508
ارایه خدمات روان شناسی و مشاوره خانواده ،ازدواج ، مشکلات روانی و رفتاری آدرس :بوکان خیابان پیام (مخابرات)اپارتمان مسجد قبله تلفن ۰۴۴۴۶۲۶۰۲۰۲ @moradiravan55⬅️ ارتباط با ادمین
🟥 ۷ مهارت حیاتی برای رشد و بقا در قرن ۲۱
جهان امروز با شتابی عجیب و گیج‌کننده در حال تغییر است. در این دنیای پُرآشوب، انسان‌هایی موفق‌اند که سازگار و متعادل باشند، نه اینکه باهوش‌تر یا پول‌دارتر هستند.
انسان مدرن، برای سازگاری و تعادل در این زمانه‌ی سخت، نیاز به هفت ستون فکری و رفتاری دارد.
✅ اولین ستون، تمرکز عمیق است. در این دنیای پر سروصدا، داشتن تمرکز عمیق یعنی برتری واقعی. چون بدون تمرکز، راه را گم می‌کنیم و اولویت‌ها را یا فراموش یا هر روز جابجا می‌کنیم.
✅ ستون دوم، مهارتهای ارتباطی برای داشتن ارتباطاتی شفاف، هدفمند و متوازن است تا با دیگران به تفاهم برسیم، داشته‌‌های خود را عرضه کنیم و تأثیرگذاری داشته باشیم؛ نه فقط برای حرف زدن و اتلاف وقت.
✅ سوم، هوش مالی است که تعیین میکند چگونه پول را به‌دست بیاوری و چگونه آن را خرج کنی و در یک کلام: آیا شما پول را کنترل می‌کنی یا پول تو را.
✅ چهارم، تفکر انتقادی که سلاح ذهن برای تشخیص حقیقت از هیاهو است. این همه ادعا و این همه تولید محتوا، به راستی انسان را گیج و سردرگم میکند و به راحتی به دام شیادانی و حیله‌گرانی می‌افتد که به نام علم و دین، جیب و مغز ما را خالی می‌کنند.
✅ پنجم، انضباط شخصی است که تفاوت بین افراد موفق و معمولی را می‌سازد. انضباط شخصی، یعنی نظم در زمان و ارتباطات.
✅ ششم، کنترل احساسات که مهارتی حیاتی و اساسی برای تصمیم‌های آگاهانه در لحظه‌ی بحران است.
✅ هفتم، مهارت سازگاری است برای توان تغییر و بازتعریف خود در شرایط جدید.
این هفت مهارت، نقشه‌ی ذهنی انسان بالغ در قرن ۲۱ هستند. بدون آنها، هوش، استعداد و حتی تجربه هم دوام نمی‌آورد.
/channel/moradiravan
هنگامی که درها بسته می‌شوند و صفحهٔ نمایش روشن می‌ماند!
چه بسا انسان درِ اتاق خود را ببندد و آسوده‌خاطر شود از اینکه هیچ‌کس او را نمی‌بیند؛ سپس تلفن همراهش را رو به جهانی می‌گشاید که درهای خیر و شرّ در آن بسیار فراخ است، و بر چشم و دل او چیزهایی عرضه میشود که اگر در میان مردم بود، هرگز جرئت نزدیک شدن به آنها را نداشت؛ و چه بسا از نگاهی گذرا [از سوی دیگران] به صفحهٔ گوشی‌اش شرم کند، اما از نگاه خداوند به خود شرم نداشته باشد!
اینجاست که صداقت در «مراقبه» سنجیده میشود؛ چرا که اخلاقی که همراه انسان به خلوتش نرود، اخلاقی است که هنوز در دل او ریشه ندوانده است، و حیایی که تنها در حضور مردم حاضر باشد و در خلوت و تنهایی غایب گردد، نیازمند تربیت و مجاهده است.
خداوند متعال می‌فرماید:
﴿أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى﴾
«آیا ندانست که خداوند [همه چیز را] میبیند؟»
آیه‌ای کوتاه که اگر حقیقت آن در دل جای گیرد، درهای فراوانی از معصیت را به روی صاحبش می‌بندد و درهایی از استقامت را به رویش می‌گشاید که هیچ‌یک از بندگان بر آن آگاه نیستند.
و از دعاهای پیامبر ﷺ این بود:
«وَأَسْأَلُكَ خَشْيَتَكَ فِي الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ»
«و از تو بیم و پروای از تو را در پنهان و آشکار خواستارم.» (روایت نسائی).
پس چقدر زیباست که پروای بنده از پروردگارش، در حضور میان مردم و در خلوت و دور از دیدگان آنان یکسان باشد، و از اصلاح باطن و درون بهره‌ای داشته باشد که کمتر از اهتمام او به نیکویی ظاهر نباشد!
مقصود این نیست که تلفن همراه به سرچشمه‌ای از ترس دائمی بدل شود یا انسان خود را از لذت‌ها و تفریحات حلال الهی محروم سازد؛ بلکه مقصود آن است که بهره‌گیری از این ابزار با وجدانی مؤمنانه همراه باشد که بداند چه زمان بنگرد و چه زمان چشم فرو بندد، چه وقت باز کند و چه وقت ببندد، و چه هنگام پیش برود و چه وقت بازایستد.
و چه نیکو فرموده است ابن عطاء الله اسکندری: «تلاش تو در آنچه برایت ضمانت شده، و کوتاهی‌ات در آنچه از تو خواسته شده، دلیلی بر نابینایی بصیرت توست». و از بزرگ‌ترین چیزهایی که از تو خواسته شده این است که هر کجا باشی، مراقب دل و اعضای وجودت باشی؛ پس چنان سرگرم دنبال‌کردن آنچه بر تو عرضه میشود نشو که آنچه بر عهده داری را به فراموشی بسپاری.
صفحهٔ نمایش هیچ‌چیزی را از خداوند نمی‌پوشاند، و خلوت نیز به معنای غیبت از دایرهٔ نظارت الهی نیست؛ بلکه فرصتی است که در آن، میزان تعظیم خداوند در دل آشکار میشود.
پس با خداوند چنان ادبی داشته باش که با دگرگونی مکان تغییر نکند و آن‌گاه که چشمان مردم غایب می‌شوند، فرو نریزد.
#اخلاق_دیجیتال
✍عبدالرحیم خورشیدی - مهاباد
یک روز خانم بینوایی همراه دخترش به خانه‌ی ما آمده‌بودند تا چیزی بگیرند. دقیقاً یادم نیست ولی فکر کنم پیراهنی به او داده‌شد.
دختر بچه هم گفت: این که نو(تازه) است!! خیلی ناراحت شدم. چون معلوم بود که همیشه کهنه‌ها را به او داده بودند و باورش نمی‌شد چیزهای تازه و نو،حقش باشد.
