50305
کانال رسمی «توانا؛ آموزشکده جامعه مدنی» عكس،خبر و فيلمهاى خود را براى ما بفرستيد: تلگرام: t.me/Tavaana_Admin 📧 : info@tavaana.org 📧 : to@tavaana.org tavaana.org instagram.com/tavaana twitter.com/Tavaana facebook.com/tavaana youtube.com/Tavaana2010
مهرداد بهار
پسر ملکالشعرا که پدر اسطورهشناسی ایران شد
۱۰ مهر ۱۳۰۸ - ۲۲ آبان ۱۳۷۳
جوانی که یک بار از دانشگاه اخراج شد و دو بار به زندان افتاد، بعدها سی سال از عمرش را صرف یافتن ریشههای اسطورههای ایران کرد. ۳۲ سال پیش، در ۲۲ آبان ۱۳۷۳، مهرداد بهار در ۶۵ سالگی بر اثر بیماری خونی درگذشت.
او در ۱۰ مهر ۱۳۰۸ در تهران به دنیا آمد، جوانترین فرزند محمدتقی بهار، ملکالشعرا. در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران زبان و ادبیات فارسی میخواند که فعالیت سیاسیاش در ۱۳۳۰ او را سه ماه به زندان قصر برد و از دانشگاه بیرون انداخت.
پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ دوباره بازداشت شد و تا ۱۳۳۴ زندانی ماند. بازگشت و در ۱۳۳۶ کارشناسیاش را گرفت.
زمستان ۱۳۳۷ برای ایرانشناسی راهی انگلستان شد و نزد مری بویس، مکنزی و هنینگ پژوهید. فوقلیسانس مطالعات کهن و میانه ایرانی را در ۱۳۴۲ گرفت و دکترا با موضوع «آفرینش در اساطیر ایران» را آغاز کرد، اما تمامش نکرد. در غربت از بنیانگذاران کنفدراسیون دانشجویان بود و در ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ رهبری آن را در دوسلدورف داشت.
پس از شش سال به ایران برگشت و در ۱۳۴۵ زیر نظر صادق کیا دکترا گرفت.
مهمترین اثرش کاوشی سیساله در ریشههای اساطیر ایران بر پایه متون اوستایی و پهلوی است: «پژوهشی در اساطیر ایران». پژوهشهایش بر تأثیر فرهنگهای غیرآریایی، بهویژه بینالنهرین، تأکید دارد. «بندهش» را ترجمه و واژهنامهاش را تدوین کرد و «از اسطوره تا تاریخ»، «جستاری چند در فرهنگ ایران» و «ادیان آسیایی» را نوشت. دیوان پدر را هم در دو جلد با مقدمهای بلند منتشر کرد و زندگینامهاش را نگاشت. جلد دوم پژوهش اساطیری او ناتمام ماند و سال بعد کتایون مزداپور ویرایش آن را به پایان برد.
یادش گرامی!
#مهرداد_بهار #اسطوره_شناسی
@Tavaana_TavaanaTech
به یادآر؛ کیانوش سنجری
۲۰ شهریور ۱۳۶۱ – ۲۳ آبان ۱۴۰۳
دو سال از آن شامگاه چهارشنبه میگذرد؛ شبی که کیانوش سنجری، ساعاتی پس از نوشتن «هیچکس نباید به خاطر بیان عقایدش زندانی شود»، از میان ما برود.
مهدی (کیانوش) سنجریباف در ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمد و در جوانی به فعالیت دانشجویی روی آورد. در ۱۳۸۵ هنگام فیلمبرداری از درگیری نیروهای امنیتی با هواداران آیتالله کاظمینی بروجردی بازداشت شد.
اواسط ۱۳۸۶، پیش از یکی از جلسات دادگاهش، از ایران رفت و ۹ آبان همان سال بهعنوان پناهنده سیاسی وارد نروژ شد. بعدها در آمریکا مدتی با بخش فارسی صدای آمریکا همکاری کرد.
در ۱۳۹۵ برای مراقبت از مادر سالخوردهاش به ایران بازگشت. بازداشت شد و، به گفته خودش، دادگاه انقلاب ظرف سه دقیقه حکم ۱۱ سال زندان را صادر کرد. پس از سه سال آزاد شد و در مرداد ۱۴۰۰ روایت کرد که او را بهاجبار در تیمارستان بستری کرده و تحت درمان با شوک الکتریکی قرار دادهاند.
باز از ایران رفت، باز برگشت و به نوشتن انتقادی ادامه داد. در آبان ۱۴۰۱، در خیزش «زن، زندگی، آزادی»، بازداشت شد و با وثیقه آزاد شد.
شامگاه چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۳، در اعتراض به ادامه بازداشت فاطمه سپهری، نسرین شاکرمی، توماج صالحی و آرشام رضایی، به زندگی خود پایان داد. روزنامهنگاری ۴۲ ساله که سالها بهای نوشتن را پرداخته بود.
بر پایه گزارشها، نامش پس از مرگ هم آسوده نماند: در آبان ۱۴۰۴ خانوادهاش برای لغو مراسم سالگرد احضار و تهدید شدند و ماموران سپاه تابلوهای یادبودش را در بهشت زهرا برداشتند.
اما حافظه را نمیشود پاک کرد. به یاد آر مردی را که نمیخواست هیچکس برای عقیدهاش در بند باشد؛ و به یاد آر که داغ او هنوز بر دلمان مانده است.
#کیانوش_سنجری
@Tavaana_TavaanaTech
مادر الینا حجتی:
بچهام نمیخواست باور کنه که هموطنانش بهش تیر جنگی زدند
جاویدنام الینا حجتی، ۲۳ ساله و دانشجوی سال آخر رشته میکروبیولوژی، روز ۱۸ دیماه در شرق تهران با اصابت گلوله جنگی نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی کشته شد.
الینا بلافاصله پس از تیراندازی به بیمارستان شهدای تجریش منتقل شد. صبح روز ۱۹ دیماه، خانواده در بیمارستان از جانباختن او مطلع شدند. علت مرگ، خونریزی شدید اعلام شده و بنا بر گفته نزدیکان، به نظر میرسد در روند درمان، خون به او تزریق نشده است.
پیکر الینا به مدت سه روز به خانواده تحویل داده نشد. در نهایت، در روز سوم اعلام شد که جنازه به کهریزک منتقل شده است. خانواده مجبور شدند در میان هزاران پیکر بینام و نشان، جنازهها را یکبهیک جستوجو کنند تا سرانجام پیکر دخترشان را پیدا کنند؛ روایتی که عمق فاجعه و رنج تحمیلشده بر خانوادههای جانباختگان را نشان میدهد.
الینا حجتی دانشجویی جوان با آیندهای روشن در حوزه علوم پزشکی بود؛ دختری که در آستانه پایان تحصیلات دانشگاهیاش قرار داشت و میتوانست نقشی مؤثر در سلامت و پیشرفت جامعه ایفا کند. زندگی او اما با گلوله جنگی سرکوب پایان یافت.
#الینا_حجتی
💸 tavaanatech
مادر علی قربانی طرقی: «آن کسی که به بچه من تیر زدی، فکر نکردی او هم خانواده دارد؟»
مادر علی قربانی طرقی، از جانباختگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، در دهمین ماهگرد کشتهشدن فرزندش، با انتشار ویدیویی از درد از دست دادن پسرش، لحظه مواجهه با پیکر بیجان او و ضرورت دادخواهی برای جانباختگان سخن گفت.
او در این ویدیو که روز ۲۰ آبان ۱۴۰۵ منتشر کرده، با معرفی خود بهعنوان مادر علی قربانی طرقی میگوید:
«علی من امروز ده ماهه که جاویدنام شده. آخه به چه جرمی؟ به چه دلیلی؟ به خاطر حقوق مدنی که حق هر شهروند هستش؟»
این مادر دادخواه با تاکید بر اینکه فرزندش هیچ سابقهای در استفاده از سلاح یا برخورد با نهادهای انتظامی نداشته، میپرسد:
«علی من حتی سربازی نرفته، دستش اسلحه تا حالا نگرفته، حتی تو دوران زندگیش یک کلانتری نرفته. به چه جرمی؟»
او سپس خطاب به کسانی که به گفته او به فرزندش و دیگر معترضان شلیک کردهاند، میگوید:
«اون کسی که به بچه من تیر زدی، اون کسی که اومدی به این بچهها، بیگناه، دستخالی اومدید تیر زدید؛ آیا پیش خودتون فکر نکردید اینا عزیز خانواده هستند؟ آیا پیش خودتون فکر نکردید اینا خانواده دارن، مثل شماها که خانواده دارید؟»
مادر علی قربانی طرقی در توضیح این ویدیو نوشته است که ۲۰ دی ۱۴۰۴، در سردخانه بیمارستان با پیکر بیجان پسرش روبهرو شد و برای تحویل گرفتن پیکر او دشواریهای فراوانی را پشت سر گذاشت.
او با یادآوری آن شب نوشته است: «هیچ وقت اون شب رو از یادم نمیبرم.»
این مادر دادخواه همچنین بر ادامه پیگیری برای روشنشدن حقیقت و پاسخگو کردن عاملان کشتار تاکید کرده و نوشته است:
«ما ادامه داریم. نمیگذاریم خون این بچهها پایمال بشه. نه میبخشیم، نه فراموش میکنیم.»
