خفیفی مثل الاکلنگ، هی پشت می افتاد. صد بار دیگر هم آزمایش کرد و هر بار چشمش را می بست تا لرزش پاهایش را نبیند. زمانی دست از این کار کشید که یک نوع درد مبهم در پهلویش حس کرد، که تا آنگاه مانند آن را درنیافته بود.

مسخ /فرانتس کافکا

@shotnote1 ✍
Bankefilmnameh.ir 🌐

Читать полностью…

🔴 «بانک ایده‌های داستانی؛ فهرستی از کنش‌ها و مکان‌ها»

یک فهرست شخصی از فعل‌ها، مکان‌ها و موقعیت‌های قابل استفاده در داستان بسازید.
از این فهرست شروع کنید. پنجاه کاری که می‌توان به‌تنهایی انجام داد. کنار هرکدام، مکان وقوع آن را هم بنویسید.

۱. پیاده‌روی طولانی
۲. رفتن به یک کنسرت
۳. برنامه‌ریزی مسافرت ‌و تعطیلات
۴. گلف
۵. تماشای رویدادهای ورزشی
۶. رفتن به مسابقات
۷. خواندن داستان، رمان، نمایشنامه یا شعر
۸. رفتن به سخنرانی‌ها
۹. صرف نهار در رستوران
۱۰. کاوشگری

۱۱. میهمانی رفتن
۱۲. شرکت در یک عمل مذهبی (اجتماعی، طبقاتی، خیریه)
۱۳. رفتن به جلسه دعا، باشگاه اجتماعی
۱۴. اسکی بازی
۱۵. بیلیارد بازی کردن
۱۶. بولینگ بازی کردن
۱۷. آفتاب گرفتن
۱۸. رفتن به نمایشگاه، سیرک، باغ وحش یا شهربازی
۱۹. برنامه‌ریزی یا سازماندهی یک چیز
۲۰. رفتن به گردهمایی‌های آموزشی

۲۱. جمع‌آوری اشیای طبیعی
۲۲. تماشای یک منظره زیبا
۲۳. غذاخوردن در خانه
۲۴. پیاده‌‌روی
۲۵. رفتن به موزه یا نمایشگاه
۲۶. ماهیگیری
۲۷. رفتن به باشگاه‌های حفظ سلامت یا سونا
۲۸. تماشای مناظر
۲۹. ملاقات با یک فرد تازه آشنای همجنس
۳۰. پرتاب کاغذ به‌طرف زباله‌دان

۳۱. یادگیری کارهای جدید
۳۲. رفتن به رستوران‌
۳۳. کالسکه‌سواری
۳۴. رفتن به سینما
۳۵. دویدن، قدم‌رو رفتن
۳۶. کتابخانه رفتن
۳۷. رفتن به لباس‌فروشی
۳۸. تماشای بچه ها در پارک
۳۹. رفتن به ضیافت‌ها و میهمانی‌های رسمی گروهی
۴۰. دوچرخه‌سواری

۴۱. خوردن چای، قهوه یا آب‌میوه
۴۲. رفتن به مزایده‌ها یا حراج‌های خانگی
۴۳. گوش کردن به موسیقی
۴۴. ملاقات با فردی تازه آشنا از جنس مخالف
۴۵. شرکت در مسابقات تلویزیونی
۴۶. رفتن به تئاتر
۴۷. بقالی رفتن
۴۸. تمرین تیراندازی
۴۹. رفتن به کوه
۵۰. تماشای ویترین مغازه‌ها

📝حالا دفترتان را به این فهرست اختصاص دهید. هر روز فعل‌ها، مکان‌ها و موقعیت‌های تازه‌ای به آن اضافه کنید.

🎯 گاهی ترکیب دو عنصر ساده، یک موقعیت داستانی می‌سازد. مثلاً: «تماشای ویترین مغازه‌ها» و «پیدا کردن چیزی متعلق به گذشته». این دفتر به‌تدریج به بانک شخصی ایده‌های شما تبدیل می‌شود.

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh🎬http://Bankefilmnameh.ir

Читать полностью…