ناراحتی‌ام بیشتر از این باب بود که جامعه‌ی ما به بینوایان و مستمندان این فکر را القا نموده که کهنه‌ها و بلااستفاده‌ها مال آن‌هاست.
استاد علامه: ناصر سبحانی(رح)
/channel/zhiyaneve
خس و خاشاک
جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۶به سه نفر یا در واقع به پروتئین جلبک لزجی رسید که گرچه شعبده بازی اش را میتوان در چند خط خلاصه کرد ولی ممکنست موفق شود صفحات علم اعصاب را چندفصل جلو ببرد.
برندگان نوبل امسال اول در یک جلبک پروتئینی یه نام channelrhodopsin پیدا کردند که وقتی نور به آن میخورد یک کانال یونی را در غشا سلول جلبک باز میکرد کانالی که پتانسیل‌های غشا سلول را تغیبر میداد و جلبک را به سمت نور هدایت میکرد. آنهاسپس ژن این پروتئین را از ژنهای جلبک استخراج کرده و آن را داخل هسته سلولهای عصبی جاسازی کردند و در نتیجه نورونهایی ساختند که روی سطحشان پوشیده از این پروتئین جلبکی بود،پروتئینی که میتواند در واکنش به نور، کانال یونی نورون را باز و با تغییر پتانسیل غشا سلول عصبی آن را روشن کند.
با کمک این ابزار که اپتوژنتیک نامیده میشود میتوان هر بخش از نورونهای مغز را نشانه گذاری و با تابندن نور تحریک کرد و شاید نه تنها بتوان با آن کورها را شفا داد بلکه ممکن است بتوان با کمک‌آن هرجایی از مغز را دستکاری و خاموش و روشن کرد.
تا قبل از اوپتوژنتیک وقتی میخواستیم مثلا درباره ترس تحقیق کنیم باید موشی را در دستگاه fmri قرار می‌دادیم و او را می ترساندیم و بعد به عکس مغزش نگاه می کردیم و روشن شدن آمیگدالش را تماشا می کردیم ولی حالا با اوپتوژنتیک میتوانیم دستمان را داخل مغز موش کنیم و هر قسمت از امیگدالش را با یک کلید پروتیینی _ نوری روشن کنیم و بعد ببینیم چه اتفاقی برای موش می افتد آیا بدون اینکه بترسانیمش با روشن کردن کلید فلان قسمت آمیگدال میترسد یا نه؟
اگر fmri فقط نشان میداد در ترس یا عشق یا به یادآوردن فلان خاطره کجای مغز روشن میشود( همبستگی) حالا اوپتوژنتیک نشان میدهد با تحریک کدام نورنها میترسیم،عاشق میشویم یا به یاد می آوریم(علت و معلول)در واقع اوپتوژنتیک چند قدم جلوتر از fmriمی‌رود و به ما میگوید دستکاری فلان جای مغز چه تغییری در تجربه و رفتار ما ایجاد کند و این یعنی حالا ما به جای تماشاچی مغز ، کلیددار مدارهای مغز هستیم و البته پیامدهای این ابزار خیلی فراتر از علم پزشکی‌ست و همانطور که fmri باعث جنب و جوش در فلسفه ذهن شد احتمالا اوپتوژنتیک هم بحث های زیادی را در این مقوله به پا خواهد کرد.
اخیرا *کتاب ایدئالیسم تحلیلی کاستروپ* را با ترجمه عالی دکتر نورالهی از نشر کرگدن تمام کردم کتابی که گرچه نتوانست قانعم کند ولی ذهنم را قلقلک داد کتابی که این پروتئین جلبکی میتواند استدلالهایش را به چالش بکشد.
کاستروپ میگوید آنچه به عنوان جهان میبینیم همان چیزی نیست که در واقعیت وجود دارد و نه تنها خود ما حتی کل جهان تنها از جنس ذهن است نه ماده.
از نظر او ادراکات ما از جهان خارج نشانه هاییست رمزگذاری شده که تنها به کار بقای ما می آیند نه ادراک واقعیت هستی.
از نظر نویسنده درک ما از دنیا مانند درک کسی از رنگ قرمزست بدون اینکه درکی از نور واقعی و طیف های آن داشته باشو
از نظر او ما درجهان چون خلبانانی هستیم که در کابین هواپیمایی بدون پنجره به دنیا آمده اند بدون اینکه به جز داشبورد هواپیما که ارتفاع و سرعت و بنزین را نشان میدهد درکی از بیرون هواپیما و دنیای واقعی خارج از کابین داشته باشند.
او معتقدست درک ما از عالم مثل کسی ست که میخواهد فقط با دیدن نقشه کره زمین،زمین واقعی را بفهمد یا کسی که در خواب است ولی مطمئن است که هرچه میبیند و می‌شنود عین واقعیت است.
به نظر او عالم نه فقط تنها در ذهن ماست بلکه خودش هم از جنس ذهن است.
کاستروپ میگوید مغز ما نه خود ذهن ما بلکه فقط داشبورد کابین ذهن ماست
او برای توجیه دنیای ذهنی که البته به نظر من چفت و بست محکمی ندارد مجبورست چیزهایی که در fmri دیده میشود را هم توضیح دهد و البته به درستی و البته با زرنگی دست روی نقطه ضعف این ابزار می گذارد و میگوید همبستگی یی که در fmri بین مغز و ذهن میبینیم نمیتواند ثابت کند مغز علت ذهن است.
ولی حالا که پروتئین این جلبک ناچیز توانسته عقربه های داشبورد کابین مغز مارا نه فقط قابل مشاهده بلکه روشن و خاموش کند احتمالا کار کاستروپ برای توجیه ایدئالیسم تحلیلی اش مشکل تر خواهد شد.
و چه کسی باور می کرد یک جلبک پا در کفش ایدئالیسم تحلیلی کند؟
آیا میشود با این ابزار جادویی، مغزها را عاشق ، مهربان یا خشمگین کرد؟آیا میشود خاطرات را روشن و خاموش کرد؟آیا ممکنست کسی بخواهد با کمک این ابزار جدید ذهن ما را کنترل کند؟
نمی‌خواهم ازین ابزار برای خیالپردازی استفاده کنم مثل همان کاری که گلدبرگ خبرنگار یهودی با fmri واحمدی نژاد کرد و بعد از اینکه هسته vs مغزش در fmriبعد از دیدن عکس احمدی نژاد روشن شد نتیجه گرفت مغز یهودی از دیدن احمدی نژاد لذت می‌برد همان احمدی نژادی که سالها پیش گفته بود از خس و خاشاک کاری بر نمی آید ولی حالا یک جلبک خلافش را ثابت کرده است.