او در پایان ویدیو از مردمی که از خانوادههای جانباختگان حمایت میکنند، قدردانی کرده و گفته است:
«سپاسگزارم از مردم که ما رو حمایت میکنن و نمیذارن ما مادرهای جاویدنامها تنها بمونیم.»
#علی_قربانی_طرقی #مادران_دادخواه #اعتراضات_دی_۱۴۰۴ #دادخواهی #نه_به_فراموشی
@Tavaana_TavaanaTech
جزئیات تازه از حکم اعدام برای متین فرنیان با اتهام «اقدام عملیاتی برای دولتهای متخاصم» به دلیل تخریب تابلو و نرده مترو
پایگاه حقوقی «دادبان»، مرکز مشاوره و آموزش حقوقی ویژه کنشگران، در گزارشی جزئیات تازه از پرونده «متین فرنیان»، جوان ۲۴ ساله (متولد دی ۱۳۷۹) و یکی از بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، که از سوی شعبه پنجم دادگاه انقلاب مشهد به ریاست قاضی «حسین یزدانخواه» به اعدام محکوم شده، منتشر کرد.
بر اساس اسناد و جزئیات منتشرشده توسط دادبان، این حکم با استناد به تبصره ۳ ماده ۱ «قانون تشدید مجازات جاسوسی» و تحت عنوان اتهامی «اقدام عملیاتی برای دولتهای متخاصم» صادر و در تاریخ ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ ابلاغ شده است.
مطابق متن دادنامه که به رؤیت کارشناسان حقوقی دادبان رسیده، مواردی همچون سردادن شعار علیه جمهوری اسلامی، مجروح شدن بر اثر اصابت گلوله ساچمهای در جریان تجمعات و مشارکت ادعایی در تخریب تابلوی راهنمایی و رانندگی و نرده مترو، به عنوان مصادیق عملی «همکاری با دولتهای متخاصم» قلمداد شده و مبنای صدور حکم مرگ قرار گرفتهاند. دادبان خاطرنشان کرده که دادگاه حتی زخمی شدن این معترض را به عنوان نشانه «فعالیت میدانی» علیه حکومت در حکم خود درج کرده است.
این گزارش در تحلیل حقوقی این دادنامه اشاره میکند که دادگاه بدون ارائه هرگونه سند یا اثبات ارتباط مستقیم فرنیان با دولت یا مأموران خارجی، صرف حضور او در اعتراضات را—با استناد به فراخوانهای ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ و مواضع مقامات خارجی—به معنای قصد همکاری با آمریکا و اسرائیل تلقی کرده است.
همچنین بنا بر محتویات پرونده که توسط دادبان بررسی شده، اتهام تخریب اموال عمومی بر اعترافاتی استوار است که متین فرنیان در جلسه دادگاه صراحتاً اعلام کرده تحت فشار و شکنجه از او اخذ شده و هیچ مدرک مستقل دیگری برای اثبات آنها در پرونده وجود ندارد.
کارشناسان حقوقی این مرکز تأکید کردهاند که حتی در صورت اثبات آسیب رساندن به تابلو و نرده مترو، چنین اعمالی ماهیتاً مصداق عملیات جاسوسی یا اقدام عملیاتی برای دولت متخاصم محسوب نمیشوند و تبدیل این اتهامات به جرمی با مجازات اعدام، در تعارض آشکار با اصل تناسب جرم و مجازات است.
#متین_فرنیان #زندان_وکیل_آباد #مشهد #نه_به_اعدام
@Tavaana_TavaanaTech
سعید شکیبا به دلیل تقلید صدای علی خامنهای به ۵ سال حبس محکوم شد
سعید شکیبا، بلاگر و طنزپرداز محبوس در زندان تهران بزرگ که در پی انتشار ویدیویی طنزآمیز با محتوای تقلید صدای علی خامنهای، دومین رهبر جمهوری اسلامی بازداشت شده بود، توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به پنج سال حبس محکوم شد.
بر اساس حکمی که توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمدرضا عموزاد صادر شده، این بلاگر و طنزپرداز از بابت اتهام اجتماع و تبانی به پنج سال حبس محکوم شده است. حکم مذکور روز چهارشنبه ۲۰ آبان ماه، به این شهروند ابلاغ شده است.
لازم به ذکر است که هفته گذشته، جلسه دادگاه رسیدگی به اتهام آقای شکیبا در شعبه مذکور برگزار شده بود.
سعید شکیبا، بلاگر و طنزپرداز، اواسط مهرماه سال جاری به دنبال انتشار ویدیویی طنزآمیز با محتوای تقلید صدای علی خامنهای، دومین رهبر جمهوری اسلامی بازداشت شد.
#سعید_شکیبا #توهین_به_مقدسات
@Tavaana_TavaanaTech
صدور کیفرخواست برای شش متهم پرونده نمایشگاه «فیتکس» تهران
خبرگزاری «میزان»، ارگان رسمی قوه قضائیه جمهوری اسلامی، از صدور کیفرخواست برای شش نفر از متهمان پرونده نمایشگاه ورزشی «فیتکس» تهران خبر داد. این افراد شامل مدیر اجرایی، مدیرعامل شرکت برگزارکننده و چهار زن شرکتکننده در این رویداد هستند که هماکنون در بازداشت بهسر میبرند.
بر اساس ادعای خبرگزاری قوه قضائیه، در پی انتشار تصاویری از این نمایشگاه که مدتی پیش در بوستان گفتوگوی تهران برگزار شد، دادستانی تهران پروندهای قضایی تشکیل و آن را به دادسرای جرایم اخلاقی ارجاع داده است.
این نهاد قضایی مدعی شده است که عوامل برگزاری نمایشگاه فیتکس «با هدف افزایش سود تجاری، معرفی برند و جذب مخاطب»، دست به انتشار تصاویری زدهاند که از سوی مقامات قضایی «مغایر با موازین شرعی و مصداق ترویج برهنگی و رفتارهای خلاف عفت عمومی» تلقی شده است.
بر همین اساس، برای هر شش متهم این پرونده با اتهاماتی نظیر «تشویق مردم به فساد و فحشا، جریحهدار کردن عفت عمومی و انتشار تصاویر مبتذل در فضای مجازی» کیفرخواست صادر شده است.
در این گزارش، بدون اشاره به هویت دقیق متهمان و محل نگهداری آنها، تأکید شده که تمامی این افراد با صدور قرار قضایی در بازداشت ماندهاند. پیشتر نیز دادستانی تهران از بازداشت یک زن بلاگر ورزشی، صدور حکم جلب برای یکی از عوامل برگزاری و مسدودسازی صفحات مجازی متعلق به این نمایشگاه خبر داده بود.
پروندهسازی و بازداشت فعالان حوزه ورزش، مدیران نمایشگاهها و شرکتکنندگان به اتهامات مبهم اخلاقی، در حالی صورت میگیرد که نهادهای حقوق بشری بارها نسبت به استثمار قضایی و نقض حقوق شهروندی در زیر سایه قوانین سرکوبگرانه در ایران هشدار دادهاند.
#نمایشگاه_فیتکس #حجاب_اجباری
@Tavaana_TavaanaTech
مهبانو خشنودی در روز تولدش: «ما همه درگیر یک سوگ عظیمیم؛ امیدوارم هیچ خانوادهای دیگر عزادار نشود»
مهبانو خشنودی، از آسیبدیدگان چشمی اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، به مناسبت زادروزش در ۲۱ آبان، با انتشار ویدیویی از اندوه خانوادههای جانباختگان اعتراضات و رنجی سخن گفت که به گفته او، سالهاست بر زندگی مردم ایران سایه انداخته است. او خواستار پایان کشتار، سرکوب و اعدام شد و بر ضرورت زنده نگهداشتن یاد جانباختگان تاکید کرد.
خشنودی در آغاز این ویدیو گفت که با نزدیکشدن روز تولدش، به جای فکرکردن به خودش، به کسانی اندیشیده که روز تولدشان با او یکی است، اما دیگر زنده نیستند.
او با یادآوری رنج خانوادههایی که عزیزانشان را از دست دادهاند، گفت: «چقدر میتونه سخت باشه که سالها عزیزی رو در کنار خودت داشته باشی و برای رسیدن روز تولدش شوق داشته باشی، اما به حکم یک جنایت اونو از دست بدی و چیزی که برات باقی بمونه یه سوگ عظیمه که هیچوقت تموم نمیشه.»
این آسیبدیده اعتراضات ۱۴۰۱ با اشاره به شکلهای گوناگون رنج در جامعه ایران افزود:
«ما همه درگیر یک سوگ عظیمیم که از سالیان پیش شروع شده و متاسفانه کماکان ادامه داره.»
او از خانوادههایی گفت که عزیزانشان را از دست دادهاند، افرادی که سلامت خود را از دست دادهاند، زندانیانی که سالهای زندگیشان پشت میلههای زندان سپری میشود و مردمی که سرمایه، کسبوکار و امیدشان به زندگی آسیب دیده است.
