✍درس نویسندگی

#تراژدی #ملودرام #حادثه

بسیاری از نویسندگان این سه را با هم اشتباه می‌گیرند.

🔹 حادثه

وقتی اتفاقی ناگوار رخ می‌دهد، اما شخصیت در شکل‌گیری آن نقش مهمی ندارد.
مثال:
فردی در زلزله جان خود را از دست می‌دهد.

اینجا رنج وجود دارد، اما انتخاب و مسئولیت وجود ندارد.

🔹 ملودرام

وقتی احساسات شدید بر داستان غلبه می‌کنند و شخصیت بیشتر قربانی شرایط است تا انتخاب‌های خودش.
مثال:
دختری عاشق می‌شود، خانواده مخالفت می‌کنند و او مدام رنج می‌کشد.

اینجا احساسات پررنگ‌اند، اما پیچیدگی اخلاقی و مسئولیت تراژیک کم‌رنگ است.

🔹 تراژدی

وقتی شخصیت آگاهانه انتخاب می‌کند، مسئولیت آن را می‌پذیرد و در نهایت بهای سنگینی می‌پردازد.

مثال:
شخصیت می‌داند هر تصمیمی که بگیرد چیزی ارزشمند را از دست خواهد داد، اما ناچار به انتخاب است.

🔻در یک جمله:
حادثه از شانس زاده می‌شود.
ملودرام از احساسات.
تراژدی از انتخاب.
@shotnote1

Читать полностью…

فرمول سادهٔ تراژدی

آرزو + امکانِ رسیدن + یک خطا یا مانع + دیر شدن = تراژدی


💢پیرزن هر شب چراغ ایوان را روشن می‌کرد.
سی سال بود که پسرش را ندیده بود.
همسایه‌ها می‌گفتند: «دیگر برنمی‌گردد.»
پیرزن می‌گفت: «اگر یک شب برگردد و خانه تاریک باشد چه؟»
شبی که چراغ خاموش ماند، پسر به خانه رسید.

▫️در تراژدی، دردناک‌ترین لحظه زمانی نیست که شخصیت چیزی را از دست می‌دهد؛ زمانی است که می‌فهمد می‌توانست به آن برسد، اما فرصت برای همیشه گذشته است.این پایان‌بندی («دیر رسیدن») از نظر احساسی همان چیزی است که بسیاری از تراژدی‌های بزرگ را ماندگار می‌کند.


@shotnote1
@honarefilmname

Читать полностью…

◾️

ژان کوکتو

آیا فکر می‌کنی به همین سادگی است
که برای رهایی از یک زخم، آن را ببندی؟



@shotnote1

Читать полностью…

نامه به پدر /فرانتس کافکا

چیزی که تمام وجود مرا مجذوب می کند دلیلی ندارد که حتی ذره ای هم در تو اثر کند و بر عکس، چیزی که در نظر تو معصیت است ممکن است در نظر من معصومیت باشد. چیزی که برای تو وخامتی به دنبال ندارد، ممکن است برای من حکم سنگ قبر را داشته باشد...!



@shotnote1

Читать полностью…

آهنگ Eye To Eye اثری از David Motion و Sally Potter است که برای موسیقی متن فیلم "Orlando" (۱۹۹۳) ساخته شده.
ژانر اصلی کلاسیک معاصر و ساندترک است، با فضایی دراماتیک و احساسی.

@shotnote1

Читать полностью…

«هر کس سایه‌ای دارد که در مه راه می‌رود. آن شب مغشوش، سه سایه آمدند؛ انگار خاطره‌ای که جهان فراموشش کرده بود. باد سرد بود و بوی خاک خیس همه‌جا مانده بود. آن‌ها از دنیایی آبی‌رنگ آمده بودند و راهی دراز پشت سر داشتند. یکی از آن‌ها، شبِ تمامِ دنیاها بود. دیگری، رویاهایی که تمام عمر از آن‌ها فرار می‌کنیم. سومی چیزی نمی‌گفت؛ فقط نگاه می‌کرد. هراس، وقتی آغاز شد که فهمیدیم راهِ بازگشت از میانِ خودِ ما می‌گذرد. خفگی، از مه نبود؛ از حقیقتی بود که آرام‌آرام وارد ریه‌هایمان می‌شد. نور کم بود، اما همان هم برای دیدنِ ویرانیِ درونمان کافی بود. سکوتشان، شبیه قضاوتِ جهانی، هشیار شده بود...»