/channel/draboutorab
نامهٔ یک پدر به مدیر مدرسه👇👇
با سلام
از ما خواسته‌اید تا پیش از شروع سال تحصیلی توقعات‌مان را از مدرسه بیان کنیم. دوست‌تر داشتم به‌جای پرکردن آن فرم، خواسته‌هایم را در نامهای برای‌تان بنویسم:
✅ از پسرم کار بخواهید. چون او را به هتل نمی‌آورم، به اولین سال دبیرستان می‌فرستم. اجازه دهید بریده‌های کاغذ و تراشه‌های چوب را زمین بریزد اما خودش هم جمع کند. به بابای مدرسه بگویید مدیون من است اگر به‌جای پسرم چیزی را جارو کند. کاش ماهی یکبار از بچه‌ها بخواهید شیشه‌ها را تمیز کنند، خاک نیمکتهای کلاس‌شان را بگیرند. به پسرم نوبت دهید تا درخت‌ها و گلدان‌های مدرسه را آب دهد و برگ‌های زردشان را بگیرد.
✅ کاش صبحانه را در مدرسه بخورند و از پسرم بخواهید سفره پهن کند، چای دم کند، نان خرد کند و آخرش هم به‌همراه بچه‌های دیگر جمع کنند و بشویند.
✅ همین اول سال قلم‌مو و رنگ و اسپری دهید تا کلاس‌شان را خودشان رنگ‌آمیزی کنند. روی دیوارهایش به سلیقه روزآمدشان چیزهایی بنویسند، خط بیندازند. شاید نشانی از فیلم‌ها، انیمیشن‌ها، فوتبالیست‌ها و ترانه‌هایی که دوست دارند بر دیوار بیفتد و دیوار کلاس، پنجره رهایی باشد.
✅ بیشتر سرویس‌های بهداشتی عمومی کشورمان بهداشتی نیستند! هر کاری لازم است بکنید تا پسرم و همه بچه‌ها سرویس‌های مدرسه را مثل سرویس خانههایشان نگه دارند.
✅ از پسرم بخواهید شما را نقد کند، رفتار و برنامه‌های دبیران و مشاوران و معاونان را نقد کند. از گفتن نترسد. توبیخ نشود به‌خاطر متفاوت فکر کردن. از او بخواهید برای حرف‌هایش دلیل بیاورد و تا قانع نشود دست نکشد.
✅ از شما توقع دارم گفت‌وگو سکه رایج در مدرسه باشد. رفتارهای پسرم را ارزیابی کنید و بخواهید در فضایی امن گفت‌وگو با هم‌کلاسی‌ها شکل بگیرد و از دوستانش راه‌حل‌های کارآمد بگیرد. این کار موثرتر از تذکر و توبیخ دبیران است.
✅ لطفا به دبیران مدرسه بگویید جواب سوال‌های پسرم را ندهند. هر وقت سوال پرسید، کمکش کنند تا خودش دنبال پاسخ بگردد.
✅ بعد از صبحگاه و قبل از شروع اولین زنگ، پنج دقیقه را اختصاص دهید تا هر کسی در مدرسه است کتاب بخواند. از خود شما گرفته تا تک به تک عوامل اجرایی و دبیران و دانش‌آموزان، کسی با کسی صحبت نکند و هرکس کتابی که دوست دارد بخواند. مدرسه بشود یک کتاب‌خانه بزرگ. کتاب‌های درسی نشوند همه دنیایش. دنیایش را بزرگ کنید.
✅ از پسرم بخواهید داستان بنویسد، شعر بگوید، مقاله بنویسد. از او بخواهید برای پژوهش فیلم بسازد، عکس بیندازد. برود در آزمایشگاه خطر کند. به او بگویید پژوهش فقط در کتاب‌خانه نیست. برود وسط شهر جستجو کند، سؤال بتراشد. از پسرم بخواهید در کارگاه با چوب و فلز و چکش و اره وسیله بسازد، اختراع کند. از او بخواهید اپلیکیشن بازی طراحی، و انیمیشن تولید کند.
✅ در بوفهٔ مدرسه پسرم را دخالت دهید تا در کنار یک بزرگسال شیوه کاسبی را یاد بگیرد، حساب و کتاب و طرز برخورد با مشتری را یادبگیرد.
بگذارید خوراکی‌ها را در قفسه بچیند. بار خالی کند و بعد کارتون‌ها و مقواها را در سطل مخصوص بازیافتی‌ها بیندازد.
✅ خواهش می‌کنم کاری نکنید که پسر ۱۳ ساله‌ام به زور و با خواب‌آلودگی با خدا مناجات کند. لحظاتی را شکل دهید که وقتی پسرم با خدا خلوت میکند بداند که خدا نزدیک‌ترین است و ارتباط قلبی او با خدا برای خودش تعالی می‌آورد نه اینکه دل مدیر و مربی پرورشی را راضی کند و کارت امتیاز بگیرد. به او و بچه‌های دیگر اجازه دهید نیایش‌هایی را که به زبان خودشان نوشته‌اند بخوانند. نیایش‌های ساده که خواسته‌های واقعی خودشا‌ن‌اند و با صداقت هستند.
✅ آقای مدیر! از معلم‌هایتان بخواهید قوانین کلاس‌ها را تنهایی وضع نکنند. از بچه‌ها هم کمک بگیرند و با هم قانون بگذارند. چون این قوانین را بچه‌ها باید اجرا کنند.
✅ به پسرم حالی کنید به‌جای آن‌که از ضعف و نمره کم هم‌کلاسی‌هایش خوشحال شود، احساس بد کند. کاری کنید تا به‌جای احساس کمبود از نمره پایین خودش از کمک‌نکردن به دوستانش شرمنده باشد.
✅ از پسرم نخواهید در همه درس‌ها و مهارت‌ها نفر اول باشد. راستش او هم مثل بقیه بچه‌ها در خیلی کارها کم‌‌استعداد است. به او بگویید همه آدم‌ها برای همه کارها ساخته نشده‌اند، راه خودت را پیدا کن.
✅ مدیر محترم! به پسرم اجازه دهید اشتباه کند، خراب کند، گند بزند. بگذارید بارها ویران کند و بسازد. اشتباه‌کردن را امتیاز بدهید. بگویید فقط یک اشتباه نابخشودنی وجود دارد و آن هم هیچ کاری نکردن و بالتبع اشتباه نکردن است.
|علی‌‌اکبر زین‌‌العابدین|
/channel/zhiyaneve
(فيل‌هاى سفيد زندگى)
در حكايتى از گذشته، معروف است كه پادشاه يک كشور به پادشاه كشورى ديگر «فيل سفيد» هديه مى‌دهد.
كسى كه هديه را مى‌پذيرفت، هزينه‌هاى زيادى را صرف نگهدارى و خوراک اين فيل سفيد مى‌كرد.
نسل‌های مختلف هم بدون آنكه بدانند اين فيل سفيد به چه درد مى‌خورد،
هزينه‌هاى زيادى را براى آن متحمل مى‌شدند و دلشان هم نمى‌آمد كه آن را كنار بگذارند يا رها كنند، زيرا مى‌گفتند:
«حيف است! تاكنون هزينه زيادى براى آن شده است و نمى‌توان آن را رها كرد!»