خشنودی در ادامه آرزو کرد که هیچ خانواده دیگری داغدار نشود، هیچکس بر اثر شلیک گلوله بینایی خود را از دست ندهد، هیچ انسانی با حکم ناعادلانه زندانی نشود و هیچ بیگناهی اعدام نشود.
او با تاکید بر اهمیت حفظ یاد جانباختگان گفت:
«دست ما خالیه، اما حداقل کاری که از ما برمیاد اینه که اجازه ندیم چه در فضای حقیقی و چه در فضای مجازی یاد این عزیزان به فراموشی سپرده بشه.»
مهبانو خشنودی سخنان خود را با آرزوی پایان رنج مردم ایران و این جملات به پایان رساند:
«به امید رهایی ایران از سوگ و ستم. بمیرد دلی که بترسد.»
#مهبانو_خشنودی #زن_زندگی_آزادی #دادخواهی #بمیرد_دلی_که_بلرزد #نه_به_اعدام
@Tavaana_TavaanaTech
اخراج فریبرز کهنزاد از دانشگاه صنعتی شریف و محرومیت پنجساله از تحصیل؛ مجازات دانشجویی که پرچم شیر و خورشید را برافراشت
فریبرز کهنزاد، دانشجوی ورودی سال ۱۴۰۰ رشته مهندسی صنایع دانشگاه صنعتی شریف، با حکم شورای مرکزی انضباطی دانشجویان وزارت علوم، از دانشگاه اخراج و به مدت پنج سال از تحصیل در تمامی دانشگاهها محروم شده است. او با انتشار تصاویری از حکم خود در شبکه اجتماعی ایکس، از پایان تحصیلش در دانشگاه شریف خبر داد.
بر اساس تصاویر رای منتشرشده، شورای مرکزی انضباطی دانشجویان با تایید نظر شورای انضباطی دانشگاه، حکم «اخراج دانشجو از دانشگاه با محرومیت از تحصیل در کلیه دانشگاهها به مدت ۵ سال» را صادر کرده است.
در متن حکم، اتهاماتی از جمله «ایجاد بلوا و آشوب در محیط دانشگاه»، «شرکت در تجمعات غیرقانونی»، «توهین به شعائر ملی و مذهبی» و «توهین به نظام و ارکان نظام» علیه این دانشجو مطرح شده است.
در بخش مستندات رای نیز به حضور کهنزاد در تجمعات دانشجویی، سردادن شعارهای اعتراضی و برافراشتن پرچم شیر و خورشید در محوطه دانشگاه صنعتی شریف اشاره شده است.
شورای انضباطی این اقدامات را مصداق تخلفات دانشجویی دانسته و برای صدور حکم به شیوهنامه اجرایی آییننامه انضباطی دانشجویان استناد کرده است.
کهنزاد پیشتر در جریان تجمعات اعتراضی دانشگاه شریف، پرچم شیر و خورشید را در محوطه دانشگاه برافراشته بود؛ اقدامی که در مستندات پرونده انضباطی او مورد اشاره قرار گرفته است.
این دانشجو پس از انتشار حکم خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
«دفتر قصه دانشگاه ما هم تموم شد با همه خاطرات خوب و بدش، اما حکایت همچنان باقیست و باز هم برگردم نماد ایرانو برافراشته میکنم و به چشم جهانیان نشونش میدم.»
او در پایان پیام خود تاکید کرد:
«با اینکه همه ما میدونیم ولی لازمه یادآوری کنم تا آخر حکایت سر خم قدغن. پاینده ایران.»
صدور حکم اخراج و محرومیت پنجساله از تحصیل برای این دانشجو، بار دیگر موضوع استفاده از سازوکارهای انضباطی دانشگاهها برای برخورد با فعالیتهای اعتراضی و سیاسی دانشجویان را مطرح کرده است.
#فریبرز_کهن_زاد #دانشگاه_شریف #اخراج_دانشجویان #حقوق_دانشجویان #آزادی_بیان
@Tavaana_TavaanaTech
بر مبنای پژوهشهای «موریتس میرلو» در کتاب «تجاوز به ذهن»، زبان در جمهوری اسلامی ابزاری برای اعمال قدرت و مهندسی ادراک عمومی بوده است.
حاکمیت از ابتدا با تولید واژگان خاص، جهان معنا را قالبگیری کرده تا هر امر سیاسی در چهارچوبی مشخص فهم شود. این سلطه زبانی چهار کارکرد محوری دارد:
۱. قطبیسازی: واژگانی چون «خودی/غیرخودی» و «انقلابی/ضدانقلاب» جامعه را به دو قطب متقابل تبدیل کرده و هر انتقادی را به جبهه مخالف میراند تا امکان گفتوگو از بین برود.
۲. قدسیسازی: اصطلاحاتی مانند «ولایتفقیه» و «ارزشهای اسلامی» در سطحی قدسی قرار گرفتهاند تا نقد قدرت غیرقابلمسئولیت شود و پرسشگری به خطای اخلاقی تبدیل گردد.
۳. بحرانسازی: واژگانی چون «نفوذ»، «فتنه» و «جنگ نرم» حس دائمی خطر ایجاد میکنند تا کنترل و سرکوب توجیهپذیر بماند.
۴. برچسبگذاری: اصطلاحاتی مثل «اغتشاشگر» و «مزدور» راه میانبری برای حذف نمادین مخالفان پیش از شنیده شدن سخنانشان است.
با این حال، این سلطه زبانی یکسویه نمانده است. در دهه اخیر، شبکههای اجتماعی این امکان را فراهم کردهاند که شهروندان با طنز و کنایه، واژگان رسمی را از شکوه ساختگی تهی کنند. امروز با افزایش آگاهی عمومی، سلطهای که بر پایه واژهها بنا شده، به تدریج توان تأثیرگذاری خود را از دست میدهد.
#زبان_سلطه #استبداد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دانشگاه در چنگال ژاندارمری حراست؛ از پادگان ارعاب تا مسلخ اندیشه
✍متین زمانیان
چندیست از آغاز سال تحصیلی میگذرد؛ اما آنچه در دانشگاههای ایران جریان دارد، نه بازگشایی مراکز علمی، که گشایش بازداشتگاههای اقماری و پادگانهای نظامی است. از روایتها و گفتگوهای میدانی با دانشجویان، تصویر تهوعآور و عریانی از عمق فاجعه بیرون میزند: دانشگاه به جولانگاه نکبتبار مزدوران حراستی بدل شده که تا سطح تجسس تهوعآور در لباس زیر و استایل دانشجویان دختر پایین آمدهاند.
وقتی دختری با چادر را به بهانه «رنگ روشن لباس زیر چادر» پشت در نگه میدارند، یا دانشجوی مانتویی را به جرم «استایلداشتن و رنگپاشی در پوشش » از حق تحصیل محروم میکنند، فاش میشود که مسئلهی این حکومت اصلاً دین و شریعت نیست؛ مسئله، حقارت نهادینهشده در وجود مامورانی است که از «زن» و «زندگی» وحشت دارند.
با چه حق و گهوری، مأمور نرینهی حراست، سر تا پای دختران این سرزمین را برانداز میکند و حکم صادر میکند؟ پشت این فشارها، جز هراس مرگبار یک نظام رو به زوال از ضربان زندهٔ جامعه است؟ اما ارعاب به درهای ورودی محدود نمانده؛ فاجعه تا روی نیمکتهای کلاس درس ریشه دوانده است. دیالکتیک و گفتگو؟ کدام گفتگو؟!
کلاسهای درس به لطف حضور کریه عوامل خودفروخته و نوچههای حامی حکومت، به لانهی جاسوسی و خفقان بدل شدهاند. دانشجو از ترس اخراج، تعلیق و دادگاههای نمایشی، حتی جرات نفسکشیدن ندارد. فضا چنان امنیتی شده که استاد و دانشجو در سایهی تهدید امنیتیچیها، لال مطلق شدهاند. دیگر فریب عنوان «دانشگاه» را نباید خورد؛ این مکانها دیگر نه کانون علم، که کارخانههای کثیف پروپاگاندا و ماشین تولید مدرک بیهویت برای مزدوران دستگاه سرکوباند.
نظام دانشگاه را به پادگان نظامی و مسلخ اندیشه تبدیل کرده تا شاید صدای حقطلبی را در گلو خفه کند. اما این دیوارها، چوبپرچمها و چکمههای حراستی، دیری نمیپوید که زیر آوار خشم همین دانشجویان به ستوه آمده فرو خواهد ریخت؛ خفقان دوام نمیآورد. دانشگاه پادگان نیست...
منتشر شده در اینستاگرام متین زمانیان
#دانشگاه #دانشگاه_پادگان_نیست
@Tavaana_TavaanaTech
علیرغم گذشت بیش از چهار ماه از بازداشت فاطمه جامی، شهروند ساکن گرگان، او همچنان بهصورت بلاتکلیف در زندان این شهر نگهداری میشود.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده های این شهروند ضمن تایید این موضوع به هرانا گفت: با وجود آنکه ۱۳۵ روز از بازداشت فاطمه جامی میگذرد، وی همچنان به صورت بلاتکلیف در زندان گرگان نگهداری می شود.
این منبع در ادامه افزود: «زمان برگزاری جلسه دادگاه رسیدگی به پرونده خانم جامی، تاریخ ۱ آذرماه تعیین شده است.»
