58234
این تنها رسانه ویژه انتشار نوشتههای محمد فاضلی در تلگرام است. هیچ کانال دیگری برای نشر نوشتههایم ندارم.
اندکی پیش ترامپ درباره ایران گفت: «ایران ۵۱ سال است که قلدری میکند.» او حتی تأکید کرد که پیشتر به اشتباه گفته بود ۴۷ سال، در حالی که رقم درست، ۵۱ سال است.
این اشاره، اگر جدی گرفته شود، نکته تاریخی مهمی را پیش روی ما میگذارد: آیا ریشه نخستین تنش ایران و آمریکا را باید نه در انقلاب ۱۳۵۷، بلکه در سال ۱۳۵۴ و قرارداد الجزایر جستوجو کرد؟
در اسفند ۱۳۵۳، شاه با استفاده هوشمندانه از میدان و دیپلماسی توانست عراق را وادار به عقبنشینی و امتیازدهی در اروند رود کند. حمایت استراتژیک از کردهای عراق در کنار ترفندهای دیپلماتیک دو بازوی ایران پهلوی علیه عراق بعث بود که هر دو بازو با نظارت مستقیم شاه بکار گرفته میشد. قرارداد الجزایر را میتوان یکی از بزرگترین پیروزیهای دیپلماتیک ایران در صد سال اخیر دانست؛ پیروزیای که موازنه قدرت در خلیج فارس و خاورمیانه را به شکل محسوسی به نفع تهران تغییر داد.
قدرتیابی ایران اما با خواست واشنگتن و بهویژه اسرائیل برای حفظ موازنه منطقهای مطلوب خود کاملاً همسو نبود. تهران بیش از پیش در حال تبدیل شدن به یک قدرت مستقل و اثرگذار در خاورمیانه شده بود.
نکته اینکه، قرارداد الجزایر همزمان شد با مجموعهای از تحولات مهم دیگر: جاهطلبیهای هستهای شاه، نقش فزاینده ایران در اوپک و سیاست نفتی همراه با جهش قیمت نفت، افزایش قدرت اقتصادی کشور، حضور نظامی در ورای مرزها (به ویژه ظفار) و تلاش برای تبدیل ایران به قدرت برتر منطقه.
بدین ترتیب، از اواسط دهه ۱۳۵۰، تصویری نوین از ایران شکل گرفت: ایران همچو رهبر منطقه، و نه صرفا یک قدرت منطقهای، که میتوانست با استفاده از منابع، جغرافیا و دیپلماسی، معادلات خاورمیانه را تغییر دهد و بر چیدمان قدرت منطقهای تاثیر گذارد. این آغاز بیاعتمادی امریکا به شاه بود تا بدانجا که پشت شاه در بزنگاه انقلاب ایران خالی شد.
شگفت اینکه، انقلاب ۱۳۵۷ این تنش را از میان نبرد؛ بلکه آن را وارد مرحلهای بسیار شدیدتر و ایدئولوژیکتر کرد و «تنش» را تبدیل به «دشمنی» و «خصومت» ژرف نمود. از آن زمان مسئله اصلی در روابط ایران-آمریکا نه اختلاف بر سر یک موضوع مشخص (همچو برنامه هستهای)؛ بلکه تا حد زیادی به رقابت بر سر جایگاه ایران و نظم قدرت در خاورمیانه مربوط بوده است.
از این رو، استفاده ترامپ از «۵۱ سال» چه بسا پرسشی مهمتر را نشان دهد:
آیا آبشخور تنش ایران و آمریکا واقعاً از ۱۳۵۷ آغاز شد، یا ریشههای آن را باید در ۱۳۵۴ جستوجو کرد؟
البته باید دانست که دشمنی ایران-امریکا ذاتی نیست. این تحلیل تنها ریشه نخستین تنش (نه دشمنی) را بیان کرده است.