«فيل سفيد» در مديريت، استعاره از موضوعى‌ست كه هزينه زيادى براى آن شده و هيچ خاصيت مفيدى هم ندارد!
و از آن جهت كنار گذاشته نمى‌شود كه صرفاً براى آن هزينه شده است!
در نظر بگيريد كسى وارد دانشگاه مى‌شود و متوجه مى‌شود استعدادى در آن رشته ندارد، اما آن را رها نمى‌كند به خاطر هزينه‌هايى كه براى قبولى آن داده است و زمانى كه صرف كرده؛
و مى‌داند در آينده نيز آن رشته منبع درآمد او نخواهد شد! به آن رشته دانشگاهى و آن مدرک هم مى‌توان فيل سفيد آن فرد گفت.
در زندگى، فيل‌هاى سفيد زيادى داريم كه بدون آنكه خاصيتى داشته باشند، براى آنها هزينه مى‌كنيم!
جرأت کنید و فيل‌هاى سفيد زندگى‌تان را رها كنيد...
@masjedseraj1
♦️معلمان عزیز و تلاشگر و والدین دلسوز و دغدغه‌مند لطفاً درس زندگی را قربانی درس مدرسه نکنید.
شاگرد اول بودم، پدرم یادم داده‌بود که من همیشه درس بخوانم، وقتی مهمان می‌آمد زود بیایم سلام کنم و بروم! آرام آرام مهمانهای ما کم شدند. چون مادرم غیرمستقیم گفته‌بود حواس مرا پرت می‌کنند! عیدها همه‌اش خانه بودیم و من نمی‌دانستم «سیزده» بدر یعنی چه؟
وقتی مدرسه می‌رفتم، پدرم خودش مرا می‌رساند. آخه مادرم گفته‌بود نکنه توی سرویس مدرسه حرف بد یاد بگیرم.
پدرم مرا خیلی دوست داشت! حتی می‌گفت زنگ تفریح به‌حیاط نروم! چون ممکن است بچه‌ها دعوایم کنند!
و من نه‌تنها زنگ تفریح مدرسه که تمام زنگهای تفریح عمرم را در اتاقی درس خواندم! مایه افتخار پدر بودم! شاگرد اول!
وقتی پدر مرا به مدرسه می‌رساند شیشه‌ی اتومبیل را بالا می‌زد که مبادا حرفی بشنوم و من تا مسیر مدرسه ریاضی کار می‌کردم!
وقتی سر سفره می‌آمدم باید به فیزیک فکر می‌کردم چون پدرم می‌گفت نباید لحظه‌ها را از دست بدهم!
چقدر دلم میخواست یکبار برف بازی کنم ، اما مادر پنجره را بسته بود و می‌گفت پنجره بازشود من مریض می‌شوم! من حتی باریدن برف را هم ندیده‌ام!
من همیشه کفشهایم نو بود، چون با آنها فقط از درب مدرسه تا کلاس می‌رفتم!! من حتی یک جفت کفش در زندگی‌ام پاره نکردم و مایه افتخار پدرم بودم! من شاگرد اول تیزهوشان بودم!
تمام فرمول‌های ریاضی و فیزیک را بلد بودم ولی نمی‌توانستم یک لطیفه تعریف کنم!
و حالا یک پزشکم! چه فرقی دارد تو بگو یک مهندس! پزشکی که تا الان نخندیده است، مهندسی که شوخی بلد نیست! من نمی‌دانم چطور باید نان بخرم ! من نمی‌دانم چطور باید کوهنوردی بروم!
با اینکه بزرگ شده‌ام اما می‌ترسم باکسی حرف بزنم! چون ممکن است حرف بد یاد بگیرم!
من شاگرد اول کلاس بودم! اما الان نمی‌دانم اگر مثلا مراسم عروسی دعوت شوم چگونه بنشینم، اگر مراسم عزاداری بروم چه‌بگویم!
همسایه مان برای ما آش آورده بود نمی‌دانستم چه اصطلاحی به‌کار ببرم.
یک‌روز باید بنشینم برای خودم جوک تعریف کنم !
یک‌روز باید یک پفک نمکی را تا آخر بخورم!
یک‌روز می‌خواهم زیر برف بروم!
یک‌روز می‌خواهم داد بکشم، جیغ بزنم! من شاگرد اول کلاسم اما از قورباغه می‌ترسم، از گوسفند می‌ترسم، مایه‌ی افتخار پدر حتی از خودش هم میترسد!
راستی پدرها ومادرهای خوب و مهربان به فکر شاگرد اول های کلاس باشید و اگر مادرم را دیدید بگویید پسرش شاگرد اول کلاس درس و شاگرد آخر کلاس زندگی است.
/channel/zhiyaneve
کتاب انقلاب روزه‌داری متناوب: علم بهینه‌سازی سلامت و افزایش عملکرد
👤مارک پی. متسون
The Intermittent Fasting Revolution: The Science of Optimizing Health and Enhancing Performance
👤Mark p. Mattson
«انقلاب روزه‌داری متناوب» نوشته‌ی مارک پی. متسون، عصب‌شناس و پژوهشگر شناخته‌شده، به بررسی علمی این پرسش می‌پردازد که چرا فاصله‌انداختن میان وعده‌های غذایی ممکن است فراتر از کاهش وزن، روی سلامت بدن و مغز اثر بگذارد. متسون با تکیه بر پژوهش‌های علوم اعصاب، زیست‌شناسی و تکامل توضیح میدهد که دوره‌های کوتاهِ کمبود غذا چگونه می‌توانند سازوکارهای سازگاری سلول‌ها با استرس را فعال کنند و با فرایندهایی مانند تنظیم متابولیسم، سلامت مغز و مقاومت سلولی ارتباط داشته باشند. کتاب همچنین رابطه‌ی روزه‌داری متناوب با پیری، چاقی و برخی بیماری‌های مزمن را بررسی میکند و در کنار مباحث علمی، توصیه‌هایی برای به‌کارگیری این الگوی غذایی ارائه میدهد.
اگر منتظرید طوفان آرام شود و شما نیز زندگی آرامی داشته باشید، اشتباه می‌کنید و دارید زندگی را هدر می‌دهید.
زندگی هنر بودن و رقصیدن در طوفان است؛ یعنی تاب‌آوری و انعطاف.
پس به‌جای انتظار آرامش، برخیزید و آموزش ببینید و با همراهی با انسان‌های تاب‌آور و صبور، از زندگی لذت ببرید و از آنچه دارید به دیگران نیز ببخشید.
/channel/zhiyaneve
اما سعید دیگر خودش را تنها نمی‌دید و شاید مهم‌ترین کاری که آن همسایه در حق سعید انجام داده بود، این نبود که جان او را نجات داد؛ بلکه کاری کرد که سعید باور کند هنوز ارزش ماندن و دوباره ساختن را دارد.