فاطمه جامی در تاریخ ۹ تیرماه سال جاری، توسط ماموران پلیس فتا در منزل شخصی خود بازداشت شد. بازداشت این شهروند در ارتباط با فعالیتهای او در فضای مجازی، بهویژه در شبکه اجتماعی اینستاگرام، صورت گرفته است.
پیشتر نیز یک منبع مطلع گفته بود که خانم جامی از بابت اتهاماتی همچون توهین به مقدسات و ارتباط با گروه های معاند در دادسرای عمومی و انقلاب گرگان مورد تفهیم اتهام قرار گرفته است. با این حال، پرونده قضایی وی همچنان در وضعیت بلاتکلیف قرار دارد و تاکنون دادگاهی برای او تشکیل نشده است.
فاطمه جامی، مادر یک پسر ۱۶ ساله و شهروند ساکن شهرک جامی در گرگان است.
#فاطمه_جامی #توهین_به_مقدسات
محمدرضا قلیوند، نوجوان ۱۷ ساله در ۱۹ دی ۱۴۰۴ بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت
محمدرضا قلیوند، دانشآموز ۱۷ ساله، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری دیماه در محمدشهر کرج، بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت.
او در آستانه دریافت دیپلم و ورود به دانشگاه بود؛ نوجوانی که پیش از پایان دوران مدرسه و آغاز فصل تازهای از زندگی، با شلیک گلوله کشته شد.
💸 tavaanatech
سالگرد جانباختن دکتر رامین پوراندرجانی؛ پزشکی که حاضر نشد حقیقت کهریزک را پنهان کند
مسعود علیزاده، از بازداشتشدگان بازداشتگاه کهریزک در سال ۱۳۸۸، در یادداشتی به مناسبت سالگرد جانباختن دکتر رامین پوراندرجانی، پزشک وظیفه این بازداشتگاه، روایتی از شجاعت او در برابر فشارهای امنیتی منتشر کرده است.
علیزاده نوشته است که در دوران بازداشت، تصور میکردند پزشک کهریزک نیز در برابر شکنجه و وضعیت وخیم زندانیان بیتفاوت بوده است. اما پس از آزادی، در سازمان قضایی نیروهای مسلح با پوراندرجانی و پدرش دیدار کرد و روایت متفاوتی شنید.
به گفته او، پوراندرجانی توضیح داده بود که بارها درباره وضعیت مجروحان هشدار داده و خواستار انتقال آنان به بیمارستان شده، اما مسئولان نپذیرفته بودند. او همچنین از کمبود امکانات درمانی و شکنجههای شدید بازداشتشدگان سخن گفته بود.
علیزاده تاکید کرده است که یکی از مهمترین عوامل فشار بر این پزشک جوان، خودداری او از تایید روایت ابتلای جانباختگان کهریزک به بیماری مننژیت بود؛ روایتی که به گفته او، برای پنهانکردن علت واقعی مرگ زندانیان مطرح شده بود.
پوراندرجانی با وجود نگرانی از تهدیدها، به خانوادههای جانباختگان قول داده بود درباره آنچه دیده شهادت دهد و قرار بود با نمایندگان مجلس نیز دیدار کند.
اما چند روز بعد، پیکر بیجان او در محل خدمتش پیدا شد. ابتدا خودکشی و سپس مسمومیت غذایی بهعنوان علت مرگ مطرح شد؛ روایتهایی که ابهامات درباره مرگ او را برطرف نکردند.
مسعود علیزاده با تاکید بر ضرورت بررسی مستقل و شفاف این پرونده نوشته است که رامین پوراندرجانی حاضر نشد برای حفظ موقعیت و امنیت خود، حقیقت را انکار کند.
او یادآور شده است که نام این پزشک جوان باید در کنار قربانیان کهریزک و کسانی که در برابر پنهانکاری ایستادند، زنده بماند.
منبع: صفحه اینستاگرام مسعود علیزاده
درباره رامین پوراندرجانی:
https://tavaana.org/ramin_pourandarjani/
#رامین_پوراندرجانی #کهریزک #دادخواهی #حقوق_بشر #نه_به_فراموشی
@Tavaana_TavaanaTech
پوستر جنگطلبانه بودجه دارد و یک دستشویی استاندارد نه؟
جنگطلبیِ مذهبی و «سندرم عقل مقاوم به فهم»
ورق بزنید
مدرسههای فرسوده و نیازمند به مقاومسازی یا بازسازی در ایران کم نیستند. بعضی مدرسهها امکانات حداقلی نیز ندارند، و در بعضی مناطق کمبود کلاس درس وجود دارد. وسایل غیراستاندارد گرمایشی کودکان را تهدید میکند.
اما برای تبلیغات فرقهای و حکومتی بودجه و برنامهریزی هست! ظاهرا نظام مصمم است که کودکان، به جای آن که همراه با بازی و شادی آموزشهای مهم زندگی را دریافت کنند، درس دشمنی و کینهتوزی را بیاموزند، و به چیزی شبیه رهبران نظام تبدیل شوند.
یکی از ویژگیهای شناختهشدهٔ فرقهها علاقه آنها «شستوشوی فکری» است. در این فرآیند، اعضای فرقه، از سن بسیار پایین، بهگونهای آموزش میبینند که تنها یک روایت از جهان را بپذیرند و هر دیدگاه متفاوتی را «دشمن» تلقی کنند. از دید آنها هیچکس غیر از رهبر فرقه، توان فهم جهان را ندارد، و این فقط او است که میتواند حقیقت را درک و بازگو کند. در چنین فضایی، پرسشگری، و تفکر مستقل و آزاد بهتدریج از بین میرود. فرد یاد میگیرد که به جای فکر کردن، صرفاً از رهبر یا ایدئولوژی پیروی کند، حتی اگر دستورهای او با عقل و وجدان درونی خودش در تضاد است.
فرقهٔ ولایت فقیه دهههاست که از طریق مدارس، رسانهها و نهادهای تبلیغاتی چنین الگویی را دنبال کرده است. آن چه این فرقه تلاش کرده به ذهن پیروانش القا کند، یک ایدئولوژی خصمانه، سلطهطلب و ستیزهخو است. نتیجهٔ این روند شکلگیری نوعی ذهنیت بسته است که در آن بسیاری از افراد حتی در برابر واقعیتهای آشکار نظامی نیز مقاومت نشان میدهند و تصور میکنند ولو به قیمت نابودی کامل ایران باید به راه خود ادامه دهند، راهی به نابودی که محور آن شعار «مرگ بر» است.
این وضعیت ذهنی را میتوان با اصطلاح «سندرم عقل مقاوم به فهم» توصیف کرد؛ حالتی که در آن فرد به دلیل آموزشهای ایدئولوژیک قادر به پذیرش و درک اطلاعات جدید نیست. پیروان فرقه، نتایج فاجعهبار اعمال و گفتار رهبر و سرکرده فرقه با میبینند، اما در درک واقعیت و پذیرش خطاهای هولناک او عاجزند. در چنین شرایطی، گفتوگو دشوار میشود و جامعه به دو قطب متضاد تقسیم میشود. این وضعیت نتیجه مستقیم تربیت سختگیرانه ای است که به جای پرورش فکری، بر شستشوی مغزی با روایتی جعلی و دروغین از جهان تاکید دارد.
#فرقه_گرایی #عقل_گرایی #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دنیا را عادلانه میخواهیم، حتی به قیمت ناعادلانه نگریستن بر دیگری
ملوین لرنر، روانشناس اجتماعی کانادایی-آمریکایی، در «باور به جهان عادل: یک توهم بنیادین» (۱۹۸۰) استدلال کرد برنامهریزی و تلاش روزمره به این باور نیاز دارد که هر کس سزاوار آنچه است که بر او میرود.
این باور چنان پایهای است که وقتی رنج بیگناه را میبینیم، به جای راهی برای رها کردن آن، ناخودآگاه دنبال راهی میگردیم تا رنج را «سزاوار» جلوه دهیم.
نمونه کلاسیک پژوهش لرنر و کارولین سیمونز (۱۹۶۶) است.
شرکتکنندگان از طریق ویدیو زنی را در حال دریافت شوک الکتریکی در یک آزمون حافظه میدیدند. وقتی راهی برای کمک نداشتند و میدانستند رنج او ادامه مییابد، او را کمارزشتر و کمجذبهتر ارزیابی میکردند. وقتی میتوانستند دستکم برای پاداش به او رای بدهند، این کمارزشسازی کمتر دیده شد.
رونی یانوفبولمن، روانشناس دانشگاه ماساچوست، در «مفروضات شکسته» (۱۹۹۲) از زاویهی خود قربانی نگاه کرد. او نشان داد رویدادهای تروماتیک مفروضاتی مانند «دنیا خیرخواه است» را درهم میشکنند.
در پژوهشهای پیشین او (۱۹۷۹) هم برخی بازماندگان خود را به «رفتاری» مقصر میدانستند؛ شاید چون پذیرش تصادفیبودن رخداد، جهان را بیش از حد ناامن نشان میدهد.
