-
صفحۀ رسمی موسسۀ رسم کودکی در تلگرام. ارتباط با ما: info@rasmekoudaki.com www.rasmekoudaki.com
بیانیه مشترک تشکل‌های حامی حقوق کودکان در محکومیت بازداشت کودکان و نقض حقوق بنیادین آنان
پیرو اقدام پیشین تشکل‌های مدنی و نامه‌نگاری با سازمان زندان‌ها و وزارت آموزش و پرورش درباره بازداشت و برخورد با دانش‌آموزان—و در پی بی‌پاسخ ماندن آن مکاتبات—ما، انجمن‌ها و نهادهای مدنی امضاکننده این بیانیه، بار دیگر بازداشت کودکان، تشکیل پرونده قضایی برای آنان، اخذ و پخش اعترافات اجباری تلویزیونی و هرگونه برخورد امنیتی با دانش‌آموزان را نقض آشکار کرامت انسانی و مغایر با تعهدات بین‌المللی دولت‌ها در قبال حقوق کودکان دانسته و به‌صراحت محکوم می‌کنیم.
بر اساس پیمان‌نامه جهانی حقوق کودک، اصل «منافع عالیه کودک» و حق ذاتی حیات، بقا و رشد، مبنای همه تصمیم‌ها و اقدامات نسبت به افراد زیر ۱۸ سال است. بازداشت، فشار روانی، تهدید و انتشار اعترافات اجباری، پرونده‌سازی برای کودکان، در تعارض مستقیم با این اصول و تعهد دولت‌ها به حمایت ویژه از کودکان آسیب‌پذیر قرار دارد. همچنین طبق اعلامیه جهانی حقوق بشر، هر انسان از کرامت، امنیت شخصی، منع رفتار تحقیرآمیز و دادرسی عادلانه برخوردار است؛ اصولی که در مورد کودکان اهمیتی مضاعف دارد.
پخش اعترافات اجباری کودکان در رسانه‌ها نقض حریم خصوصی و حیثیت آنان و تحمیل برچسبی ماندگار بر زندگی‌شان است و سلامت روان و آینده تحصیلی آنان را تهدید می‌کند. فرزندان ما به‌قدر کافی از اندوهِ فقدان و قتل همکلاسی‌های خود آزرده و سوگوارند؛ بیش از این بر رنج آنان نیفزایید.
متاسفانه اخبار حکایت از ورود نهادهای امنیتی و انتظامی به برخی مدارس دارد که در اینصورت استقلال و امنیت فضای تعلیم و تربیت را مخدوش کرده و محیط آموزشی را از بستر رشد به میدان ترس بدل می‌سازد. سکوت و بی‌عملی مسئولان ذی‌ربط، به‌ویژه وزارت آموزش و پرورش، با مسئولیت قانونی و اخلاقی آنان در حمایت از دانش‌آموزان سازگار نیست.
خواست‌های مشخص انجمن‌های امضاکننده:
۱.آزادی بی‌قید و شرط تمامی کودکان و نوجوانان بازداشت‌شده
۲.توقف فوری بازداشت و پرونده‌سازی علیه کودکان
۳.منع قطعی و بدون استثنای پخش اعترافات اجباری کودکان در هر رسانه
۴.منع ورود نهادهای امنیتی و انتظامی به مدارس و محیط‌های آموزشی
۵.تأمین فوری حمایت‌های روانی، اجتماعی و آموزشی برای دانش‌آموزان آسیب‌دیده
۶.ارایه گزارش شفاف وزارت اموزش و‌پرورش در مورد قربانیان ، بازداشتی ها و اسیب دیدگان جامعه دانش اموزی در اعتراض های اخیر و پاسخگویی در مقابل تضییع حقوق انها و اقدام سریع نسبت به بندهای فوق
۷.بهره‌برداری از عواطف و احساسات پاک کودکان و نوجوانان برای اهداف سیاسی یا جناحی، از سوی هر فرد یا جریانی، محکوم و مردود است. آنها نباید ابزار منازعات قدرت قرار گیرند و حفظ کرامت و امنیت روانی و جانی آنان مسئولیتی همگانی است.