#شهلا_سپهری

@shotnote1

Читать полностью…

▫️در فیلمنامه ایرانی «چهارشنبه سوری» (اصغر فرهادی)، قهرمان اصلی در اولین نما در حال تماشای یک فیلم آماتوری از همسایه‌هاست – به این ترتیب کاراکتر فضولی و محتاط او در یک عکس العمل ساده نشان داده می‌شود.
@shotnote1 🍃

این تکنیک شروع را «شخصیت‌پردازی غیرمستقیم» می‌نامند.
❤️

Читать полностью…

🫧
آلبر کامو/ کالیگولا

دنیا به این صورت که ساخته شده قابل تحمل نیست، برای همین است که من احتیاج به ماه دارم، یا به خوشبختی، یا به عمر ابدی، به چیزی که شاید دیوانگی باشد اما مال این دنیا باشد …


@shotnote1

Читать полностью…

🫧

آدم ها از هم یاد می گیرین، همه چی رو، عشق، خیانت، دروغ، وفاداری، رفتن، موندن، همه این ها رو از آدم های دیگه یاد می گیرن.
گاهی باید نشست و فکر کرد که از آدم هایی که تو زندگی مون اومدن و رفتن چی یاد گرفتیم، عشق، یا بی احساسی؟

@shotnote1

کتابفروشی خیابان بیست و یکم شرقی
/ روزبه معین

Читать полностью…

🫧
رفت روی تخت و خوابید.
غمش هم
جای دیگری نداشت برود،
کنارش دراز کشید.

هاروکی موراکامی


@shotnote1✍🍃

Читать полностью…

▫️▫️▫️

اصغر فرهادی، کارگردان برجسته ایرانی، در نوامبر ۲۰۲۴ مسترکلاسی آموزشی در استانبول ترکیه برگزار کرد
موضوعات: تمرکز بر شیوه‌های داستان‌گویی، خلق شخصیت و نگاه فرهادی به روایت در سینما.

✍
/channel/shotnote1/2959

Читать полностью…

🫧

ده سال پیش من تو یه رستوران بودم تو آلاباما. دو نفر اومدن سر به سرم گذاشتن،
این اولین اشتباهشون بود
چاقو کشیدن، دومین اشتباهشون بود
چاقوکشی بلد نبودن؛ این آخرین اشتباهشون بود!


📽 Escape From Alcatr

@shotnote1✍نویسنده تک شات
@honarefilmnameh 🎬

Читать полностью…

❇️فرمول مخفی کوروساوا برای شخصیت‌پردازی در فیلمنامه

به گفته توتسویی، کوروساوا هنگام خلق شخصیت‌های به‌یادماندنی‌اش از یک قانون سه‌گانه پیروی می‌کرد. اولین اصل، معرفی شخصیت در نخستین نگاه بود؛ جایی که مخاطب بی‌توضیح، ماهیت اصلی کاراکتر را درمی‌یابد. نمونه درخشان این اصل را می‌توان در معرفی سامورایی‌های "هفت سامورایی" دید.
اصل دوم مهم‌ترین راز باورپذیری شخصیت‌های کوروساواست؛ هر قهرمان باید یک ضعف کوچک داشته باشد. کیکوچیو در "هفت سامورایی" نمونه کامل این تفکر است؛ او انسانی با ترس‌هایش است. همین نقص‌های کوچک تماشاگر را با او همراه می‌کند.

سومین قانون او ظریف‌ترین آنهاست. شخصیت‌های جذاب آنهایی هستند که بخشی از زندگی‌شان برای مخاطب ناشناخته می‌ماند. کوروساوا عمداً در زندگی کاراکترهایش خلأهایی باقی می‌گذاشت.