بسیاری از این نکات را در «شاه و شطرنج قدرت در خاورمیانه» آوردهام.
@Iran_Simorq
جعفر شیرعلینیا، تاریخ صد سال اخیر ایران را تلاش برای قدرتیابی از طریق صنعتیشدن میداند و معتقد است رضاشاه، محمدرضا شاه و جمهوری اسلامی این هدف را دنبال کردهاند و با هر سه از طرف غرب برخورد شده است.
#صنعتی_شدن #رضاشاه #محمدرضا_شاه #جمهوری_اسلامی #قدرت_ملی
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/nlz94pndDo0
@Irantalk_sn
کشتن صنعت: این جنگ علیه آبادانی منطقه است
جعفر شیرعلینیا مورخ جنگ ایران و عراق است و همواره با روحیهای انتقادی به آن جنگ نگریسته و نوشته است. اما اعتقاد دارد امروز برای حفظ ایران باید انتقادها را کنار گذاشت تا زمانی دیگر، و صرفاً بر حفظ انسجام ایران تمرکز کرد.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/nlz94pndDo0
جعفر شیرعلینیا این جنگ را از زاویهای میبیند که شاید تاکنون هیچ کسی به آن نپرداخته است. او این جنگ را نه فقط علیه ایران، بلکه تعیین تکلیف کل منطقه و مقابله با رشد، پیشرفت و صنعتیشدن در کل منطقه میبیند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/nlz94pndDo0
او موضع غرب در برابر ایران را مخالفت با صنعتیشدن آن در همه صد سال گذشته میبیند و معتقد است غرب با رضاشاه، محمدرضا شاه و ایران جمهوری اسلامی از منظر مخالفت با صنعتیشدن و شکلگیری قدرت ملی درافتاده است. او ظرفیت جغرافیایی، منابع معدنی، امکان درآمدزایی و جمعیت ایران را قابلیتی میداند که غرب نمیخواهد از آنها برای ساختن قدرتی دیگر استفاده شود.
#قدرت_ملی #صنعتی_شدن #جعفر_شیرعلی_نیا #صنعت_فولاد #صنعت_مس
@Irantalk_sn
محسن میلانی، استاد علوم سیاسی در دانشگاه جنوب فلوریدا، شصت سال در آمریکا زندگی کرده اما همواره مسائل ایران را مطالعه و پژوهش کرده است.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/vEjZiv-hwOU
#محسن_میلانی در این گفتوگو، نگاهی تاریخی و واقعبین به مناقشه ایران و آمریکا دارد.
@Irantalk_sn
ایران و آمریکا: لحظه تصمیم است!
دکتر #محسن_میلانی، شصت سال گذشته را در آمریکا زندگی کرده اما پژوهشها و نوشتههایش عمدتاً درباره ایران بوده است. ایشان ایران و آمریکا را دو رقیب قدرت در منطقه خاورمیانه و غرب آسیا دانسته و ریشه منازعات این دو کشور را فراتر از پرونده اتمی، ایدئولوژی یا مسأله اسرائیل، به مناقشه قدرت مرتبط میداند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/vEjZiv-hwOU
میلانی معتقد است ایران و آمریکا علیرغم مناقشه قدرت، قادرند راهکارهایی برای مدیریت این منازعه بیابند و بعد از بروز دو جنگ بین دو کشور، هیچ راهی جز یافتن راهکار مدیریت منازعه باقی نمانده است و هر گزینه دیگری، ویرانگر خواهد بود.
محسن میلانی معتقد است تحولات عمیقی در جامعه آمریکا اتفاق افتاده و به همین ترتیب تحولاتی در حکومت ایران واقع شده است که دو کشور را به سمت پویاییهای متفاوتی نسبت به گذشته برای مدیریت رابطه میبرد. وی امیدوار است این مناقشه با بازگشت به مذاکره درمان شود، در غیر این صورت، عاقبت تداوم جنگ برای ایران بسیار ناخوشایند خواهد بود.