برخورد قهری با کودکان و نوجوانان، جامعه‌ای امن نمی‌سازد؛ بلکه بی‌اعتمادی و آسیب‌های عمیق و ماندگار بر جای می‌گذارد. ما مسئولیت پیامدهای این روند را متوجه تصمیم‌گیران و مجریان آن می‌دانیم و بر ضرورت پایبندی عملی دولت به تعهدات حقوق بشری، به‌ویژه حق حیات و بقا و رشد کودکان، تأکید می‌کنیم.
۱.شبکه کمک
۲. انجمن احبا (حمایت از بیماران اسکیزوفرنیا)
۳. انجمن پرنده درخت کوچک
۴. انجمن پژوهش‌های آموزشی پویا
۵. انجمن پژواک امید کودکان (پاک)
۶. انجمن حمایت از حقوق کودکان
۷. انجمن حمایت از کودکان و نوجوانان توانیاب
۸. انجمن حمایت از کودکانِ کار
۹. انجمن حمایت و یاری آسیب‌دیدگان اجتماعی (احیا ارزش‌ها)
۱۰. انجمن درخت کوچک زندگی
۱۱. انجمن دوستداران کودک پویش
۱۲. انجمن نویسندگان کودک و نوجوان
۱۳. انجمن یاران دانش و مهر
۱۴. انتشارات منشور صلح
۱۵. بنیاد توسعه صلح و مهربانی
۱۶. بنیاد خیریه طباطبایی برای کودکان
۱۷. جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان
۱۸. شورای کتاب کودک
۱۹. فصلنامه رسم صلح
۲۰. قشم جزیره‌ای برای کودکان
۲۱. کانون صنفی معلمان ایران (تهران)
۲۲. گروه تلاشگران یاری همدل
۲۳. گروه فرهنگی، اجتماعی کیانا
۲۴. مادران صلح ایران
۲۵. مرکز توانمندسازی مهر راستین
۲۶. موسسه ارتقای کیفیت زندگی زنان آتنا
۲۷. موسسه انسان دشواری وظیفه
۲۸. موسسه توسعه اردیبهشت
۲۹. موسسه جادوی رنگین کمان
۳۰. موسسه رحمان (رشد، حمایت، اندیشه)
۳۱. موسسه شکوفایی استعدادهای کودکان مهر
۳۲. موسسه توانمندسازی مهر و ماه
۳۳. موسسه توانمندسازی ندای ماندگار دروازه‌غار
۳۴. موسسه فرهنگی و هنری رسم کودکی
۳۵. موسسه کنشگران اجتماعی فرزانه
۳۶. موسسه نوید زندگی کوشا
۳۷. موسسه یاریگران کودکان کار پویا
تاکادمی برگزار می‌کند:
کارگاه نظری و پژوهشی
«مستندسازی اجتماعی»
طراحان و تسهیل‌گران:
مهراوه موسوی و رضا عبدی
با همراهی:
پیروز کلانتری
پیام روشنفکر
اصغر ایزدی‌جیران
محمود مقدسی
فرزاد زمانی
مجید دهقان
پویا عاقلی‌زاده
فائزه حسنی
امید دیلمی
۱۸ جلسه سه‌ساعتۀ آنلاین
زمستان ۱۴۰۴ - بهار ۱۴۰۵
مخاطبان:
تمامی علاقه‌مندان به مستندسازی اجتماعی؛
همراه با ظرفیت ویژه برای کنشگران مدنی،
دانشجویان علوم انسانی و آموزگاران
هدف کارگاه:
در پایان دوره، انتظار داریم هنرجویان،
یک: مبانی اولیۀ نظری مستندسازی اجتماعی و تکنیک‌های پایۀ کار با گوشی‌های همراه یا دوربین را برای مستندسازی بیاموزند و نگاهی انتقادی و پژوهشی به مستند اجتماعی پیدا کنند.