گاهی پیشگیری از خودکشی از جایی آغاز میشود که ما انتظارش را نداریم: از احساس مسئولیت یک همسایه، یک دوست، یک همکار یا حتی از طریق یک گفت‌وگوی ساده؛ از انسانی که به‌جای قضاوت کردن، لحظه‌ای کنار انسان دیگری می‌‌نشیند و بدون سرزنش و طرد و تحقیر، به صحبتهایش گوش میدهد و تکیه‌گاهی مطمئن برای او میشود.
/channel/zhiyaneve
مؤسسه نیکوکاری حق الناس زکات
پیج انستا: Ezaakat
تلگرام:t.me/ezaakat
خواندن این داستان نیز براتون جالب خواهدبود👇👇
🔴سر خيابون سوار يه پیکان گذری شدم. كنارم يه آقای نابينا نشست. راننده حركت كرد. كمی بعد آقای نابینا يه ۱۰ تومنی داد به راننده. وقتی پولو داد گفت آقا ۵ تومنی دادم بهتون؟ راننده گفت بله! مرور كردم چشمم درست ديده يا نه، ۱۰ تومانی داد يا ۵ تومانی؟ مطمئن شدم دهی بود.
راننده مابقی پولو پس داد كه در اصل مابقی ۵ تومن بود نه ۱۰ تومن. وقتی ديدم ۵ تومن اضافه رو نداد از توی كيفم يه پنجی برداشتم همزمان كه دادم به آقای نابينای كنار دستم به راننده گفتم داشتيد پولشون رو می‌داديد بقی پول افتاد زمين من بهشون دادم.
آقای كنار دستم زير لب تشكر و دعا می‌كرد راننده هم بی‌صدا از آينه مدام نگام می كرد.
هنزفريمو گذاشتم گوشم رومو به شيشه كردم كه خجالت نكشه.
مردی كه كنارم بود زودتر پياده شد. يكم بعدشم من پياده شدم. وقتی خواستم پياده بشم راننده يه پنج تومنی گرفت جلوم آروم گفت دخترم اين بجای اون پولی كه دادی به اون آقا.
بالبخند بهش گفتم من ندادم كه از شما بگيرم اين كارو كردم چون اين ۵ تومن سهم منه و من راضی‌ام شما بگيری اما اون آقا ممكن بود راضی نباشه. بعدم بدون اينكه وايستم فوراً حركت كردم.
👈تو ميگی دزد بود؟! من ميگم نه. يه لحظه فكركردم مردی ٥٠،٦٠ ساله با پيكانی كه تعويض هر دند‌ه‌ش کلی وقت ميبره دزد نیست.
برای اون ۵ هزار تومن ۵ هزار تومنه. چون در روز خیلی کم مسافر میزنه. آخه ٨٠٪ ما پيكان سوار نمی شیم. اين آدم اگر قرار بود دزد باشه نه از كارش خجالت می‌كشيد و نه ميومد مسافركشی. اون فقط نيازمند بود و حتم دارم ديگه از روی نيازش هم اين كارو نمی كنه.
✅ گاهی ميشه آبروی ينفرو برد تا دیگه مرتكب اشتباهش نشه!
گاهی هم بامحبت توجيهش كنی كارش درست نبوده. بيا به دومی فكر كن. چون خدا اينكارو برات جبران ميكنه.
/channel/zhiyaneve
لیست اعضای مرکز نیکوکاری حق‌الناس شهرستان بوکان
🏛 مرکز نیکوکاری «حق‌الناس» | شهرستان بوکان
🌐 وب‌سایت: www.Ezakaat.ir
📲 تلگرام: /channel/Ezakaat
📸 اینستاگرام: https://Instagram.com/Ezakaat
📞 راه ارتباطی: @Ezakaat_Admin
💠معماریِ جامعه‌ی صالح؛ از امنیتِ درون تا عدالتِ بیرون
«وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ ۖ فَمَنْ آمَنَ وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ»(ما پیامبران را جز برای بشارت و بیم‌دادن نمی‌فرستیم؛ پس هر کس ایمان آورد و [عملِ خویش را] اصلاح کرد، نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می‌شوند.)
"این که یک شهروند در جامعه ما به راحتی از ماشین آشغال بیرون می‌اندازد و از تمیزی خیابانهای اروپا تعریف میکند، یک معنی تربیتی دارد، یک معنای عمیق دیگری هم دارد که به این سرزمین تعلق خاطرندارد.
ما یک ناسیونالیسم احساسی داریم و یک ناسیونالیسم عُقَلایی.
ما ایرانی‌ها در ناسیونالیسم احساسی قوی هستیم، یعنی اینکه من غذا و موسیقی ایرانی دوست دارم، خانواده‌ام و زبان ملی را دوست دارم، به فرهنگ دیرینه‌ام می‌بالم و...
ولی یک قدم که بالاتر بیایم و ببینم حالا که من در این سرزمین به دنیا آمده‌ام، من چه مسئولیتی دارم؟ اینجا کم میارم! اینجا سکوت می‌کنم! این یعنی فقدان ناسیونالیسم عُقَلایی.
بخاطر همین است که من و شما وقتی از یک اتاق می‌خواهیم بیرون برویم، چون همدیگر را می شناسیم، به هم احترام می‌گذاریم وکلی باهم تعارف می‌کنیم، ولی وقتی که در خیابان رانندگی می‌کنیم یک سانتیمتر اجازه نمی دهیم کسی ازما جلوبزند! چون هیچ احساس تعلقی به همدیگر نداریم.
چرا هنر شنیدن یک ایرانی ضعیف است؟
چرامن اصراردارم که حرف خودم درست است؟
چون من ایرانی درحلقه اول فردی و نهایتاً در حلقۀ دوم گروهی گیرکرده‌ام. آن حلقۀ مهم‌تر و سوم ملی که همه این‌ها را به هم ربط میدهد، وجود ندارد.
کسی به من آموزش نداده که سرنوشت حلقۀ اول و حلقۀ دوم به حلقۀ سوم ربط دارد.
تا وقتی ناسیونالیسم عُقَلایی نداشته باشیم و به این سرزمین فکر نکنیم، هیچ تحولی در ما و سرزمینمان صورت نخواهدگرفت"
دکتر محمود سریع القلم
t.me/hawlatibarprs
🔊فایل صوتی
مصطفی ملکیان
.
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @
🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها
🌹
این پنج توصیه را جدی بگیرید و پیامدهای آن را در تأمین سلامت روان خود ببینید!👇
۱. قرار نیست همه از شما راضی باشند؛ گاهی برای حفظ آرامش خودتان، باید به خواسته‌هایی «نه بگویید»! مخصوصاً خواسته‌هایی که با ارزش‌ها و نیازهای شما سازگار نیستند.