▫️نقل از تاکفومی توتسویی، تدوینگر افسانه‌ای سینمای ژاپن

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh

Читать полностью…

❇️

"امپاتی" (هم‌حسی) و نویسنده:

این یکی از جذاب‌ترین و عمیق‌ترین مباحث در دنیای نویسندگی و داستان‌نویسی است.
ارتباط این دو را می‌توان در چند سطح بسیار مهم بررسی کرد:

۱. خلق شخصیت‌های باورپذیر (عمق‌بخشی به شخصیت‌ها)

یک نویسنده برای اینکه شخصیت‌های داستانش برای مخاطب واقعی و ملموس شوند، باید بتواند خودش را جای آنها بگذارد. اینجا نقطهٔ طلایی ورود امپاتی است:

✨درک انگیزه‌ها: نویسنده با استفاده از امپاتی می‌تواند بفهمد چرا یک شخصیت شرور، شرور شده است. او باید بتواند دنیا را از چشم آن شخصیت ببیند، حتی اگر با اعمالش مخالف باشد.
✨ نویسنده به مثابه بازیگر: زمانی که نویسنده می‌نویسد "سارا از خیانت دوستش اشک می‌ریخت"، اگر خودش آن حس عمیقِ غم و شکستنِ اعتماد را در درونش تجربه نکند (یا دست‌کم درک عمیقی از آن نداشته باشد)، جمله اش سطحی و کلیشه‌ای از آب درمی‌آید. امپاتی به نویسنده اجازه می‌دهد که آن حس را از درون لمس کند.

۲. برقراری ارتباط با مخاطب (تأثیرگذاری)

هدف نهایی بسیاری از نویسندگان این است که خواننده با اثرشان ارتباط برقرار کند. این ارتباط از طریق امپاتی شکل می‌گیرد:

✨ انتقال احساس: نویسنده با استفاده از امپاتی خود، شخصیت‌ها و موقعیت‌هایی می‌آفریند که در خواننده نیز امپاتی برانگیخته کند. خواننده با قهرمان داستان همذات‌پنداری می‌کند، برایش غصه می‌خورد یا خوشحال می‌شود.
✨ ایجاد تعلیق: اگر خواننده نسبت به سرنوشت یک شخصیت احساس هم‌دلی نکند، برایش مهم نیست که آن شخصیت در خطر باشد یا نه. امپاتی موتور محرکهٔ علاقهٔ مخاطب به داستان است.

۳. مشاهدهٔ دقیق جهان (منبع الهام)

نویسنده‌ای که دارای امپاتی بالایی است، دائماً در حال مشاهده و تحلیل رفتار و احساسات اطرافیانش است:
✨دفترچه یادداشت ذهنی: او در یک کافه، نه فقط دیالوگ آدم‌ها، بلکه زبان بدن، تن صدا و احساسات پنهان پشت حرف‌هایشان را ثبت می‌کند. این داده‌های خام به خلق دیالوگ‌ها و واکنش‌های واقعی در داستان کمک می‌کند.

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh

Читать полностью…

🫧
جهان سنگدل‌تر از آن بود که کمکم کند،
خدا هم ساکت‌تر از آن بود که انتظارش را داشتم.

بختیار علی
آخرین انار دنیا

@shotnote1✍

Читать полностью…

☕️
هنری : اگر گفتی آن چیست که برای هر کسی واجب است ، حتی واجب‏تر از نانِ شب ؟
الین : ایمان به خدا؟ امنیت نیست؟ سلامتی چی عزیزم؟
هنری : یکی که آدم باهاش درددل کند ! کسی که آدم را درک کند ! همین ...


▫️ کورت ونه گات
▫️نگاهی به مرغک
@shotnote1

Читать полностью…

▫️چطور یک داٰستان تراژیک یا سوگنامه بنویسیم؟

تراژدی داستانِ شکستِ دردناکِ یک آرزو یا معناست. در این نوع داستان، شخصیت اصلی می‌خواهد به خوشبختی، عشق، عدالت یا هدفی مهم برسد، اما به دلیل سرنوشت، اشتباهات خودش، تصمیم‌های نادرست یا شرایط بیرونی، در نهایت آن را از دست می‌دهد.
تراژدی فقط دربارهٔ غم و بدبختی نیست؛ دربارهٔ فاصلهٔ تلخی است میان چیزی که شخصیت می‌خواهد و چیزی که در پایان نصیبش می‌شود. معمولاً قهرمان آدم بدی نیست؛ حتی ممکن است انسانی شریف و دوست‌داشتنی باشد. اما یک ضعف شخصیتی، یک اشتباه مهم یا یک انتخاب حساس، او را به سمت سقوط و فقدانی جبران‌ناپذیر می‌کشاند.
ویژگی مهم داستان‌های تراژیک این است که احساسات را مستقیم فریاد نمی‌زنند. اندوه از دلِ اتفاقات و انتخاب‌ها بیرون می‌آید، نه از شعار و اغراق. شخصیت‌ها پیچیده‌اند، تصمیم‌ها ساده و سیاه‌وسفید نیستند و پایان داستان معمولاً راه بازگشتی باقی نمی‌گذارد.
به زبان ساده تراژدی روایتِ انسانی است که می‌توانست خوشبخت شود، اما به دلایلی نتوانست.