#پرونده_اتمی #ایران_آمریکا #استقلال_ایران #قدرت_ایران
@Irantalk_sn
ساجده گودرزی با تحلیل تحولات جامعه و سیاست آمریکا، نسبت به بدفهمی و نقد یا بهکارگیری #برجام یا منطق برجام خارج از بستر شکلگیری آن هشدار میدهد.
https://youtu.be/Fe5CIwBPYVw
@Irantalk_sn
تحول در آمریکا: دموکرات و جمهوریخواه علیه جنگ و اسرائیل
شکست حزب جمهوریخواه در انتخابات میاندورهای علل متعددی دارد که #ساجده_گودرزی در این گفتوگو آنها را بررسی میکند. او معتقد است بیش از آنکه حزب دموکرات پیروز شده باشد، حزب جمهوریخواه شکست خورده است؛ و پیآمد چنین وضعیتی را برای جنگ آمریکا علیه ایران بررسی میکند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/Fe5CIwBPYVw
ساجده گودرزی به اتکای مطالعاتش در زمینه جنبشهای شهری، سیاست خارجی و روابط بینالملل، تصویری پیچیده از جامعه آمریکا، تحولات دینداری و زندگی شهری در این کشور که سیاست امروز آنرا رقم زدهاند ارائه میدهد. این تصویر الزاماتی برای مواجهه ایران با آمریکا در مسیر تحقق منافع ملی دارد.
گودرزی همچنین در این گفتوگو به بازخوانی تجربه برجام میپردازد و درسهای آن برای سیاست خارجی امروز ایران را تحلیل میکند. او نسبت به اشتباه گرفتن منطق دنیای عصر برجام با منطق دنیای امروز هشدار میدهد و موافقان و مخالفان برجام را به هشیاری نسبت به تفاوتهای ایجادشده در جهان دیروز و امروز فرامیخواند.
#برجام #سیاست_شهری #جنبش_اجتماعی #چپ_مسیحی #راست_مسیحی
@Irantalk_sn
از یازده سپتامبر تا جنگ هرمز
دکتر #امیرحسین_خالقی در نوشتارهای متعدد و گفتارهایش از لیبرالیسم، بازار و اقتصاد آزاد، مالکیت خصوصی و خصوصیسازی دفاع کرده است. اما تحت تأثیر تحولات جهان امروز به بازنگری در اندیشههای خود و ضرورت سازگار شدن با تغییرات در جهان امروز رسیده است.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/p-bwcCw_UuA
خالقی در این گفتوگو توضیح میدهد که جهان از نظر او چه تغییراتی کرده و این تغییرات چه پیآمدهایی برای اندیشههایش درباره اقتصاد و بازار آزاد داشته است. او از همین منظر به بحث درباره دولت در ایران، تحریمها، #جنگ_هرمز و آینده ایران میرسد.
#بازار_آزاد #اقتصاد_بازار #سیاست_صنعتی #لیبرالیسم #دولت_محدود
@Irantalk_sn
هواوی: برخاستن اژدهای چینی
در ادامه قسمت پیشین، دوره وارد شدن هوآوی به عرصه گوشیهای هوشمند و بازار جهانی را بررسی خواهیم کرد. حضور هوآوی در بازارهای جهانی همواره با مشکلات و چالشهای بسیاری همراه بوده و به هیچ وجه مسیر آسانی را طی نکرد.
دیدن ویدیو
https://youtu.be/S9zk0RziNZs
پس از تکمیل روایت کتاب «خانه هوآوی» به سراغ این سوال میرویم که تجربه توسعه در چین چه درسهایی برای توسعه در ایران دارد. گرچه رشد هوآوی در شرایط جهانی و جغرافیایی و داخلی متفاوتی رخ داده اما با این حال همچنان میتوان با هوشیاری از این تجربه برای روند توسعه در ایران استفاده کرد.