دو: در طی دوره، مستندهای اجتماعی یک یا چند دقیقه‌ای تمرینی با گوشی همراه یا دوربین بسازند.
سه: آمادۀ ورود به دورۀ میدانی ساخت مستند اجتماعی بشوند.
شهریه: ۹ میلیون تومان
برای ثبت‌نام یا طرح پرسش و پیشنهاد،
به شمارۀ ۰۹۹۱۵۶۷۲۲۳۹
در واتساپ یا تلگرام پیام بدهید.
@Taacademy_ir
شهر کتاب مرکزی و رسم کودکی
برگزار می‌کنند:
نشستِ نقد و بررسی کتابِ
بـا کـودکـان در راه
با حضور:
منیر همایونی
مریم صفاهانی
رضا خاکی‌نژاد
فرحناز عطاریان
علی‌اصغر سیدآبادی
مهدی فخرزاده
رضا عبدی
دوشنبه، ۲۴ آذرماه ۱۴۰۴
ساعت ۱۷ تا ۱۹
تهران، شریعتی، بالاتر از مطهری، شهر کتاب مرکزی
چاپ دوم در راه است.
مراکز پخش:
خانۀ هفت دست؛
دهکدۀ کتاب بازی و اندیشه؛
شهر کتاب مرکزی؛
فروشگاه اینترنتی شهر کتاب
قصهٔ تا
هر نام داستانی دارد.
و داستان سه خطی تا این‌گونه است:
ما دیدیم بعضی از ناشران بزرگسال در ایران، واحد کودک و نوجوان دارند.
با خودمان فکر کردیم چرا هیچ ناشر کودک و نوجوانی واحد بزرگسال ندارد؛
پس رسم کودکی شد اولین ناشر‌ی از این‌دست که واحد بزرگسال هم دارد.
حالا چرا تا؟
قصه‌اش را رضا عبدی، در مقدمهٔ کتابِ تازه‌رسیدۀ رسم کودکی (که اولین کتاب نشر تا هم هست) «با کودکان در راه»، به تفصیل روایت کرده است.
کتابی که همین یکشنبه، ۱۶ شهریور ۱۴۰۴، با حضور بزرگان ادبیات کودک‌ونوجوان و فعالان مدنی حوزۀ کودکی، در تالار فرهنگِ کتابخانۀ ملی رونمایی می‌شود.
یاد یــــــار مهــــربان آید همی
مؤسسهٔ فرهنگی‌وهنری رسم کودکی برگزار می‌کند:
رونمایی و جشن امضای کتابِ
با کـــــودکـــــان در راه
گفت‌وگو با منیر پوراصلانی (همایونی)
سخنرانان:
نسرین مصفا
شیوا دولت‌آبادی
اکرم قدیمی
نعمت‌الله فاضلی
سید‌احمد محیط طباطبایی
حسین همایونی
یکشنبه، ۱۶ شهریورماه ۱۴۰۴
کتابخانهٔ ملی، تالار فرهنگ
ساعت ۱۹-۱۷
@rasmekoudaki
https://www.instagram.com/p/DOJfexMAhF2/?igsh=MW1ubzBpaXNwcDZpNQ==
آب، آیینه و نگاه
تاملی در کتاب تذکرهی بادها اثر رضا عبدی
دکتر محمدرضا تاجیک / روزنامه شرق/ اول بهمن
وقتی کتاب تذکره بادها را می‌خواندم، با خودم گفتم به یاد داشته باشم که در آبِِ کاسه همان نقش می‌بندد که مردمان سرزمین باد و آب و خورشید، قبلا آن را دیده‌اند و تجربه کرده‌اند و می‌خواهند ببینند. چیزی در میان آنان همواره گم است اما این چیز، چیزی نیست که گمش کرده باشند تا با پیداکردنش به رضایت خاطر برسند؛ درواقع یک حس دائمی است که به‌عنوان سوژه دارند و به آنان القا می‌کند چیزی کم و گم است یا چیزی هست که توی زندگی ندارند. پنداری، یک گودال عمیق در اعماق وجود آنهاست که مرتب تلاش می‌کنند پُرش کنند. اما خودِ آنان هم آگاه نیستند که چیزی که بدان تمایل دارند، از خودشان ریشه می‌گیرد؛ از همین گودال و حفره پرنشدنی.