@shotnote1✍
@honarefilmname

Читать полностью…

☕️قهوه سرد آقای نویسنده/ روزبه معین


چشم هات رو ببند، این شاید فراتر از یه بازی باشه، من اسمش رو گذاشتم مخمصه بزرگ!
این بازی هیچ قانونی نداره، فقط باید چشم هات رو ببندی و جایی رو ببینی که دوست داری الان باشی.
هیچ لازم نیست اون جا رو پیدا کنی، چون اون جا تو رو پیدا می کنه!
میتونی هر کجا باشی، جایی توی گذشته ی لعنتی، جایی توی آینده ی رویایی و یا شایدم هیچ کجا!
اما شک نداشته باش همونجایی داری زندگی می کنی که وقتی چشم هات رو می بندی می آد سراغت.
از همه نفس گیرتر هم، گذشته ی لعنتیه!


دوست داری الان کجا باشی؟

@shotnote1✍

Читать полностью…

🤵‍♀بنظرم موزیک بالا با حالا و هوای کافکایی و
حس تنهایی، سنگینی و در عین حال زیبایی ترسناک اثر، با لحن و تصاویر شعریِ نوشته‌ ریپلای شده همخونی داره.
‌

Читать полностью…

عنوان داستان: بین دو دور
((نویسنده: ناصر تقوایی))

کلاهم را تکاندم و رفتم تو. خلوت بود. مردی پشت پیشخوان نشسته‏‌بود، پشت به در.
شانه‌‏های پهنش آشنا بود. آن‏قدر درشت‏‌هیکل بود که اگر هم پیر بشود، درشت‌‏هیکل بماند.
گاراگین آن‏ور پیشخوان سرش را گرفته‌‏بود لای دست‏‌ها. تا آمدم داخل، جلدی پا شد.
«تعطیله. می‏‌خوام ببندم.»
سینه به سینه‌‏م ایستاده‌ ‏بود. با دست زدمش کنار؛ آن‏قدر سنگین بود که اگر خودش نمی‌‏رفت کنار، مجبور بشوم هلش بدهم....
▫️▫️▫️

❇️شروع داستان «بین دو دور» از نوع، در میانهٔ حادثه (In Medias Res) است.
راوی ناگهان وارد صحنه می‌شود: خلوت است، مردی پشت پیشخوان، شانه‌های پهنش آشنا… همه چیز تصویری و سینمایی تعریف شده، بدون مقدمه یا توضیح اضافی.
تقوایی با این سبک، هم تعلیق می‌سازد و هم شخصیت را از طریق حرکت و فضا معرفی می‌کند.

❇️این دقیقاً شبیه ورود دوربین در سینمای نوآر یا وسترن‌های شخصیت‌محور است؛ مثل ورود شخصیت‌ها در فیلم‌های The Long Goodbye یا حتی بعضی سکانس‌های قیصر که شخصیت پیش از معرفی کامل، از طریق ژست و فضا شناسانده می‌شود.

@shotnote1✍
@honarefilmna

Читать полностью…

داستان کوتاه 📖
سبزپری، زردپری

ساعت یازده و نیمِ شب بود که به آن شهر کوچک رسیدیم. مقصد من آن‌جا نبود، اما بارش برفِ سنگین ما را متوقف کرد. اتوبوس از نوع لاری‌های زمان جنگ بود. جلوتر از آن نمی‌توانست برود. تا آن‌جا را هم به‌زحمت آمده بود. هنگام غروب، سر پیچ گردنه‌ای لیز خورد و بعد از چندبار چرخیدن به چپ‌وراست، که جیغ مسافران را درآورد، لبِ سراشیبیِ تندی از حرکت ایستاد. قسم می‌خورم که فرشته‌ها آن را متوقف کردند وگرنه بی‌شک به دره‌ای که تهِ آن دیده نمی‌شد سقوط می‌کردیم. تلاش‌های راننده و شاگردش برای به حرکت درآوردن مجدد اتوبوس به جایی نرسید بلکه آن را بیش‌تر متمایل به شیبِ دره کرد. برف شدیدی می‌بارید. هیچ خودروِ دیگری از راه نرسید. روستایی هم در آن نزدیکی نبود. دو ساعتی در سرمای اتوبوسِ بخارگرفته منتظر ماندیم. راننده و شاگرد او حاضر نبودند برای آوردن کمک راهی شوند ــ داستان‌های زیادی از هجوم گرگ‌ها شنیده بودند ــ و دیگران را هم به طور مؤکد از این کار نهی کردند. می‌گفتند امکان ندارد کسی پای پیاده راهی شود و به گله‌ای گرگ برنخورد.