۲. با خودتان همان‌قدر مهربان باشید که با یک دوست عزیز رفتار می‌کنید؛ اشتباه کردن از ارزشمندی شما کم نمی‌کند، بلکه فرصتی برای یادگیری و رشد است.
۳. گذشته را نمی‌توانید تغییر دهید، اما می‌توانید از تجربه‌های آن بیاموزید. پس اجازه ندهید حسرت دیروز، فرصتهای امروز را از شما بگیرد.
۴. تغییر همیشه آسان نیست، ولی گاهی برای رسیدن به زندگی بهتر، باید از منطقه امن خود بیرون بیایید و قدمی کوچک به سوی تجربه‌های تازه بردارید.
۵. فکر کردن تا جایی مفید است که به تصمیم و اقدام برسد؛ وقتی مدام در چرخه نگرانی و احتمالات می‌چرخید، به‌جای حل مسئله، انرژی خود را هدر می‌دهید.
/channel/zhiyaneve
خلاصه ۱۳سال مطالعه و ویزیت در مورد اضطراب رو اگه بخوایم بگیم؛
وابستگی؛ مادر اضطرابه
و کمالگرایی هم پدر آن
- و از عواملی نیز مثل؛ غیرواقع بینی، تهدیدهای بیرونی، تاکید زیاد خانواده بر موفقیت، مقایسه، و پیش‌بینی آینده هم متاثره!
افراد مضطرب عموماً یک پدر یا مادر کمالگرا دارند
@roozbeh_school
همه می‌گویند: هر رخدادی چه خوب چه بد، می‌گذرد، اما من بر این باورم که (هیچ چیزی نمی‌گذرد!!!)
اگر روزی برای خودم انگشتری سفارش دهم، این نوشته را روی آن حک خواهم کرد"هیچ چیزی نمی‌گذرد!"
من معتقدم که هیچ چیزی نمی‌گذرد مگر این که اثری از خود بجای خواهد گذاشت، لذا هر قدم کوچکی که بر می‌داریم، بر حال و آینده ما بسیار تأثیر گذار است.
کانال مسجد سراج👇
@masjedseraj1
اعتراف بسیار تلخ و ناراحت‌کننده از خانمی که میخواست مستقل باشه ...
تفسیر عینی آیه « اَلرِّ‌جَالُ قَوَّامُونَ عَلَی النِّسَاءِ » مردان سرپرست زنان هستن
.
باز هم بوی مدرسه...
پاییز که آرام‌آرام از راه می‌رسد، پیش از آن‌که برگ‌های زرد کوچه‌ها را فرش کنند، بوی جان‌بخش مدرسه در شهر می‌پیچد؛ بوی دفترهای سفید و نو، مدادهای تازه تراشیده، و صبح‌هایی که با شوق رسیدن به فردا آغاز می‌شوند.
هنوز چند روزی تا اول مهر باقی است، اما خاطرات سال‌های دور دوباره در دل‌ها زنده شده‌اند؛ صف‌های منظم صبحگاهی، صدای پرطنین زنگ، نیمکتهای چوبیِ یادگارمانده، و آموزگارانی که شمع وجودشان را در مسیر روشن‌گری سوختند تا مسیر یک زندگی را تغییر دهند. برای کسی که عمر در این راه نهاده، اول مهر فقط گشوده شدن درِ یک ساختمان نیست؛ گشایش پنجره‌ای رو به جانِ آینده است.
همزمان با مدرسه، دانشگاه‌ها نیز دوباره جان می‌گیرند؛ استادان بازمی‌گردند، دانشجویان قدم در راهروهای اندیشه می‌گذارند و نسلی دیگر برای آموختن، خردورزی و ساختن مهیا میشود.
اما نمی‌توان چشم بر واقعیت‌های تلخ بست؛ در روزگاری که سایهٔ جنگ، تحریم و فشارهای طاقت‌فرسای اقتصادی رمق را از خانواده‌ها گرفته، موجی از یاس، بی‌تفاوتی و حتی تخطئه نسبت به نهاد مدرسه در جامعه پیچیده است. گاه می‌شنویم که بودن و نبودن مدرسه را مساوی می‌دانند و کارکردش را زیر سؤال می‌برند. اما باید دانست که اگر مدرسه‌ای آسیب دیده یا زیر بار دغدغه‌های معیشتی و ساختاری فرسوده شده، علاجش تخریب و ناامیدی نیست؛ بلکه بازآفرینی و تزریق جان تازه به آن است.
مدرسه فقط محل حفظ کردن فرمول‌ها نیست؛ تنها سنگری است که فرزندان ما در آن، در میان تمام بحران‌ها، «زیستِ اجتماعی»، «امید»، «هم‌زیستی» و «کرامت انسانی» را فرامی‌گیرند. تسلیمِ بی‌تفاوتی شدن نسبت به مدرسه، یعنی واگذار کردن آینده به تاریکی و رها کردنِ تنها پناهگاه تربیت نسلی آگاه.
در این سنگر پایداری و فرهنگ، سه ضلعِ ماندگار دست در دست هم می‌گذارند: معلم دلسوز، استاد خلاق، و والدین کوشا.
معلمی، صرفاً انتقال واژه‌ها نیست؛ جان‌بخشی به باور یک کودک، کشف استعدادهای پنهان و ساختن شخصیت اوست. استاد نیز تنها راوی دانش نیست؛ او روح پرسشگری را می‌پروَرد و اندیشه را بالندگی می‌بخشد. و در ضلع سوم، والدینی ایستاده‌اند که با وجود تمام مضایق مالی و نبردهای روزمره با مشکلات زندگی، همچنان از سهم خود می‌پوشانند تا فردا روزِ فرزندانشان روشن باشد. این سه ضلع، «مثلث شکوفایی» را می‌سازند و کلاس درس را از چارچوبی سنگی، به زیستگاهی برای رشدِ انسانِ آگاه بدل می‌کنند.
جامعه‌ای که در سخت‌ترین روزهای جنگ و تحریم نیز مقام معمارانِ اندیشه را پاس بدارد، استادِ خلاق را ارج بنهد و خانواده را در راه تربیت تنها نگذارد، آیندهٔ خود را بیمه کرده است. شاید نتوانیم تمام گره‌های اقتصادی و سیاسی را یک‌شبه باز کنیم، اما وظیفه داریم نگذاریم این نسل، امیدش را در غبار سختی‌ها گم کند. امید یعنی باور به اینکه هنوز میتوان آموخت، ساخت و تغییر داد.
در آستانهٔ این فصل نو، خوب است به دفترهای سفید فکر کنیم؛ صفحاتی که هنوز هیچ خطی بر آنها نقش نبسته است. آیندهٔ فرزندان ما دقیقاً همین دفتر سفید است. بیایید نگذاریم قلمِ ترس، تحریم و ناامیدی، نخستین سطرش را بنویسد؛ بگذاریم نخستین واژه‌ها دانش، باور، خلاقیت و انسانیت باشند.