@dirancast_official
هنر و سیاست
دکتر جواد کاشی در این گفتوگو، فضای سیاسی ایران امروز و ضرورت سیاستی دیگر را مطرح میکند و از جمله به نسبت هنر و سیاست میپردازد.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/LswseHf4ykk
#شجریان_و_سیاست
@Irantalk_sn
سیاست زندگیساز: فرار از ایدئولوژیهای تودهای
دکتر #جواد_کاشی استاد علوم سیاسی در دانشگاه علامه طباطبائی، در کتاب «سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی» الگوی شناختهشده و جاافتاده سیاست اعمال قدرت و مقاومت در ایران معاصر را نقد کرده و از تخیل سیاسی برای ساختن جهان مشترک ایرانیای دفاع میکند که در آن وجه زنانه، زاینده و زندگیساز سیاست و قدرت عمل میکند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/LswseHf4ykk
وی در این گفتوگو تشریح میکند که منظورش از الگوی عمودی قدرت و مقاومت در سیاست ایرانی چیست، جهان مشترک ایرانی به چه معناست، اردوگاههای اندیشه و عمل سیاسی در ایران امروز چه وضعیتی دارند، سوژه و کنشگر سیاسی ایران امروز در چه وضعیتی است و گروههای مختلف از جمله هنرمندان و سیاسیون چگونه به این جهان شکل دادهاند. وی معتقد است عصر سوداهای بزرگ و حرکتهای انقلابی به مانند آنچه در دهه پنجاه شمسی رخ داد به پایان رسیده است و دیگر انسانهایی که تودهوار رام ایدئولوژیهای بسیجگر شوند وجود ندارند.
#جواد_کاشی #تخیل_سیاسی #جهان_مشترک_ایرانی #عصر_انقلاب
@Irantalk_sn
شرح کتاب «ایران و آمریکا: تحریمها، جنگها و سیاست مهار دوجانبه»
کتاب ایران و آمریکا: تحریمها، جنگها و سیاست مهار دوجانبه نوشته #ساسان_فیاضمنش، اثر مهمی در شرح نوع مواجهه آمریکا و اسرائیل با پرونده ایران بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ است. این کتاب در ایران کمتر خوانده شده است. شرح این کتاب فرصتی است تا شنونده با دقت بیشتر در شواهد تاریخی و استدلالهای فیاضمنش درباره تلاش آمریکا و اسرائیل برای مهار ایران نظر کند.
شرح این کتاب در چهار قسمت در پادکست دغدغه ایران منتشر شد و برای دسترسی بیشتر علاقمندان به محتوای این کتاب، در اینجا بازنشر میشود تا امکان شنیده شدن آن از طریق تلگرام هم فراهم شود.
شناسه پیپال
Mfpaypal97@gmail.com
شماره کارت حمایت از پادکست5022291318195763
قسمت اول
آمریکا و ایران: سیاست مهار دوجانبه (سالهای انقلاب و جنگ)
قسمت دوم
آمریکا و ایران: سیاست مهار دوجانبه (اسرائیل و مهار دوجانبه)
قسمت سوم
آمریکا و ایران: سیاست مهار دوجانبه (دولت جرج بوش و پرونده هستهای)
قسمت چهارم
آمریکا و ایران: سیاست مهار دوجانبه (رفتن به شورای امنیت)
@dirancsst_official
انتخابات آمریکا و آینده جنگ
بازار تحلیلها درباره انتخابات آمریکا و علل شکست جمهوریخواهان در این انتخابات داغ است. برخی جنگ با ایران را اصلیترین دلیل شکست جمهوریخواهان تلقی میکنند. اما رحمان قهرمانپور اعتقاد دارد جنگ با ایران فقط یکی از علل شکست بوده است.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/xSSaoVIRLEI
او در این گفتوگو علتهای متعدد از جمله تحولات در جامعه آمریکا و همچنین راهبردهای انتخاباتی دموکراتها و جمهوریخواهان را تحلیل میکند. بخش دیگری از این گفتگو نیز به اثر این انتخابات بر آینده جنگ آمریکا علیه ایران اختصاص دارد.