تا زمانی که هوا به طور کامل تاریک نشده بود مسافران که اکثراً دهاتی‌هایی بودند با بقچه و بندیل، به غرولند زیرلبی اکتفا می‌کردند؛ بعضی هم برای کارهای ضروری بیرون می‌رفتند و شتاب‌زده، درحالی‌که برف بر سروروی‌شان نشسته بود، بازمی‌گشتند. چند نفری بقچه‌های خود را باز کردند و چند لقمه نان و شیره یا چیزی مثل این در دهان بچه‌های‌شان گذاشتند.

هوا که تاریک شد، سرما هم شدیدتر شد. راننده ناچار اتوبوس را روشن کرد اما بخاریِ آن نفس نداشت. بی‌تابیِ بچه‌های کوچک‌تر آغاز شد و بعد نگرانیِ بزرگ‌ترها. اگر ناچار می‌شدند شب را در این اتوبوس بگذرانند چه؟ تازه متوجه شده بودم ــ و به کسی هم چیزی نگفتم ــ که در نقطه‌ای از کوهستان بودیم که خطر ریزش بهمن وجود داشت. سرما آزارنده شده بود.

حوالی هشت شب، یکی از مسافران متوجه نوری در دوردست‌ها شد که لحظه‌ای در پشت تپه‌های روبه‌رو درخشیده و ناپدید شده بود. دیگران چیزی ندیده بودند اما هیجانی در جماعت نیمه‌یخ‌زده پدیدار شد. همه نیم‌خیز شده بودند و با عجله بخار شیشه‌ها را پاک می‌کردند اما چیزی نمی‌دیدند.
@shotnote1✍
@honarefilmna
@gardoonedastan
رضا جولایی

Читать полностью…

فرانتس كافكا/ نامه به فلیسه

راستى لذت تنها بودن را چشيده اى، قدم زدنِ تنها، دراز كشيدنِ تنها توى آفتاب؟...
چه لذتِ بزرگى است براى يك موجود عذاب كشيده، براى قلب و سر! منظورم را ميفهمى!
آيا تا به حال مسافت زيادى را تنها قدم زده اى؟ قابليتِ لذت بردن از آن دلالت بر مقدار زيادى فلاكتِ گذشته و نيز لذت هاى گذشته دارد.
وقتى پسربچه بودم خيلى تنها ماندم، اما آنها بيشتر به زورِ شرايط بود نه به انتخاب خودم. امّا حالا، با شتاب به طرفِ تنهايى مى روم، همانطور كه رودخانه ها با شتاب به سوىِ دريا سرازير مى شوند.


@shotnote1✨🍃 @honarefilmnameh

Читать полностью…

از هر نکته یک داستانک بسازیم:👆

❇️داستانک اول (بر اساس نکته ۱: معرفی با عمل)

زن دست در جیب مانتو کرد. پاکت کاغذی را بیرون کشید، لبه‌اش از عرق دستش نم کشیده بود.
مستأجر طبقه پایین کنار در ایستاده بود. صدای آسانسور از بالا می‌آمد.
زن پاکت را گذاشت کف دست دخترک.
«ببر بده به بابات. بگو اشتباه شده بود.»
دخترک نگاهش کرد. «مامان…؟»
زن دکمه آسانسور را چند بار پشت‌سرهم زد.
در که بسته شد، پیشانی‌اش را به آینه‌ی لکه‌دار تکیه داد و پلک‌هایش را بست.

❇️داستانک دوم (بر اساس نکته ۲: معرفی با دیالوگ)

«قشنگه؟» مرد حلقه را گرفت جلوی نور.
دختر بدون اینکه از مانیتور چشم بردارد گفت: «چند قیراطه؟»
«نیم.»
چند ثانیه سکوت.
«حله.»
مرد حلقه را انداخت داخل زیرسیگاری. سیگار نیم‌سوز را فشار داد روی آن.
گفت: «می‌دونستم.»
کتش را برداشت و رفت.