جان جاست و ماهزارین بنجی در نظریه توجیه نظام» (۱۹۹۴) این منطق را به سطح جامعه بردند. به نظر آنها، گرایشی به دیدن ترتیبات اجتماعی موجود بهمثابه عادلانه وجود دارد که حتی در میان کسانی دیده میشود که از آن ترتیبات زیان میبینند، و میتواند به توجیه نابرابری و کلیشه درباره گروههای ضعیفتر بینجامد.
با این حال، تصویر یکسویه نیست.
مرور هافر و بگ (۲۰۰۵) در Psychological Bulletin نشان میدهد این باور همیشه به سرزنش قربانی نمیانجامد. یعنی همان باور که ممکن است شرایط قربانی را عادلانه ببیند، میتواند مایه تابآوری او هم باشد.
شاید پرسش این باشد: اگر دنیا همیشه عادلانه و سزاوار مساوات نباشد، اما ما همچنان به باور سزاواری و عدالت نیاز داشته باشیم، آن نیاز با چه هزینهای برآورده میشود و آن هزینه را چه کسی میپردازد؟
#رواداری #علوم_شناختی #عدالت #انسانگرایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
یک باک بنزین سوپر ۷ میلیون تومان؛ غارت منابع ملی و تحمیل فقر عریان به مردم
وقتی در کشوری که بر روی دریایی از نفت، گاز و منابع سرشار انرژیهای فسیلی خوابیده، بهای یک لیتر بنزین سوپر به ۱۴۰ هزار تومان و هزینه پُر کردن یک باک به ۷ میلیون تومان میرسد، دیگر با یک بحران اقتصادی ساده روبهرو نیستیم؛ این اوج ناکارآمدی ساختاری و تاراج ثروت ملی توسط حاکمیت است.
هرچند شاخص قیمت اسمی بهتنهایی تنها معیار سنجش گرانی نیست، اما وقتی به شاخص نسبت درآمد به هزینه و قدرت خرید واقعی مردم در ایران نگاه میکنیم، فاجعه آشکار میشود. در شرایطی که دستمزدها با تورم افسارگسیخته فرسنگها فاصله دارد و سفره شهروندان هر روز کوچکتر میشود، تحمیل چنین قیمتهایی به معنای قفل کردن چرخ زندگی مردم و تنگتر کردن حلقه فشار معیشتی است.
حاکمیتی که منابع عظیم انرژی این سرزمین را خرج ماجراجوییهای منطقهای، رانتخواری آقازادهها و بقای قدرت خود میکند، امروز دست در جیب خالی شهروندانی کرده که حتی از ابتداییترین حق خود یعنی بهرهمندی از ثروت ملی محروم ماندهاند.
#بنزین #تورم_افسارگسیخته #فقر #ناکارآمدی_حکومتی
تداوم بازداشت پدر جاویدنام علی کرابی؛ بیش از ۴۰ روز بلاتکلیفی در زندان سبزوار
علیاصغر کرابی، پدر جاویدنام علی کرابی، جوان ۲۷ سالهای که روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات با شلیک گلوله نیروهای حکومتی جان باخت، در پی انتشار ویدیویی از روشنکردن شمع بر مزار فرزندش بازداشت شده و همچنان در زندان سبزوار به سر میبرد.
به گفته یکی از آشنایان نزدیک خانواده کرابی، این پدر دادخواه حدود ۴۳ روز پیش بازداشت شده و با وجود پیگیریهای خانواده، تاکنون آزاد نشده است.
این منبع مطلع میگوید بازداشت علیاصغر کرابی پس از انتشار ویدیویی صورت گرفته که در آن بر سر مزار پسرش شمع روشن میکند.
به گفته این فرد نزدیک به خانواده، فشارهای امنیتی تنها به پدر محدود نبوده و دیگر اعضای خانواده نیز با احضار، بازداشت و تهدید روبهرو شدهاند.
بر اساس این روایت، دختر خانواده بازداشت و پس از یک هفته با سپردن وثیقه آزاد شده است. یکی از پسران خانواده نیز پس از تهدید و احضار، ناچار به امضای تعهدی مبنی بر خودداری از انتشار مطالب در اینستاگرام شده و پستهای مربوط به برادر جانباختهاش از صفحه او حذف شده است.
این منبع همچنین از تخریب سنگ مزار علی کرابی خبر داده و میگوید حتی پس از این اقدام نیز فشارها بر خانواده ادامه یافته است.
به گفته این فرد، مسئولان زندان و نهادهای مرتبط هر روز به دلایل مختلف از آزادی علیاصغر کرابی خودداری میکنند و وضعیت حقوقی و زمان آزادی او همچنان نامشخص است.
علی کرابی، جوان ۲۷ ساله، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ بر اثر اصابت گلوله نیروهای حکومتی جان خود را از دست داد. اکنون پدر او نیز به دلیل حضور بر مزار فرزندش و روشنکردن شمع، با بازداشت و محرومیت از آزادی روبهرو شده است.
#علی_کرابی #علی_اصغر_کرابی #مادران_و_پدران_دادخواه #دادخواهی #سبزوار
@Tavaana_TavaanaTech
چهارمین سالگرد جان باختن یلدا آقافضلی؛
متهمی که اظهار پشمیانی نکرد
یلدا آقافضلی معترض ۱۹ ساله ایرانی بود که در جریان خیزش «زن، زندگی، آزاذی» در ۴ آبان ماه ۱۴۰۱ در حوالی خیابان انقلاب تهران بازداشت و در ۱۵ آبان آزاد شد و در ۲۰ آبان درگذشت.
در گزارش پرونده وی نوشته شد: «متهم اظهار پشیمانی نکرد»
در صداهایی که از او باقی مانده، او از ضرب و شتم شدید خود توسط نیروهای حکومتی گفته بود.
مراسم چهارمین سالگرد جانباختن او با حضور جمعی از خانوادههای دادخواه جانباختگان اعتراضات و چند تن از خانوادههای دادخواه جانباختگان هواپیمای اوکراینی و مصدومان چشم، برگزار شد.
#یلدا_آقافضلی #دادخواهی
@Tavaana_TavaanaTech
ممانعت از برگزاری مراسم زادروز جاویدنام سورنا گلگون و تهدید به تخریب مزار او
در ادامه سیاست سرکوب و آزار مستمر خانوادههای دادخواه، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی از برگزاری مراسم زادروز «سورنا گلگون»، جوان ۱۸ سالهای که در جریان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ شهسوار با شلیک مستقیم گلوله به قلبش جان باخت، جلوگیری کردند.
مادر این جانباخته راه آزادی با انتشار ویدیویی تأیید کرده است که مأموران امنیتی نهتنها درهای قبرستان را به روی دوستان و نزدیکان سورنا بستهاند، بلکه خانواده او را به تخریب مزار تهدید کردهاند تا مانع از هرگونه گردهمایی و یادبود شوند.
حاکمیتی که با شلیک مستقیم جان جوانان این سرزمین را میگیرد، اکنون از سنگ مزار و مراسم زادروز آنها نیز به وحشت افتاده و تلاش میکند با ارعاب خانوادهها، حافظه تاریخی جامعه را پاک کند؛ اما نام جاویدنامان هرگز فراموش نخواهد شد.
#سورنا_گلگون #شهسوار #دادخواهی #خانوادههای_دادخواه #تخریب_مزار #اعتراضات_دی_۱۴۰۴ #حقوق_بشر #علیه_فراموشی #جاویدنام
فریبا حسینی، دندانپزشک و فعال مدنی اهل شیراز که طی سالهای گذشته بارها با بازداشت و پیگرد قضایی روبهرو شده است، از ارجاع حکم حبس خود به اجرای احکام خبر داد. او در اینستاگرام اعلام کرد که داوطلبانه برای اجرای حکم به زندان نخواهد رفت.
بر اساس ابلاغیه صادرشده، حسینی از ۱۶ آبان ۱۴۰۵ ده روز فرصت دارد خود را به شعبه اجرای احکام معرفی کند.
این فعال مدنی نوشته است که حکم مربوط به پرونده دیماه او در دادگاه تجدیدنظر از ۹ سال و شش ماه به سه سال و شش ماه و یک روز حبس کاهش یافته است.
حسینی با ناعادلانه خواندن محکومیت خود تاکید کرد: «من با پای خودم برای اجرا نمیرم. چون مجرم نیستم.»
او در ادامه، با انتقاد از وضعیت کشور نوشت: «با وضعی که جمهوری اسلامی برای کشورمون ساخته زندان قابلتحملتر از جاهای دیگهس، جایی که میشه با هماهنگی کامل روح و روان در نفرت از جمهوری اسلامی زندگی کرد.»
فریبا حسینی پیشتر در ۲۵ دی ۱۴۰۴، در پی انتشار مطالب انتقادی درباره سرکوب اعتراضات، در منزل خود بازداشت شد و پس از مدتی با قرار تامین آزاد شد.
بر اساس گزارشهای پیشین، شعبه اول دادگاه انقلاب شیراز در ۱۶ تیر ۱۴۰۵ او را با اتهامهای «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور»، «توهین به رهبری» و «تبلیغ علیه نظام» به حبس محکوم کرده بود. در آن گزارشها مجموع محکومیت ۹ سال و ۹ ماه اعلام شده بود.
حسینی همچنین در پروندهای دیگر به یک سال حبس تحت نظارت سامانه الکترونیکی و مجازاتهای تکمیلی از جمله ممنوعیت فعالیت در شبکههای اجتماعی و ممنوعیت خروج از کشور محکوم شده بود.