یادم باشد هرمز، یک «نام» است از خانواده مضطرب‌های تصمیم‌ناپذیر؛ هم ترسان است و هم ترساننده، هم درد است و هم درمان، هم نگاه است و هم نگاه‌شونده، هم گفتن است و هم ناگفتن...
با خواندن داستان رضا عبدی، همچنین بر این احساس شدم که امروز، یک بار دیگر هگل بر/ در ما حاضر شده و به ما می‌گوید: «همه‌چیز به فهمیدن و بیان‌کردن امر حقیقی و واقعی منوط است». امروز باید چشم‌ها را برای تشخیص بالقوگی و پیش‌بینی‌ناپذیری رخدادهای در راه تربیت کرد و گوش‌ها را برای شنیدن سکوت این رخدادها و ذهن‌ها را برای فهم واقعیت و حقیقتِ آنها و زبان‌ها را برای پرهیز از بازنمایی دروغین آنها آموزش داد و باید بصیرت و سوبژکتیویته‌ای تولید کرد که بتواند با وضعیت رابطه تفهیم و تفاهمی برقرار کند. اما زود یادم افتاد که تمام هراسم از همین فهمیدن و گفتن امر حقیقی است. یادم افتاد که اضطراب زمانی رخ نمی‌دهد که واقعیت مفقود است بلکه مواجهه با واقعیت است که آدمیان را دچار اضطراب می‌کند، زیرا میان واقعیت و برساخته‌های خیال و ذهن آنان فاصله بسیار است. ازاین‌رو، واقعیتِ واقعیت در نزد آنان، همواره دهشتناک است و امر دهشتناک، امر بن‌فکن است و امر بن‌فکن، همان امر شرور و منفور و تحمل‌ناپذیری که بهره‌جستن از هر نوع خشونت را مشروع می‌کند. در همین لحظه، باز یادم آمد که چرا هرمز از آنچه در آب می‌دید در هراس بود. نقش‌های در آب، همان «امر واقع» (در بیان لکانی) بودند که دهشتناک ظاهر می‌شدند، اما برخلاف «واقعیت» کسی نمی‌توانست آنان را به بیان و زبان آورد. مردمان جزیره از آب و نگاه و گفتنِ هرمز همان طلب می‌کردند که درون آنان است و نه درون آب و چون میان طلبِ آن نقش‌ها و طلب مردمان یک دنیا فاصله بود، واقعیت تبدیل به «امر واقع»ی می‌شد که در صورت ظاهرشدن، «نظم نمادین»ی که مردمان بدان دخیل بسته بودند و به فرامین و احکام و فریبش خوگر شده بودند، فرومی‌ریخت. پس، آنچه هرمز در آب می‌دید «امر ناگفتنی» بود؛ «امر دهشتناک»ی که آن واقعیت که مردمان جزیره با آن می‌زیستند را باژگون می‌کرد. به بیان دیگر، «کنشِ گفتنِ» هرمز، در هیبت «امر واقع» ظاهر می‌شد و نه «واقعیت»، و جهنمی برپا می‌کرد که آتش آن باورها و احساس‌ها و نگاه‌های مردمان را می‌سوزاند...
برای خواندن ادامه متن روی INSTANT VIEW کلیک کنید👇
https://shorturl.at/rDIW6
منتشرشده در صفحه نخست روزنامه شرق، یکم بهمن ۱۴۰۲
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-915476
▫️مراقبت از کودکان در میانه جنبشهای اجتماعی و اعتراضی
رضا عبدی
ایران، یک‌بار دیگر «روحِ یک جهان بی‌روح» شده است و خانواده‌ها و کودکان بسیاری با نگرانی اخبار و رویدادها را دنبال می‌کنند.