❇️داستانک سوم (بر اساس نکته ۳: جزئیات حسی)

ناخن‌ها را تا گوشت جویده بود. پوست‌های ریز، لکه‌های خون، کنار موس جمع شده بود.
صفحه‌ی ایمیل باز بود. نشانگر ماوس روی «Refresh» می‌لرزید.
کلیک.
هیچ چیز تازه‌ای نیامد.
در شیشه‌ی سیاه، صورت خودش را می‌دید؛ کشیده‌تر از همیشه.
گوشی روی میز لرزید.
شماره‌ی ناشناس..
پلک نزد.
@shotnote1✨✍

Читать полностью…

🫧

«آنچه در حافظه می‌ماند همیشه آن چیزی نیست که شاهدش بوده‌ایم.»

✨درک یک پایان؛ جولین بارنز.



@shotnote1✍✨

Читать полностью…

❇️نکات ایده‌یابی

فیلم‌های خوب ایرانی معمولاً از دل:
· یک تصویر ساده (پدر و پدر، حمام)
· یک موقعیت روزمره (گم شدن، کفش نداشتن)
· یک تضاد انسانی (دروغ/راست، فقیر/غنی)
· یک خاطره شخصی
... بیرون آمده‌اند. پس اگر ایده ندارید، به اطرافتان نگاه کنید.

۱. جدایی نادر از سیمین (اصغر فرهادی)

ایده اصلی: اصغر فرهادی تعریف کرده که یک تصویر در ذهن داشته: مرد میانسالی که پدر پیر و آلزایمری‌اش را تنها حمام می‌کند. این تصویر مثل دکمه بود، بعد برایش «کت دوخت» یعنی داستان ساخت.

نمونه‌ای از "بازی تضادها" در این فیلم:

· تضاد طبقاتی (نادر از طبقه متوسط vs. راضیه و حجت از طبقه فرودست)
· تضاد سنت و مدرنیته (راضیه مذهبی vs. سیمین مدرن)
· تضاد دروغ و راستی (نادر برای محافظت از خودش مجبور به دروغ می‌شود)

۲. بچه‌های آسمان (مجید مجیدی)

ایده اصلی: یک کفش جا مانده، دو خواهر و برادر که با یک کفش به مدرسه می‌روند. از دل یک مشکل ساده روزمره، یک داستان عمیق انسانی بیرون آمده.

نمونه‌ای از "تجربه شخصی" در این فیلم: مجیدی خودش کودکی سختی داشته و فقر را تجربه کرده، این حس در فیلم‌هایش کاملاً ملموس است.

۳. درباره الی (اصغر فرهادی)

ایده اصلی: یک دورهمی دوستانه، یک آدم گم می‌شود. بقیه باید تصمیم بگیرند راست بگویند یا دروغ. یک موقعیت ساده، تبدیل به معمایی اخلاقی می‌شود.

نمونه‌ای از "تحقیق" در این فیلم: فرهادی قبل از نوشتن، ساعتها با آدم‌های مختلف درباره تجربه‌های گم شدن و پنهان‌کاری صحبت کرده.

۴. آپارتمان (بیلی وایلدر - خارجی اما برای نکته مفید)

ایده اصلی: کارمندی آپارتمانش را به رئیسانش قرض می‌دهد برای قرارهای نامشروع. یک ایده ساده با قابلیت دراماتیک بالا.

۵. گاو (داریوش مهرجویی)

ایده اصلی: یک مرد، گاوش را از دست می‌دهد و خودش را جای گاو می‌گیرد. از دل فرهنگ و زندگی روستایی، یک داستان سوررئال اما باورپذیر ساخته شده.

۶. چهارشنبه سوری (اصغر فرهادی)

ایده اصلی: دختری که برای کار نظافت به خانه‌ای می‌رود و درگیر رابطه زن و شوهر آن خانه می‌شود. یک زاویه دید تازه (کمک‌کار خانه) برای روایت یک بحران زناشویی.

۷. متری شیش و نیم (سعید روستایی)

ایده اصلی: یک کارآگاه به دنبال قاتل، اما کم‌کم خودش درگیر معضل مواد مخدر و فقر می‌شود. از دل تحقیق و پژوهش درباره معضلات اجتماعی.