این دندانپزشک معترض اکنون با وجود کاهش محکومیت در مرحله تجدیدنظر، همچنان حکم صادرشده را فاقد مبنای عادلانه میداند و بر خودداری از معرفی داوطلبانه به زندان تاکید کرده است.
#فریبا_حسینی #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر #آزادی_بیان
@Tavaana_TavaanaTech
آنچه از پرسش معاف شود…
مصونیت از نقد، نشانه استحکام یا چیزی دیگر؟
ایمانوئل کانت در پیشگفتار «نقد عقل محض» (۱۷۸۱) نوشت روزگار ما روزگار نقد است و همهچیز باید در برابر آن بایستد. به گفته او، دین به پشتوانه قداست و دولت به پشتوانه شکوه معمولا میخواهند از نقد معاف بمانند، اما همین معافیتخواهی سوءظن برمیانگیزد. احترام راستین از آنِ چیزی است که آزمون آزاد و آشکار را تاب آورده باشد.
جان استوارت میل در «رسالهای درباره آزادی» (۱۸۵۹) نکتهای افزود که حتی باور درست را هم در بر میگیرد: باوری که هرگز به چالش کشیده نشود، حتی اگر درست باشد، در ذهن صاحبش به «جزمی مرده» بدل میشود. او دیگر دلایل باورش را نمیداند و فقط نتیجه را تکرار میکند.
کارل پوپر در «منطق اکتشاف علمی» (۱۹۳۴) از «ترفندهای قراردادگرایانه» نوشت، یعنی شیوههایی که با بازتعریف واژهها یا افزودن استثنا، نظریه را از ابطال مصون میکنند. به نظر او مصونیت از آزمون نشانه استحکام نیست، بلکه به این معنی است که نظریه دیگر درباره جهان چیزی نمیگوید.
دیدگاه مقابل هم جدی است. امیل دورکیم در «صورتهای بنیانی حیات دینی» (۱۹۱۲) «مقدس» را چیزی دانست که جامعه آن را جدا میکند و پیرامونش مرز میکشد، و استدلال کرد همین مرزها به همبستگی اجتماعی کمک میکنند. بر این اساس، پرسش از «مقدس» برای جامعه هزینه دارد و بحث بر سر این است که این هزینه را چه کسی و چگونه بپردازد.
نمونه تاریخی آن باروخ اسپینوزا، فیلسوف هلندی، است. جامعه یهودیان آمستردام در ۱۶۵۶ او را تکفیر کرد. او در «رساله الهیاتی-سیاسی» (۱۶۷۰) پیشنهاد کرد کتاب مقدس را همانند هر متن دیگر، با بررسی زبان، تاریخ و شرایط نگارشش بخوانند.
کتاب بینام منتشر شد و در ۱۶۷۴ مقامهای هلندی آن را ممنوع کردند. جاناتان اسرائیل، مورخ، در «روشنگری رادیکال» (۲۰۰۱) نشان میدهد این رساله در دهههای بعد به شکل پنهانی در اروپا خوانده و بحث میشد و در شکلگیری پژوهشهای تاریخی-انتقادی درباره متون دینی جایگاه داشت.
اگر پرسش از چیزی ممنوع شود، آن چیز از سنجیدهشدن در امان میماند یا از فهمیدهشدن؟
#نقد_دین #باور #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
کانون صنفی معلمان تهران در اعتراض به موج اعدامها: دانشآموزان دیروز ما را به سوی زندان و چوبههای دار میبرند
کانون صنفی معلمان ایران (تهران) در بیانیهای با ابراز نگرانی از افزایش اعدامها پس از اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، خواستار توقف فوری صدور و اجرای احکام اعدام شد و از تمامی تشکلهای صنفی و مدنی دعوت کرد برای مقابله با این روند و یافتن راهکارهای عملی و مشترک اقدام کنند.
این تشکل در بیانیه خود، گسترش اعدامها را در کنار سایر اشکال سرکوب، ابزاری برای ایجاد ترس و ارعاب عمومی و عقبراندن جامعه از مطالبهگری و اعتراض دانسته و تأکید کرده است که این روند را نمیتوان جدا از شرایط اقتصادی و اجتماعی پس از اعتراضات دیماه و جنگ بررسی کرد.
کانون صنفی معلمان با استناد به گزارش کمیته مستقل حقیقتیاب سازمان ملل متحد درباره ایران، مورخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶، اعلام کرده است که بیش از ۷۰ نفر، از جمله دستکم پنج زن و سه پسر، در پروندههای مرتبط با اعتراضات سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ در معرض خطر قریبالوقوع محکومیت یا اجرای حکم اعدام قرار دارند. بر اساس همین گزارش، دستکم ۲۹ مرد نیز در فاصله مارس تا اوت ۲۰۲۶ در ارتباط با اعتراضات اعدام شدهاند که پنج نفر از آنان در ملأعام به دار آویخته شدهاند.
این بیانیه همچنین به وضعیت محکومان پرونده آتشسوزی مسجد سیدالشهدا در پاکدشت، شامل احسان حسینیپور حصارلو، متین محمدی و عرفان امیری، اشاره کرده است که به اعدام محکوم شدهاند و پروندهشان در مرحله اجرای احکام قرار دارد. به نوشته کانون صنفی معلمان، متین محمدی و عرفان امیری هنگام بازداشت زیر ۱۸ سال و احسان حسینیپور حصارلو ۱۸ ساله بوده است.
در بخش دیگری از بیانیه، با اشاره به پرونده میدان علیخانی اصفهان، از اعدام عرفان اسفندیاری و امیرحسین ملکی و خطر اجرای حکم اعدام شروین باقریان و ابوالفضل ابراهیمی ابراز نگرانی شده است. این تشکل تأکید کرده که شماری از متهمان این پرونده نیز هنگام بازداشت زیر ۱۸ سال یا در آستانه ۱۸ سالگی بودهاند.
کانون صنفی معلمان همچنین با استناد به گزارشهای نهادهای حقوق بشری اعلام کرده است که از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون دستکم ۵۹۷ نفر در ایران اعدام شدهاند که در میان آنان دستکم ۱۹ زن و ۵۵ زندانی سیاسی حضور دارند.
در بخش محوری بیانیه آمده است: «بسیاری از این جوانان، دانشآموزان دیروز ما و فرزندان همین جامعهاند. آنان حق دارند آیندهای سرشار از امید، آزادی و زندگی شرافتمندانه داشته باشند. حق آنان برخورداری از آزادی، برابری، امنیت و کرامت انسانی است، نه زندان، گلوله و چوبههای دار.»
این تشکل با تأکید بر مسئولیت اجتماعی معلمان تصریح کرده است که معلمی صرفاً به آموزش و انتقال دانش محدود نمیشود و دفاع از حق حیات، آزادی، عدالت و کرامت انسانی نیز بخشی جداییناپذیر از مسئولیت اخلاقی و اجتماعی آنان است.
کانون صنفی معلمان تهران ضمن اعلام حمایت و همبستگی با کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» که در دهها زندان کشور جریان دارد، از دیگر تشکلهای صنفی و مدنی خواسته است با صدور بیانیه، گفتوگو و هماندیشی، برای شکلگیری اقدامهای مشترک و مؤثر در جهت توقف اعدامها تلاش کنند.
این تشکل در پایان، اعدام را مجازاتی برگشتناپذیر و ناقض بنیادیترین حق انسانی، یعنی حق حیات، دانسته و تأکید کرده است که بدون توجه به اتهام، عقیده و گرایش افراد با این مجازات مخالف است و خواهان توقف فوری صدور و اجرای احکام اعدام است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_اعدام
@Tavaana_TavaanaTech
دین و دشنام
چرا توهینهای دین برای جامعه عادی شده است؟
در سالهای اخیر درباره دشنامهایی که به دین یا نظام اسلامی داده میشود سخنان زیادی گفته شده است. اما در زمینه قرنها فحاشی توسط دین و یا هتک حرمت و کرامت انسانی توسط معتقدان و مومنان کمتر شنیده میشود. آیا فحاشی و خشونت کلامی مبتنی بر ایمان دینی، عادی شده و دیگر به چشم نمیآید؟
▪️دشنامهای مذهبی: خدایی که لعن میکند!
«نجس»، «کافر»، «ملحد»، «مفسد»، «بیعفت»، «ضاله»، «دشمن خدا»، «اهل جهنم» و حتی تعابیری مانند «مثل چهارپایان، بلکه گمراهتر» فقط واژههای اعتقادی نیستند؛ بسیاری از آنها بار روشن تحقیر، طرد و فروکاستن انسان دارند. اما چون قرنها در متنهای دینی، منبر، فقه و زبان روحانیان تکرار شدهاند، گوش جامعه به آنها عادت کرده است.