به‌عنوان یک روزنامه‌نگار صلح، وظیفه دارم چند نکته همدلانه برای مراقبت از کودکان در این روزها پیشنهاد بدهم و امیدوار باشم اندکی به کار بیاید و موثر باشد.
اگر به این صفحه دسترسی دارید، لطفاً این متن و یا اسلایدهای بالا را به هر طریقی که می‌توانید بازنشر کنید تا والدین بیشتری ببینند.
یک.
کودکان را حتی‌المقدور در خانه تنها نگذارید. اگر در محلهٔ شما تجمع و اعتراض مردم به درگیری نیروهای نظامی و امنیتی با آنها تبدیل شده، در برابر سروصداها آرامش خودتان را حفظ کنید و ترس و نگرانی‌تان را به کودکان منتقل نکنید.
دو.
یک انیمیشن یا یک موزیک با صدای بلند در خانه پخش کنید و همراه با بچه‌ها به فعالیت بدنی و ذهنی مشغول شوید. با هم کاردستی درست کنید، بازی کنید، انیمیشن ببینید یا حتا برقصید.
سه.
چون مکان‌های درگیری از پیش معلوم نیست، چنانچه مجبورید، در ساعت‌هایی از شبانه‌روز در خیابان‌ها تردد کنید که درگیری کمتر است. مثلاً صبح‌های خیلی زود یا ظهرها.
چهار.
حضور در تجمعات و اعتراض‌های خیابانی حق هر شهروندی است، اما هرگز، هرگز همراه با کودکان در تجمعات شرکت نکنید. این کار نقض آشکار حقوق آنهاست.
پنج.
با خانواده‌های دوستان کودکانتان ارتباط بگیرید و اگر می‌توانید دیدارهای منظمی برنامه‌ریزی کنید و هر دو سه روز به خانه یکدیگر بروید تا بچه‌ها چند ساعتی را با هم باشند. حضور کودکان در جمع همسالان، اضطراب آنها را به‌شدت کاهش می‌دهد.
شش.
کودکان را در معرض مستقیم اخبار و تصاویر درگیری‌ها قرار ندهید، اما خوب است که درباره پرسش‌هایشان گفت‌وگوی چالشی داشته باشید. از آنها دعوت کنید تا نگرانی‌هایشان را تبدیل به داستان یا نقاشی کنند. درباره نوشته‌ها و نقاشی‌هایشان بی‌تفاوت نباشید و عکس‌العمل نشان بدهید.
هفت.
در برابر استفادهٔ حکومت از کودکان در نقش نیروهای انتظامی و سرکوب، بی‌تفاوت نباشید و با انتشار محتوا در شبکه‌های اجتماعی اعتراض کنید.
حق هر کودک، حق تمام کودکان است.
هشت.
مواظب کودکانِ کار در خیابان‌ها باشید و آنها را از تجمعات دور کنید. اگر کودکی دیدید که ترسیده و تنهاست به خانه یا محل کارتان ببریدش تا خیابان کمی آرام‌تر و امن‌تر شود.
#مهسا_امینی
#کودکان_در_جنبشهای_خیابانی
#صلح
#شادی
#زندگی
@aleph_ba
کتابخانهٔ شما آماده افتتاح است...
شنبه، ۱۲ شهریور، ساعت ۱۸
مشهد، بلوار وحدت، وحدت ۳٫۱ ، روبه‌روی پارک میر
لطفاً از آوردن کودکان به این مراسم خودداری نکنید!
https://www.instagram.com/p/Ch2nq-LL5D4/?igshid=YmMyMTA2M2Y=
کارگاه نظری و پژوهشی مستندسازی اجتماعی
زمستان ۰۴ | بهار ۰۵
۱۸ جلسه آنلاین
با حضور:
پیروز کلانتری
پیام روشنفکر
اصغر ایزدی‌جیران
محمود مقدسی
فرزاد زمانی
مجید دهقان
پویا عاقلی‌زاده
فائزه حسنی
امید دیلمی
مهراوه موسوی
رضا عبدی
برای کنشگران مدنی، آموزگاران و دانشجویان علوم انسانی، ظرفیت و بورسیۀ ویژه‌ای در نظر گرفته شده است.