به کانال نویسنده تک شات بپیوندید ⏬
@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh

Читать полностью…

📽 The Little Prince

آدم همیشه تنها میمونه اگه اجازه نده کسی اهلیش کنه.


@shotnote1✍

Читать полностью…

▫️قلب خبرچین | ادگار آلن پو

این قطعه از داستان «قلب خبرچین» (The Tell-Tale Heart) یکی از شاهکارهای بی‌بدیل ادگار آلن پو در خلق فضای وحشت روان‌شناختی است. پو در اینجا نشان می‌دهد که گاهی صدای وجدان از هر صدایی بلندتر است—حتی وقتی جنازه را زیر زمین پنهان کرده باشی. راوی که از جنونش لذت می‌برد، در نهایت قربانی همان چیزی می‌شود که فکر می‌کرد بر آن مسلط است: ذهن خودش.

پیرمرد مرا دوست داشت. هیچ‌گاه چشمانش را فراموش نمی‌کنم. بزرگ بودند و آهووار، و در غم‌زده‌ترین لحظات نیز نوری کودکانه در آنها می‌درخشید. هرگز به من توهین نکرده بود، هرگز بی‌حرمتی‌ام نکرده بود. برای طلایش طمع نداشتم. فکر می‌کنم یک چشمش بود که دیوانه‌ام کرده بود. بله، این آن بود! یکی از چشمانش شبیه چشم کرکس بود—چشمی کبودرنگ با پرده‌ای نازک روی آن. هرگاه نگاهم به آن چشم می‌افتاد، خونم به جوش می‌آمد و کمکم این حس به جنونی سرد تبدیل می‌شد.

شب هفتم، نیمه‌های شب، چراغ فانوس را گشودم و سایه‌ای از نور بر آن چشمِ لعنتی انداختم. چشم باز بود—کاملاً گشوده بود. خشمگین شدم، اما نفس عمیقی کشیدم. آن چشم را دیدم! آن چشم کدر و کبود با آن پردهٔ نفرت‌انگیز. همان لحظه طبل دلم چنان کوبید که انگار جانوری در سینه‌ام می‌کوبید. اما صدای خفهٔ مرگ نبود، صدای پیروزی بود.

ناگهان با یک حرکت تخت را گرفتم و روی سرش انداختم. فریاد زد، فقط یک بار. من لبخند زدم. کار تمام شده بود. اما گوشم همچنان به در اتاق بود. ساعتی بعد، کسی زنگ نزد. جنازه را تکه‌تکه کردم و زیر زمین پنهانش کردم—جایی میان تخته‌ها. وقتی تمام کردم، خانه را مرتب کردم و صندلی‌ها را سر جایشان گذاشتم. حتی تخت پیرمرد را مرتب کردم.

پلیس آمد. همسایه‌ای فریاد شنیده بود. با لبخند پذیرایشان شدم. گفتم پیرمرد در سفر است. اتاقش را گشتم، کیف پولش را نشانشان دادم. خودشان راضی شدند. آنها را به زیرزمین بردم، حتی. غرورم لبریز بود از این همه خونسردی. اما ناگهان، صدایی شنیدم—صدایی خفه، مداوم، تند. مثل تیک‌تاک ساعتی که در پنبه پیچیده باشند. رنگ از صورتم پرید. بلندتر شد. حتم داشتم آنها هم می‌شنوند. قدم زدم، داد زدم، فحششان دادم. اما آنها لبخند می‌زدند و می‌نشستند. گویی از صدای ضربان قلبم لذت می‌بردند.
طاقت نیاوردم. فریاد زدم: «رسوایتان می‌کنم! اینجا را بکنید! این زیر... صدای قلبش را می‌شنوید که می‌زند... می‌زند... می‌زند!»

@shotnote1

Читать полностью…

🫧

همه‌ی عمرم پدر خودم را درآوردم و هرگز نتوانستم هدفی از زندگی‌ام بیرون بکشم. کار کردن همیشه مرا به این نتیجه رسانده بود که از پس هیچ کاری برنمی‌آیم، در هیچ قالبی نمی‌گنجم، و هر بار که کارت خروج می‌زدم حس ‌می‌کردم دارم زندگی اشتباهی رو زندگی می‌کنم.