زنگ‌ها به صدا درمی‌آیند، کتاب‌ها گشوده می‌شوند و دوباره فصل شکفتن آغاز میشود.
باز هم بوی مدرسه؛ بوی کودکی، بوی خاطره، بوی ایستادگی و امید. و در میان تمام نگرانی‌های امروز، همین صدای زنگ مدرسه نجوا میکند: فردا هنوز زنده است.
با همین شور و باور، آغاز سال تحصیلی جدید را به همهٔ دانش‌آموزان، دانشجویان، معلمان، استادان، پیشکسوتان صبور عرصهٔ تعلیم و تربیت، و پدران و مادرانی که در سخت‌ترین شرایط برای فردای این سرزمین می‌رزمند، صمیمانه تبریک می‌گویم.
اول مهر مبارک؛ بر آنان که می‌آموزند، آنان که جانانه می‌آموزانند، و آنان که در برابر طوفان ناامیدی تسلیم نمی‌شوند. 🍂📚🌱
محمدعلی سوره
@KhatNegaar
فصل ۸
روزه‌داری شورشی علیه تجارت بیماری
۱۰ سپتامبر، روز جهانی پیشگیری از خودکشی است. به‌قول دورکایم جامعه‌شناس، از پدیده‌های زشت و آسیب‌زای جهان مدرن است که متأسفانه سالانه در سراسر جهان هزاران هزار خانواده را داغدار و به سوگ می‌نشاند.
پیشگیری از خودکشی تنها نجات یک انسان نیست؛ حفاظت از خانواده و پاسداری از سلامت و سرمایه اجتماعی جامعه است.
/channel/zhiyaneve
🟥 داستانی کوتاه و آموزنده👇👇
سعید همیشه برای مادرش پسری قابل اعتماد و جای امید بود. اگر پدر دیر به خانه می‌رسید، سعید بود که دنبال کارهای منزل می‌رفت؛ اگر خواهر کوچک‌ترش مشکلی داشت، اول سراغ برادرش می‌رفت. در دانشگاه هم میان دوستانش جایگاه خوبی داشت و همه از آینده‌‌ی درخشان سعید حرف می‌زدند.
تابستان آن سال، وقتی دانشگاه تعطیل شد، سعید عصرها را بیرون از خانه می‌گذراند. گاهی با دوستان قدیمی‌اش فوتبال می‌رفت و گاهی هم ساعت‌ها در کافه‌ای نزدیک میدان شهر به‌تنهایی می‌نشست و به وضعیت جامعه و نابسامانی‌های آن فکر میکرد.
کم‌کم دوستان جدیدی پیدا کرد و در میان آدم‌های تازه‌ای که وارد زندگی‌اش شده بودند، سردار، بیشتر از همه با سعید صمیمی شده بود. سردار پسری فعال، پرحرف، شوخ‌طبع و بسیار دست و دل باز بود و همیشه آماده‌ی یک پیشنهاد تازه و تجربه‌ای جدید.
یکی از شب‌ها سعید دیرتر از معمول به خانه برگشت، مادرش پرسید: «کجا بودی پسرم؟»
سعید لبخندی زد و گفت: «با دوستان بودیم. نگران نباش! چیز خاصی نیست مادر!! .»
البته مدتی بود کسی از او درباره‌ی دیر آمدنش سؤال نمی‌کرد. نه به این دلیل که خانواده‌اش بی‌تفاوت شده بودند؛ بلکه سعید یادگرفته بود چگونه پاسخ‌هایی بدهد که کسی پیگیرش نشود.
ماه‌ها گذشت. دانشگاه باز شد. بدون اینکه خانواده چیز خاصی را احساس کنند، درس‌های سعید افت کرد و نمره‌هایش پایین آمدند. چند فرصت مهم کاری را از دست داد و رابطه‌اش با دوستان قدیمی هر روز کمتر می‌شد. سعید متوجه این تغییرات بود، اما هر بار با خودش می‌گفت: «هر وقت بخواهم، می‌توانم کنار بگذارم.»
او نمی‌دانست که بعضی عادت‌ها، برخلاف چیزی که انسان در آغاز تصور میکند، آرام‌آرام اختیار زندگی‌اش را می‌گیرند و اگر هم او بخواهد کنارشان بگذارد، آنها رهایش نمی‌کنند.
این‌گونه بود که سعید بدون اینکه احساس کند، الکلی شده و این ماده، بخشی از وجودش گشته بود. چیزی که سعید برای فرار از اضطراب، تنهایی و احساس شکست معمولاً به آن پناه می‌برد.
از دوستان قدیمی سعید خبری نبود. آنان متوجه تغییراتی اساسی در سعید شده بودند و نمی‌خواستند با یک نفر الکلی هم‌صحبت باشند.
یک شب، سعید تنهای تنها در اتاقش نشسته بود. از صدای زنگ خبری نبود؛ ظاهراً چند ساعت بود که تلفنش سایلنت بود. اما روی صفحه‌ی گوشی، چند پیام بی‌پاسخ از مادرش دیده می‌شد. یکی را باز کرد که نوشته بود: «پسرم، هر وقت خواستی حرف بزنی، ما کنارت هستیم و می‌تونی به ما زنگ بزنی. مواظب خودت باش!!»
سعید مدت زیادی به این پیام خیره ماند. گوشی را خاموش کرد و روی تخت دراز کشید. خانه‌ای ساکت و تاریک.
پدر و مادر و خواهرش چند روزی بود برای دیدن یکی از بستگان به شهر دیگری رفته بودند و او برای اولین‌بار بود که چند شب را کاملاً تنها می‌گذراند.اما آن شب، کسی نمی‌دانست در ذهن سعید چه می‌گذرد.
چند ساعت بعد، صدای افتادن چیزی در خانه‌ی سعید، همسایه‌ی دیواربه‌دیوارش را از خواب بیدار کرد.
ابتدا اهمیت نداد. چند دقیقه گذشت، اما سکوت خانه‌ی سعید برایش عجیب بود. دوباره صدایی آمد؛ این بار کوتاه و نامفهوم.
مرد از جایش بلند شد. پشت در خانه‌ی سعید ایستاد و چند بار در زد و جوابی نشنید. دوباره صدا زد. خبری نبود.
همسایه‌ها کم‌کم از خانههایشان بیرون آمدند. یکی با خانواده‌ی سعید تماس می‌گرفت و دیگری با اورژانس.
اما همسایه‌ی دیوار به دیوار سعید پشت در ماند.
وقتی سرانجام در باز شد، سعید را در وضعیتی یافتند که نشان میداد قصد خودکشی و پایان‌دادن به زندگی‌اش را داشته‌است.
اورژانس ۱۱۵ او را به بیمارستان رساند و پس از اقدامات لازم، خطر برطرف شد.