برای ثبت‌نام یا طرح پرسش و پیشنهاد به @Taacademy_ir
پیام بدهید🌿
تاکادمی؛ مدرسۀ انتقادی ادبیات، روانکاوی، جامعه و سینما
@tacademy_ir
نوشتار زنانه؛ آنچه هست، آنچه نیست
مهراوه موسوی
آیا نوشتار زنانه، جنسیت‌زده کردن زبان و نوشتار یا زنانه‌مردانه‌کردن آن است؟
نه، به گمانم می‌توان گفت که بی‌تردید نه. نوشتار زنانه، چیزی دقیقاً عکس آن است. نوشتار زنانه، در حقیقت، جنسیت‌زدایی از زبان است که بی‌اندازه، به غایت، تا سرحد مرگ و خفگی و ویرانی و تباهی، پدرسالارانه شده است. زبانی سلطه‌ورز که دستور و قواعد آن نه فقط بر مبنای جنسیت غالب، که بر اساس قدرت غالب تنظیم شده است. در این دستور زبان مسلط، همه‌چیز دوگانه است: یا این، یا آن؛ اقلیت یا اکثریت؛ حاشیه یا متن؛ با من یا بر من، که در آن همه‌چیز بر مدار مرکز می‌چرخد؛
نوشتار زنانه، برعکس، شکستن مرکز است؛ پراکنده‌سازی قدرتِ زبانی.
نوشتار زنانه، به معنای نوشتن زنان نیست، به‌معنای صرفاً نوشتن زنان نیست، بلکه به‌معنای امکان نوشتن همهٔ آن دیگری‌های غیر مسلط است، همهٔ آنهایی که می‌توانند در تنِ زنانه باشند یا نباشند. نوشتار زنانه آوازِ به حاشیه‌رانده‌شده‌هاست؛ اقلیت‌های جنسیتی، دینی، قومی، فرودستان، کارگران، مهاجران، خاموش‌ها. تمام کسانی که زبان رسمی، آنها را اشتباهی، نامعتبر، زیادی و بی‌اهمیت اعلام کرده.
نوشتار زنانه، انقلابی علیه پدر سلطه‌گر است، نه علیه مردان، علیه پدری هیولایی که در اینجا شخص نیست، یک کلیت است؛ یک ساختار است که همه را در خودش بلعیده. نوشتار زنانه، یک انقلاب است، اما نه انقلابی برای تصرف قدرت، انقلابی برای دگرگون‌کردن منطق قدرت.
نوشتار زنانه، تلاشی است برای نجات زبان از مرگ و جنگ، پشت جنگی که در قواعد پدرسالارانه‌اش بر او تحمیل شده. وقتی اخبار جنگ با لحنی خشک و بی‌رحم پخش می‌شود، وقتی رهبران دنیا با جمله‌هایی آهنی و سرد سرنوشت ملت‌ها را تعیین می‌کنند، این لحظه است که نوشتار زنانه وارد می‌شود و می‌گوید زبان نباید خشونت را با لحن بی‌تفاوت اعلام کند، زبان نباید فرمان جنگ را صادر کند و وانمود کند بی‌طرف است، زبان نباید تکرارکنندهٔ خشونت باشد. در اینجا نوشتار زنانه می‌تواند و باید یک ضرورت تاریخی باشد، نه صرفاً یک ژست ادبی.