استیو تولتز /هرچه باداباد



@shotnote1🍃✍

Читать полностью…

🫧

به خاطر غیر‌اجتماعی بودنم احساس گناه نمی‌کنم، هرچند گاهی به خاطرش افسوس می‌خورم، چون تنهایی‌ام دردناک است. اما وقتی پا به دنیای بیرون می‌گذارم، برایم مثل یک سقوط اخلاقی است؛ انگار که در جستجوی عشق به روسپی‌خانه رفته باشم.

✨ سوزان سانتاگ

@shotnote1

Читать полностью…

۵ نکته طلایی و درخشان برای معرفی شخصیت‌های داستانی☀️

۱. معرفی از طریق عملکرد (Action)، نه گزارش (Reporting)

🔻روش: شخصیت را در موقعیتی قرار دهید که مجبور شود ذات خود را نشان دهد.
✨مثال (معرفی یک شخصیت خسیس): "سارا لبه‌ی اسکناس را با نوک انگشت خیس کرد و سه بار شمرد، سپس کیف پول را در جیب داخلی کتش قایم کرد و دکمه‌اش را بست."
(این جمله، خسیس بودن را گزارش نمی‌دهد؛ آن را به تصویر می‌کشد.)

۲. معرفی از طریق دیالوگ و لحن حرف زدن
نحوه صحبت کردن شخصیت، نگرش، سطح تحصیلات، اصالت و خلق‌وخوی او را نشان می‌دهد.

🔻روش: به هر شخصیت یک "صدا" یا لحن منحصربه‌فرد بدهید.
✨مثال: اگر شخصیت اولی خوشبین و پرانرژی است و دومی بدبین، در اولین مکالمه‌شان این تفاوت را نشان دهید:
✨"چقدر هوا قشنگه!" نیما گفت و بغضش را قورت داد.
· "فقط منتظر بودی ببینی کی میاد به این بهشت دروغین گیر بده." خواهرش بی‌آنکه از پشت مانیتور سر بلند کند، جواب داد.

۳. استفاده از جزئیات حسی و ظاهری هوشمندانه

🔻روش: به جای توصیف کامل چهره، روی یک ویژگی خاص که بازتابی از درون شخصیت است تمرکز کنید (مثل لب‌های همیشه ترک‌خورده نشانه استرس، یا ناخن‌های جویده شده نشانه اضطراب).
✨مثال: "کت و شلوارش گران بود، اما آن قدر رویش چروک بود که انگار یک هفته بود با همان لباس روی نیمکت پارک خوابیده بود."
(این توصیف، نشان‌دهنده شخصیت شلخته یا آشفته‌حالی است که پول دارد اما تمرکز ندارد.)

۴. معرفی از طریق محیط و اشیاء اطراف

اتاق، ماشین، میز کار یا حتی نحوه مرتب کردن کتاب‌های یک شخصیت، آیینه شخصیت اوست.
🔻 روش: محیط شخصیت را در اولین معرفی توصیف کنید.
✨مثال: "تنها وسیله‌ای که روی میز تحریرش خودنمایی می‌کرد، یک عکس قاب‌شده نبود، بلکه یک تقویم دیواری بود که تمام تاریخ‌هایش با خط قرمز خط خورده بود و جلوی هر کدام یک ضربدر سیاه کشیده شده بود."
(اینجا محیط، وسواس فکری یا مهلت‌های کاری سخت را نشان می‌دهد.)

۵. معرفی از طریق نگاه دیگران (واکنش شخصیت‌های فرعی)

نحوه برخورد مردم عادی با شخصیت شما، جایگاه اجتماعی یا ترسناک/دوست‌داشتنی بودن او را نشان می‌دهد.

🔻 روش: قبل از اینکه شخصیت وارد شود، بگذارید دیگران درباره او حرف بزنند یا به ورودش واکنش نشان دهند.
✨مثال: "همین که پایش را داخل کافه گذاشت، باریستا لیوان را محکم‌تر روی میز گذاشت و صدای موسیقی را کم کرد. مرد آن گوشه، بی‌اختیار دستش را روی اسپری فلفل توی جیبش فشار داد."
(بدون اینکه حتی صورت این شخصیت را ببینیم، می‌فهمیم که آدم خطرناکی است.)

▫️▫️▫️▫️
@shotnote1  ✍
@honarefilmnameh

Читать полностью…