صبح روز بعد، وقتی سعید چشم باز کرد، همان همسایه را دید که روی صندلی، کنار تختش نشسته بود. چند لحظه هر دو سکوت کردند. سعید با صدایی گرفته گفت: «چرا شما اینجا ماندی؟»
مرد لبخندی زد و گفت: «چون پدر و مادرت هنوز برنگشته‌اند و ما همسایه‌ایم و در سیره‌ی پیامبر خوانده‌ام که همسایه‌ها ان‌قدر بر گردن یکدیگر حق دارند تا جایی‌که نزدیک است از هم ارث بگیرند.»
سعید نگاهش را پایین انداخت. خودش نیز پیشتر، اهل مسجد و کلاس‌های تفسیر قرآن و سیره‌ی پیامبر بود. گیج شده بود که چگونه و چه زود از آن فضای معنوی و دوستان صادق و صمیمی به این فضای سرشار از ترس و اضطراب بی‌اعتمادی و ناامیدی کشیده شده‌است.
مرد به آرامی گفت:«بعداً حرف می‌زنیم. فعلاً ماندن و استراحت تو مهم‌تر از هر چیزی است.»
سعید بعد از مدت‌ها احساس کرد که یک دوست واقعی کنارش است، بدون اینکه درباره‌‌اش قضاوت یا او را نصیحت کند.
هرچند بعدها سعید مسیر آسانی در پیش نداشت؛ اما به کمک دوستش درمان اعتیاد، بازسازی رابطه با خانواده و کنار آمدن با اشتباهاتی را که در آن ماه‌ها مرتکب شده بود، پشت‌سر گذاشت.
هوش عاطفی؛ گمشده بسیاری از زندگی‌های مشترک
بزرگ‌ترین نیازی که یک زن از همسرش دارد، نه فراوانی مال است و نه زیاد صحبت کردن،
بلکه حضور عاطفیِ صادقانه‌ای است که به او احساس دهد:
قلبش جایگاهی در قلب همسر دارد، ضعفش مورد سوءاستفاده قرار نمی‌گیرد، اشکش نادیده گرفته نمی‌شود و حال‌وهوایش با محاکمه روبه‌رو نمی‌گردد.
بسیاری از مردان در ساختن «خانه» مهارت دارند…
اما اندک‌اند کسانی که در ساختن «آرامش» مهارت دارند.
خدای متعال می‌فرماید:
﴿وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا﴾
و این «آرامش»، نه دیوار و سقف است، بلکه فهم، دربرگرفتن و رحمت است.
آرامش آن نیست که تنها زیر یک سقف زندگی کنید، بلکه آن است که در حضور یکدیگر، احساس امنیت کنید.
هوش عاطفی در مرد، تنها توانایی خوب صحبت کردن نیست،
بلکه دانستنِ زمانِ سکوت، زمانِ دست‌برشانه‌گذاشتن، و زمانِ عذرخواهی بدون ترس از خدشه‌دار شدن مردانگی است.
یعنی بداند که هیجان را با منطق پاسخ نمی‌دهند، بلکه با آغوش،
و فرق بگذارد میان اصلاح اشتباه و شعله‌ور کردن زخم.
پیامبر ﷺ در اوج رهبری و فرماندهی بود، اما در خانه‌اش در نهایت لطافت رفتار میکرد.
روزی صفیّه نزد ایشان آمد و گریه میکرد، چون به او گفته بودند: «تو دختر یک یهودی هستی».
پیامبر نه او را موعظه کرد و نه تاریخ را توضیح داد،
بلکه اشکش را پاک کرد و فرمود:
«تو دختر پیامبری، عمویت پیامبر است و همسرت پیامبر؛ پس به چه بر تو فخر می‌کنند؟»
این‌ها فقط کلمات نبودند… بلکه قلب‌هایی بودند که می‌فهمیدند، روح‌هایی که در آغوش می‌کشیدند، و هوش عاطفی‌ای که شکست‌های کوچک را قبل از آن‌که به ترک‌های بزرگ در دیوار زندگی تبدیل شوند، ترمیم میکرد.
در پژوهش‌های روان‌شناسی نوین ثابت شده که یکی از برجسته‌ترین عوامل طلاق عاطفی، نه خیانت است و نه خشونت…
بلکه نبودِ هوش عاطفی در یکی از طرفین، و ناتوانی او در بیان احساس، گوش‌دادن یا حمایت از دیگری در بحران‌های کوچک روانی است.
برای همسرت پناه باش، نه دادگاه.
برای او آرامش باش، نه فریاد.
انسانی باش که وقتی دنیا بر او تنگ میشود… پیش از آن‌که بازوانت را بگشایی، سینه‌ات او را در خود جا دهد.
✍️ د. عبدالکریم بکار
@FikrDel
@Lezate_Iman
بعضی‌ها هر چیزی رو با هر لحنی می‌گن و بعد اسمش رو می‌ذارن رک بودن!
اما باور کنید رک بودن با بی‌ملاحظگی فرق داره:)
صداقت بالغانه فقط این نیست که حرف واقعیتون رو بزنید؛ یعنی بدونید چه حرفی رو، چرا، چه زمانی و با چه لحنی بیان کنید.
قبل از گفتن یک حرف تلخ، از خودتون بپرسید:
«گفتن این حرف قراره چیزی رو روشن یا حل کنه؟ یا فقط می‌خوام خشم و قضاوتم رو روی طرف مقابل خالی کنم؟»
میشه صادق بود، بدون اینکه تحقیر کرد،
میشه مخالفت کرد، بدون اینکه زخم زد..
میشه حقیقت رو گفت، بدون اینکه احترام طرف مقابل رو زیر پا گذاشت!
هر چیزی که به نظرتون حقیقت تلقی میشه لازم نیست گفته بشه؛
و هر حقیقتی که لازمه گفته بشه، نباید به هر شکلی گفته بشه.
خب؟
رک گویی وقتی نشونهٔ بلوغه که در کنارش همدلی، احترام و مسئولیت‌پذیری هم وجود داشته باشه؛ وگرنه ممکنه فقط اسم قشنگ‌تری برای بی‌ملاحظگی باشه.💚🌷
@roozbeh_school
⛔شهر لک‌لک‌ها
روستای دره تفی تو ۱۵ کیلومتری غرب مریوان در استان کردستان، هر ساله تو فصل بهار میزبان صدها لک‌لک مهاجره...
🙈 #تلخندسیاسی 👇
@Talkhand_Siyasi2
@zhiyaneve
♥️عشق و وفاداری یک مسلمان به پیامبرش(ص)زبان فایل، کردی است
❇️حوکمی مەولوود کردن (ڕوانگەیەکی مامناوەند)
پڕۆفیسۆر خالید موحەممەد ساڵح
🌐 Web 🆔 Telegram 💠 Instagram 💠 Aparat