#انتخابات_آمریکا #کنگره_آمریکا #مجلس_سنا
@Irantalk_sn
قصه هواوی: از تولد تا بلوغ
مدل رشد در اقتصاد چینی چه ویژگیهایی دارد؟ نقش دولت چین در توسعه صنایع چیست؟ برای پاسخ به این پرسشهای به سراغ کتاب «خانه هواوی» میرویم تا با مطالعه چگونگی تاسیس و توسعه شرکت #هواوی شناختی از مدل توسعه در کشور چین داشته باشیم.
دیدن ویدیو
https://youtu.be/LtDRAkRA9dY
رشد بیسابقه چین در دو دهه اخیر پدیدهای جالب است که مطالعه در مورد آن برای هر کشور درحال توسعهای ضروری است، به خصوص در ایران با توجه به حضور قابلتوجه دولت در اقتصاد، باید پرسید آیا با این شرایط امکان توسعه وجود دارد؟
شرکت هواوی به عنوان یک نمونه از رشد بنگاه اقتصادی در این فضا است که به نوعی چگونگی پیوند یک بنگاه اقتصادی با دولت، فناوری، سیاست خارجی و قدرت سیاسی را به ما نشان میدهد.
@dirancast_official
دکتر جواد صالحی اصفهانی در این گفتوگو، مقولات مناقشهبرانگیزی نظیر #واردات_خودرو، #سیاست_ارزی، #کالابرگ و مسائل دیگری در اقتصاد جنگی ایران امروز را بررسی میکنند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/WsXNeEkpU7A
@Irantalk_sn
📚 هفته پنجم: ایران؛ گذشته، اکنون و آینده
آیا مشکل توسعهنیافتگی ایران، خودِ ایرانیان هستند؟
چرا با گذشت بیش از یک قرن تلاش برای پیشرفت، بسیاری از مسائل ایران همچنان حلنشده باقی ماندهاند؟
محمد فاضلی در کتاب «ایران بر لبه تیغ» با یک باور رایج مخالفت میکند: اینکه ایرانیان به دلیل ویژگیهای فرهنگی و خلقیاتشان توسعه نمییابند.
او در مقدمه کتاب مینویسد:
«ایرانیان خلقیات متمایز ضدتوسعه ندارند.»
از نگاه فاضلی، مسئله اصلی نهادهایی هستند که رفتارهای مغایر با منافع جمعی را تشویق میکنند. او از «جامعه مسائل حلنشده» سخن میگوید؛ جامعهای که در آن بحرانهای اقتصادی، سیاسی و محیطزیستی روی هم انباشته شدهاند.
اما کتاب تنها شرح بحرانها نیست. فاضلی با تأکید بر اصلاح نهادها و توانمندسازی حکومت، به امکان ساختن آیندهای بهتر میاندیشد.
📖 ایران بر لبه تیغ؛ گفتارهای جامعهشناسی سیاسی و سیاست عمومی
✍️ محمد فاضلی
مشاهده و خرید کتاب با تخفیف
لینک کوتاه:
b2n.ir/m-fazeli
کسی تنهاست که کتاب نمیخواند
@rowzanehnashr
www.rowzanehnashr.com
جعفر شیرعلینیا مورخ جنگ است، اما فراتر از جنگ و قدرت نظامی، نشان میدهد کشور به #مشروعیت_سیاسی و مشارکت مؤثر مردم در سیاست نیاز دارد تا به جهت دیگری در مقابل حمله خارجی مصونیت پیدا کند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/nlz94pndDo0
#انتخابات #دموکراسی #مشارکت_سیاسی
@Irantalk_sn
📌بیانیه انجمن جامعهشناسی ایران درباره:
تداوم خشونتهای مرگبار علیه زنان و دختران
و ضرورت بازنگری در سیاستهای اجتماعی و تقنینی
تکرار تلخ و فزاینده قتلهای خانگی و ناموسی زنان و دختران در اقصی نقاط کشور، وجدان جمعی جامعه ایرانی و جامعه علمی کشور را عمیقاً جریحهدار کرده است. انجمن جامعهشناسی ایران ضمن ابراز همدردی صمیمانه با بازماندگان و محکومیت قاطع هرگونه خشونت علیه زنان و دختران، این رخدادهای ناگوار را نه صرفاً حوادثی فردی یا پراکنده، بلکه نشانه اختلالی ساختاری و زنگ خطری جدی برای امنیت اجتماعی و انسجام نهاد خانواده میداند.