نوشتار زنانه، یعنی غرقه‌شدن در این تخیل که: قطعنامه‌ها، قراردادها، مانیفست‌ها، حتی سرخط خبرها، اگر از دل تن و حافظه و لمس و زهدان مادر نخستین نوشته می‌شدند، نه از دل قدرت، دنیا چطور می‌بود؟
نوشتار زنانه، زنانه نامیده می‌شود نه چون خاصِ زنان است، بلکه چون «زن بودن»، به‌مثابهٔ یک نیرو، یک شدن، یک شیوهٔ بودن، زهدانی است پر از امکان‌های فراجنسیتی که هم پسران را می‌زاید و هم دختران را. این زهدان، بیولوژیکی نیست، نوعی سلوک است؛ سلوک مادری، سلوک باربرداری واژه‌ها، سلوک وضعِ زبان به‌جای وضعِ قانون.
نوشتار زنانه، فقط زبانِ بدن نیست؛ زبان جهان زنده نیز هست همزمان. زبان آن رابِطه‌ای است که انسان پدرسالار هزارساله آن را بُرش زد و بعد نامش را تمدن گذاشت. و از همین روست که نوشتار زنانه، زبان مبارزۀ محیط زیستی هم هست.
زبان مردسالار، طبیعت را منبع می‌خواند، زبان زنانه، طبیعت را مادر می‌بیند. در زبان مردسالار، حیوانات دارایی‌اند، شیءاند. در زبان زنانه، حیوانات، گیاهان، زندگیِ آن دیگری عزیز.
و نوشتار زنانه، سانتمانتال نیست. نگاهی پدرسالارانه است که همیشه زنیت را در قالب احساساتی‌بودن به رسمیت شناخته، اما قدرتش را سانسور کرده.
زنانه‌بودن، سانتیمانتال نیست چون جهان را همان‌طور که هست می‌بیند: وحشی، پارادوکسیکال، الاهه‌وار، بی‌قاعده، و بااین‌حال سرشار از امکان‌های مهرورزانه و در آغوش‌گیرنده.
@tacademy_ir
تاکادمی برگزار می‌کند:
پروژۀ تجربۀ «نوشتار زنانه»
زن وجود ندارد:
آنچه ژک لکان با ایدۀ «زن به‌مثابه جای خالی در زبان» مطرح می‌کند یعنی زبانِ نمادینِ مردانه، امکان گفتنِ زن را ندارد. زن، در واقع شکافی در زبان است. ما از همین شکاف آغاز می‌کنیم:
از نانوشته‌ها، از آنچه حذف شده.
نوشتار زنانه، تنها روی کاغذ وجود ندارد، در ماده جاری است، در خاک، خون، رنگ و صدا. دوراس می‌گوید: «نوشتن یعنی رفتن به جایی که درختان می‌گریند.» در این تجربه بدنِ زن و زمین یکی می‌شوند. نوشتار زنانه یعنی بازگشت به خاک، به رطوبت، به تپش‌های زیر پوست زمین. در تمام اساطیر کهن، زن هم‌زاد طبیعت است: ماه، آب، خاک، باروری، و مرگ.
نوشتار زنانه، زبان زمین است؛ دوری، چرخه‌ای، بدون آغاز و پایان، برخاسته از فصل‌ها.
نوشتن از بدن، یعنی نوشتن از ریشه‌ها؛ از درختی که با هر زخم سبزتر می‌شود.
مخاطبین دوره:
به‌دلیل تخصصی بودن مباحث، علاقمندان بهتر است آشنایی و تجربۀ اولیه‌ای از نوشتن داستان، شعر، جستار یا مقاله را داشته باشند.
۱۶ جلسۀ سه ساعتۀ کارگاهی و آنلاین
پاییز و زمستان ۱۴۰۴
برای ثبت‌نام با شمارۀ ۰۹۱۵۳۲۲۰۰۱۴ در تلگرام یا واتساپ در ارتباط باشید.