▪️تبرائیان: بسیج فحاشی صفوی
فحاشی سیستماتیک مذهبی سابقهای طولانی دارد. در ایران صفوی، دشنام و لعن مذهبی به بخشی از سیاست رسمی حکومت تبدیل شد. مثلا گروهی با عنوان «تبرائیان» وظیفه داشتند در فضای عمومی از دشمنان مذهبی شیعه تبری بجویند و آنان را لعن کنند. اعضای این گروه در بازارها، میدانها، و مراسم عمومی، خلفای اول اسلام، بعضی صحابه محمد و دیگر دشمنان صفوی را لعن میکردند. برای این کار نیز از حکومت یا مردم پول دریافت میکردند. در برخی مناطق نیز مقاومت مذهبی با خشونت شدید و کشتار همراه شد. به این ترتیب، صفویان فقط یک مذهب رسمی ایجاد نکردند؛ در دورههایی، نوعی فرهنگ عمومی لعن و تحقیر مذهبی را نیز نهادینه کردند.
▪️وقتی توهین، مقدس میشود
فحش معمولی از زبان یک انسان میآید. اما فحش دینی میتواند مدعی پشتوانهای بسیار بزرگتر باشد: این فقط من نیستم که تو را گمراه، ناپاک یا فاسد میدانم؛ خدا نیز چنین میداند. توهینهای فرقهای البته فراتر از زبان و واژه است: تبعیض، اجبار به پوشاندن سر یا داشتن علامت مخصوص بر لباس، و اعمال در حد خراب کردن سنگ قبر مخالفان و دگراندیشان نیز بخشی از همین فضا هستند.
▪️از «الاغی که کتاب حمل میکند» تا «میمونهای خوار»
در متون دینی نیز نمونههای مستقیم از تشبیه انسانها به حیوان وجود دارد. در قرآن، گروهی به «چهارپایان، بلکه گمراهتر» تشبیه میشوند؛ گروهی دیگر به «الاغی که کتاب حمل میکند» و درباره گروهی از یهودیان نیز تعبیر «میمونهای خوار» آمده است. در فقه شیعه، «نجاست کافر» یک بحث واقعی است. در بعضی فتاوا، غیرمسلمان غیر اهل کتاب میتواند نجس دانسته شود؛ یعنی حتی مو، ناخن و رطوبت بدن او نیز در حکم فقهی متفاوتی قرار میگیرد.
▪️«هرزه»، «فاحشه»، «بیعفت»
در جمهوری اسلامی، این زبان بهویژه علیه زنان بارها به کار رفته است. زن بیحجاب یا معترض فقط کسی با انتخابی متفاوت معرفی نمیشود؛ ممکن است «هرزه»، «فاسد»، یا «بیعفت» خوانده شود. در شبکههای اجتماعی نیز توهینهایی مانند «حرامزاده» یا «نطفه خراب» به منتقدان حکومت یا دین فراوان دیده میشود؛ ناسزاهایی که خود ریشه در داوری مذهبی درباره ازدواج، خانواده و مشروعیت تولد دارند.
▪️حکومت اسلامی هم همین زبان را تکرار میکند
در جمهوری اسلامی، این ادبیات فقط در مسجد یا رساله باقی نمانده است. حکومت برای دههها مخالفان، زنان، دگراندیشان، اقلیتها معترضان و عموم مردم ایران را با زبانهایی مانند «مفسد»، «محارب»، «فتنهگر»، «بیعفت»، «ضدانقلاب»، «معاند» و «عامل دشمن» توصیف کرده است. وقتی این واژهها از زبان قاضی، خطیب جمعه، فرمانده، رسانه حکومتی یا رهبر سیاسی بیان میشوند، میتوانند مقدمه حذف اجتماعی، پرونده قضایی، زندان، شلاق و حتی اعدام باشند.
▪️فحاشیهای دین ناشی از نگاه نازل مذهب به «انسان» است
در ایدئولوژی حاکم، کرامت انسانی اغلب نه یک حق مستقل و همگانی، بلکه چیزی مشروط به ایمان، اطاعت و قرار گرفتن در سوی «حق» است. این نگاه را حتی پس از مرگ نیز میتوان دید. در سالهای اخیر گزارشهای متعددی از تخریب یا آسیبزدن به سنگ قبر و آرامگاه معترضان و کشتهشدگان اعتراضات منتشر شده است. یعنی نزاع با مخالف، گاهی با مرگ او هم تمام نمیشود؛ حتی حافظه و نشانه قبر او نیز میتواند هدف قرار گیرد.
وقتی کسی دیگری را «کثیف»، «فاسد»، «گمراه»، «هرزه» یا «پست» خطاب میکند، معمولا آن را توهین یا خشونت کلامی میدانیم. اما اگر همین داوریها با زبان مذهبی بیان شوند، یا یک فرقه شعارهای مرگ سر میدهد، جامعه ممکن است چنان به این فضا خو بگیرد که تشخیص خشونت کلامی و یا پایمال کردن کرامت انسانی برایش دشوار شود.
#توهین_به_مقدسات #اخلاق #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
علی پالیزبان، جوان ۲۸ ساله، با شلیک گلوله به سر در فردیس کرج جان باخت
علی پالیزبان، جوان ۲۸ ساله و از دنبالکنندگان صفحه اینستاگرام آموزشکده توانا، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در فردیس کرج بر اثر اصابت گلوله جنگی به سر جان خود را از دست داد.
یکی از بستگان علی پالیزبان در روایتی که در اختیار آموزشکده توانا قرار گرفته، از زندگی دشوار و تلاشهای این جوان برای حمایت از خانوادهاش سخن گفته است.
به گفته این خویشاوند، علی در هفتسالگی پدرش را از دست داد و همراه با دو برادر، یکی بزرگتر و دیگری کوچکتر از خود، زیر سرپرستی مادرش بزرگ شد. مادر خانواده با تحمل دشواریهای فراوان فرزندانش را پرورش داد و علی نیز از نوجوانی برای تامین هزینههای زندگی کار میکرد.
این عضو خانواده، علی را جوانی مهربان، شریف و سختکوش توصیف کرده که با وجود مشکلات زندگی، همواره به خانواده خود اهمیت میداد.
به گفته این منبع نزدیک به خانواده، پس از کشتهشدن علی، پزشکی شریف پیکر او را پنهان کرده بود تا به دست نیروهای حکومتی نیفتد. سرانجام یکی از بستگان موفق به یافتن پیکر او شد.
پیکر علی پالیزبان در نسیمشهر اسلامشهر به خاک سپرده شده است.
این خویشاوند در توصیف اندوه ناشی از جانباختن علی گفته است: «اون شب منم مردم، فقط نفس میکشم.»
جانباختن علی پالیزبان، خانوادهای را داغدار کرده که پیشتر نیز فقدان پدر و دشواریهای اقتصادی را تجربه کرده بود.
علی پالیزبان از دنبالکنندگان صفحه اینستاگرام آموزشکده توانا بود.
#علی_پالیزبان #فردیس_کرج #جانباختگان_اعتراضات #دادخواهی #نه_به_فراموشی
@Tavaana_TavaanaTech
به یادآر، غفار حسینی
قتل آقای نویسنده در فصل برگریزان
«غفار را هم حذف کردیم.» این را، به روایت فرج سرکوهی، بازجویی در یکی از جلسات به او گفت. غفار حسینی که بود که حذفش را خبر میدادند؟
نویسنده و روشنفکری چپگرا که از انقلاب سهمی تلخ بُرد و از «آخوندها» سخت بیزار بود. او در ۱۳۱۳ در روستایی در لرستان به دنیا آمد، از فقر راهی آبادان شد، در پالایشگاه کار کرد و انگلیسی آموخت. ادبیات انگلیسی خواند، جامعهشناسی تدریس کرد و از سوربن دکترا گرفت. پس از انقلاب فرهنگی به پاریس بازگشت، در کانون نویسندگان در تبعید فعال بود و برای گذران زندگی روزنامهفروشی راه انداخت.
فشار مالی او را به ایران بازگرداند؛ با وعده سکوت سیاسی در ازای زندگی عادی. اما تاب سکوت نیاورد و در ۱۳۷۳ بیانیه ۱۳۴ امضایی «ما نویسندهایم» را امضا کرد.
در مرداد ۱۳۷۵ دعوت اتحادیه نویسندگان ارمنستان بهانهای شد برای سفر دستهجمعی نویسندگان ایرانی با اتوبوس. غفار هشدار داده بود امنیتیها پشت ماجرایند و میخواهند همه را به دره بیندازند. به گفته حاضران، راننده، که بعدها معلوم شد عنصر اطلاعاتی بوده، دو بار کوشید اتوبوس را به دره پرت کند و نویسندگان مانع شدند.
بیستوپنج روز پس از بازگشت او از دیدار فرزندانش در پاریس، در ۲۰ آبان ۱۳۷۵ ماموران امنیتی به آپارتمانش یورش بردند و او را با آمپول پتاسیم کشتند؛ پزشکی قانونی علت مرگ را سکته مغزی اعلام کرد.
چرا او؟ منصور کوشان روایت میکند عطاالله مهاجرانی پس از انتشار میزگردی درباره آزادی بیان بدون استثنا به او گفته بود هیچ نظامی تاب سخنان غفار حسینی را ندارد. سرکوهی نتیجه میگیرد بسیاری از نظامها چنین سخنانی را تحمل میکنند؛ جمهوری اسلامی نه.
بیشتر در وبسایت توانا بخوانید
قتل آقای نویسنده در فصل برگریزان
https://tavaana.org/murder_in_the_fall/
#آزادی_بیان #غفار_حسینی #قتل_های_زنجیره_ای
@Tavaana_TavaanaTech
مریم محمدظاهری، ۲۷ ساله، ۱۹ دی ۱۴۰۴ با گلوله مستقیم ماموران کشته شد
مریم محمدظاهری، جوان ۲۷ ساله (اهل تویسرکان، مهندس عمران و ساکن محله نظامآباد تهران)، در شامگاه ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات و اعتصابات مردمی با اصابت گلوله مستقیم از ناحیه شکم و گردن از سوی ماموران حکومتی جان خود را از دست داد.
او مهندس عمران و فعال در حوزه طلاسازی بود.
◾️شبکههای اجتماعی امروز یکی از اصلیترین تریبون خانوادههای دادخواه برای سخن گفتن با جامعهاند؛ جایی که میتوانند روایت شخصی خود را بیواسطه منتشر کنند، اسناد و خاطرات عزیزانشان را به اشتراک بگذارند و دادخواهی را از یک رنج خانوادگی به مطالبهای عمومی و ماندگار تبدیل کنند.
#مریم_محمدظاهری
💸 tavaanatech
مجوز، عادیسازی، انسانیتزدایی
سه گام برای خاموشکردن وجدان
آلبرت بندورا، روانشناس کانادایی-آمریکایی، در مقالهای در ۱۹۹۹ سازوکارهایی را بررسی کرد که افراد با آنها وجدان خود را موقتا کنار میگذارند.
یکی «توجیه اخلاقی» است: رفتار آسیبزا طوری بازتعریف میشود که در خدمت هدفی ارزشمند دیده شود.
دیگری «برچسبگذاری تلطیفشده» است: وقتی نام کار عوض شود، سنگینی اخلاقیاش هم عوض میشود.
هربرت کلمن و ل. کنت همیلتون در «جنایات اطاعت» (۱۹۸۹) محاکمه یک درجه دار نظامی را در پرونده کشتار میلای (ویتنام، ۱۹۶۸) از دید روانشناسی اجتماعی بررسی کردند.
به نظر آنها سه فرایند ترمز اخلاقی را از کار میاندازد: «مجوزدهی» (فرمان از مرجع قدرت میآید و مسئولیت به بالا منتقل میشود)، «عادیسازی» (کار به مراحل روزمره و رویهای تقسیم میشود) و «انسانیتزدایی» (قربانیان با برچسبهایی نامیده میشوند که شان انسانیشان را کم میکند).
کلمن تاکید میکرد اینها در سطح ساختار عمل میکنند و صرفا به شخصیت افراد برنمیگردند.
هانا آرنت در «آیشمان در اورشلیم» (۱۹۶۳) به سخنرانی هاینریش هیملر در پوزنان (۱۹۴۳) پرداخت. هیملر از ماموران اساس میخواست به جای «چه کارهای وحشتناکی با مردم کردم»، بگویند «چه صحنههای وحشتناکی در راه انجام وظیفه تحمل کردم». آرنت این را وارونگی آشکار میدید: دلسوزی به وسوسهای بدل شده بود که باید در برابرش ایستاد، و کشتن به وظیفه.
نمونهای مستند، پاولیک مورزوف است. کاتریونا کلی، مورخ بریتانیایی، در «رفیق پاولیک» (۲۰۰۵) نشان داد پسربچهای ۱۳ ساله که در ۱۹۳۲ در روستایی در اورال کشته شد، در روایت رسمی شوروی به قهرمانی بدل شد که پدرش را لو داده بود. مجسمه، سرود و نام مدرسهها به او اختصاص یافت. به نوشته کلی، جزئیات رویداد واقعی همچنان مبهم است و آنچه ساخته شد، یک «الگوی فضیلت» بود: افشای پدر.
وقتی واژهها جابهجا میشوند، پرسش «چه کسی ترازو را در دست دارد؟» مهمتر از «چه گفته شد؟» میشود.
وقتی معیار خوب و بد از دست ما خارج میشود، پرسش اصلی دیگر این نیست که چه گفته شد، بلکه این است که چه کسی تعیین میکند چه چیزی خوب یا بد است.
#اخلاق #فضیلت #رذیلت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
انتقال ایوب غیبیپور، زندانی سیاسی محکوم به ۱۱ سال حبس، از زندان شیبان اهواز به زندان کرمان
ایمان خدری، زندانی سیاسی سابق، از انتقال ایوب غیبیپور، زندانی سیاسی محکوم به ۱۱ سال حبس، از زندان شیبان اهواز به بند حکمت زندان کرمان خبر داد. او همچنین با اشاره به وضعیت این زندانی و نگرانیاش از فراموششدن، خواستار توجه افکار عمومی به سرنوشت او شد.
ایمان خدری در صفحه اینستاگرام خود به نقل از ایوب غیبیپور نوشت: «مردم فراموشمون کردن یا هنوز به یادمون هستن؟» و افزود: «برای یه زندانی چیزی بدتر از این نیست که فکر کنه فراموش شده.»
بر اساس اطلاعات منتشرشده، ایوب غیبیپور روز ۱۶ دی ۱۴۰۳ در اهواز بازداشت شد. این بازداشت با ضربوشتم شدید و شکنجه همراه بوده و غیبیپور پس از مدتی به زندان شیبان اهواز انتقال یافته است.
این زندانی سیاسی پس از حدود ۲۲ ماه حبس در زندان شیبان، به بند حکمت زندان کرمان منتقل شده است. تاکنون دلیل این انتقال و وضعیت کنونی نگهداری او مشخص نشده است.
ایوب غیبیپور با اتهامهای «آتشسوزی عمدی» و «تخریب اموال عمومی» به ۱۱ سال حبس محکوم شده است.
ایمان خدری همچنین اعلام کرد که در دادنامه ابلاغشده به غیبیپور، سال ۱۴۱۳ بهعنوان تاریخ آزادی درج شده، اما در مقابل آن عبارت «یادآوری میشود آزاد نگردد» نوشته شده است. علت درج این عبارت و مبنای حقوقی آن روشن نیست.
غیبیپور پیشتر نیز در سال ۱۴۰۱ بازداشت شده بود و پس از تحمل ۱۵ ماه حبس در زندان شیبان اهواز، با سپردن وثیقه آزاد شد.
ایمان خدری در پایان نوشته خود، با تاکید بر ضرورت حمایت از زندانیان سیاسی گمنام، از مردم خواست صدای ایوب غیبیپور باشند و اجازه ندهند وضعیت او در سکوت و بیخبری باقی بماند.
#ایوب_غیبی_پور #زندان_شیبان #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر
@Tavaana_TavaanaTech
تایید حکم ۱۲ سال زندان مجید عبدالحسینی، قهرمان پیشین کاراته جهان و سرمربی سابق تیمهای ملی ایران و چین
بر اساس گزارشهای منتشرشده، حکم ۱۲ سال حبس مجید عبدالحسینی، ورزشکار ۵۴ ساله و از چهرههای شناختهشده کاراته ایران، روز ۱۱ آبان ۱۴۰۵ تایید شده و به او ابلاغ شده است که از ۱۶ آبان برای اجرای محکومیت خود را به زندان معرفی کند.
در گزارشها آمده است که این حکم در دیوان عدالت اداری تایید شده، اما جزئیات مرجع قضایی رسیدگیکننده و روند تایید محکومیت بهطور مستقل روشن نشده است.
عبدالحسینی روز ۲۲ دی ۱۴۰۴، در جریان بازداشتهای گسترده آن ماه، توسط نیروهای امنیتی در منزل خود در قم بازداشت شد. پس از بازداشت، خانواده او بیش از یک ماه از محل نگهداری، نهاد بازداشتکننده، اتهامات مطرحشده و وضعیت جسمانیاش بیاطلاع بودند.
در بهمنماه ۱۴۰۴، سازمان «حقوق بشر برای ورزش» با انتشار گزارشی، بیخبری خانواده از سرنوشت این قهرمان پیشین را رسانهای کرد.
به گفته منابع مطلع، خانواده و نزدیکان عبدالحسینی طی ماههای گذشته به دلیل نگرانی از افزایش فشارهای امنیتی، از اطلاعرسانی عمومی درباره پرونده او خودداری کرده بودند.
با وجود تایید حکم سنگین زندان، تاکنون جزئیات اتهامات، شعبه صادرکننده رای، مستندات محکومیت و میزان دسترسی او به وکیل و امکان دفاع موثر بهطور شفاف اعلام نشده است.
مجید عبدالحسینی سابقه سرمربیگری تیم ملی کاراته زیر ۲۱ سال ایران و تیم ملی چین را دارد. او در دوران قهرمانی خود موفق به کسب دو مدال طلا، سه نقره و سه برنز در رقابتهای قهرمانی آسیا و هشت طلا، چهار نقره و پنج برنز در رقابتهای معتبر جهانی شده است. عبدالحسینی طولانیترین دوران عضویت یک کاراتهکار ایرانی در تیم ملی را داشته است.
تاکنون واکنش علنی مشخصی از سوی فدراسیون جهانی کاراته و کمیته بینالمللی المپیک درباره محکومیت او گزارش نشده است.
#مجید_عبدالحسینی #کاراته #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر #ایران
@Tavaana_TavaanaTech