📌همزمان با ۱۶ مهرماه، روز ملی کودک؛
گروه جامعه‌شناسی کودکیِ انجمن جامعه‌شناسی ایران با همکاری موسسهٔ فرهنگی ته‌رنگ اندیشه و خیال برگزار می‌کند:
نشست «نقد و بررسی کتابِ "با کودکان در راه؛ گفت‌وگو با منیر همایونی"»
نشر کتابِ تا
ــــــــــــــــــــــــــــــ
طراح و اداره‌کنندۀ رویداد:
شهرام اقبال‌زاده
نویسنده‌‌ها:
رضا عبدی
مهدی فخرزاده
سخنران‌ها:
مریم کهن‌سال نودهی
علیرضا کرمانی
پیام روشنفکر
چهارشنبه، ۱۶ مهرماه، ساعت ۱۷ تا ۱۹
خیابان ویلا، بالاتر از خیابان سمیه، بن‌بست باقری، پلاک ۳، موسسۀ فرهنگی‌هنری ته‌رنگ اندیشه و خیال
چه بسیارند عواملی که دست‌دردست هم، بذر غم و ناامیدی در جامعه می‌کارند.
در این کتاب، گرچه کلمات خاموشند، ولی با صدایی رسا و مهربانانه از انسان‌های خردمندی حکایت می‌کنند که توانسته‌اند غم‌ها را به شادمانی بدل کنند؛ از کودکانِ محروم از نوازش و آموزش که در مناطق دورافتاده زندگی می‌کنند، با هنرمندان، نویسندگان و مربیان دمخور می‌شوند، آموزش می‌بینند و شادی را تجربه می‌کنند.
این کتاب، تجربه‌های یک عمر اثربخشی و ثمردهی زنی است که نه تنها خود، عاشقانه زیستن را می‌شناسد، بلکه می‌داند عشقِ به دیگری، چگونه جامعه را به یک خانواده تبدیل می‌کند؛ مادری پیام‌آور صلح و امیدِ همیشگی.
https://www.instagram.com/p/DOJfexMAhF2/?igsh=MW1ubzBpaXNwcDZpNQ==
خوانشی زنانه‌نگر از رمان «تذکرۀ بادها» نوشتهٔ رضا عبدی
نشان «کلاغ سفید» برای تذکرهی بادها
فهرست سال ۲۰۲۳ کتابخانه بین‌المللی کودکان مونیخ منتشر شد و رمان تذکرهی بادها، اثر رضا عبدی، از انتشارات رسم کودکی، در فهرست کلاغ سفید ۲۰۲۳ جای گرفت.
هرچند این رخداد را میان خبرهای تلخ جنگ و زلزله در هرات افغانستان و بحران‌های پیش‌آمده برای کودکان و نوجوانان در ایران، تجربه می‌کنیم، اما همزمان فرصتی است تا به خودمان یادآوری کنیم که ادبیات، به‌ویژه ادبیات برای کودکان، هنوز می‌تواند راوی رویاهای انسان برای زیستن در یک جهان امن‌تر باشد.
در این فهرست که شامل ۲۰۰ عنوان کتاب کودک و نوجوان به ۳۹ زبان و از ۵۷ کشور جهان است، علاوه بر تذکرهی بادها، سه عنوان کتاب دیگر از ایران نیز درج شده است:
- «آفتاب مهتاب چه رنگه؟» از پروین دولت‌آبادی با تصویرگری سلیمه باباخان از انتشارات کتاب تاک.
- «دو سیاره» از مسعود قره‌باغی از انتشارات فاطمی، کتاب‌های طوطی.
و «سیاوش‌نامه» بازنویسی لیلا میرزایی از انتشارات خردنامه.
به این عزیزان و همکاران ناشرمان نیز صمیمانه تبریک می‌گوییم.
فهرست کلاغ سفید ۲۰۲۳ را می‌توانید در وبسایت بنیاد بین‌المللی کتابخانه کودکان، www.ijb.de ببینید.
چیزی تا فردا که مراسم افتتاحیه کتابخانه «صلح و زندگی» است نمانده. آخرین کتاب‌ها لیست می‌شوند و اما هنوز کتاب در راه است.
خیلی ممنونیم از لطف همه شما
به امید دیدار
رسم کودکی
تدوین: صبا مشاری
موسیقی: جوونای قلعه پیر، سیما بینا