جامعه ایران در دهههای اخیر دستخوش دگرگونیهای عمیق نسلی، فرهنگی و ارتباطی شده است؛ اما سازوکارهای حقوقی، آموزشی و حمایتی ما همپای این تحولات رشد نکردهاند. در حالی که زنان و دختران زیست و مطالبات نوینی را تجربه میکنند، بخشهایی از جامعه و ساختارهای سنتی همچنان بر الگوهای اقتدارگرایانه و پدرسالارانه پافشاری دارند؛ الگوهایی که به غلط، حریم خانواده را به عرصه «مالکیت» و «سلطه» تقلیل میدهند. انجمن جامعهشناسی ایران با باور راسخ به جایگاه ارزشمند خانواده، تأکید میکند که انسجام پایدار خانواده در جهان معاصر، نه از مسیر روابط یکسویه و تحکم، بلکه تنها از راه به رسمیت شناختن کرامت انسانی، امنیت روانی و حقوق متقابل همه اعضای آن، اعم از زن، مرد و کودک حاصل میشود. پیوند زدن خشونت و تعصبات سنتی به آموزههای دینی، نهتنها فاقد وجاهت است، بلکه به سرمایه اجتماعی و اخلاقی جامعه نیز آسیب جدی وارد میکند.
برونرفت از این بحران مستلزم عزم ملی و اقدام هماهنگ تمامی نهادهای مسئول است. از این رو، انجمن جامعهشناسی ایران موارد زیر را به عنوان ضرورتهای فوری به سیاستگذاران، قانونگذاران و نهادهای اجرایی گوشزد میکند:
۱. شفافیت علمی و بهرهگیری از دادههای پژوهشی: سیاستگذاری کارآمد بدون شناخت دقیق واقعیتهای میدان ممکن نیست. محرمانه انگاشتن پیمایشهای ملی یا کنار گذاشتن و خمیر کردن یافتههای علمی درباره آسیبهای اجتماعی و نمادهای خشونت؛ به بهانه حفظ تصویر ظاهری جامعه، تنها به انباشت بحران میانجامد. دادههای پژوهشی باید در دسترس جامعه علمی و نخبگان قرار گیرد تا امکان تحلیل دقیق و ارائه راهکارهای بومی فراهم شود.
۲. اصلاح قوانین، ایجاد بازدارندگی و مشارکت ذینفعان: خلأهای قانونی و مجازاتهای غیربازدارنده در قبال جرائمی همچون فرزندکشی و قتلهای موسوم به ناموسی، عملاً هزینهی خشونت را کاهش داده است. معطل ماندن بیش از یک دهه لایحه «حفظ کرامت و حمایت از زنان در برابر خشونت» و تغییراتی که گاه روح حمایتی آن را تضعیف میکند، زیبنده نظام تقنینی و اجرایی کشور نیست. قانونگذاری در حوزه زنان و خانواده تنها زمانی کارآمد خواهد بود که با مشارکت مستقیم و مشورتگیری واقعی از طیفهای متنوع زنان، جامعهشناسان و متخصصان حوزه آسیبهای اجتماعی صورت پذیرد.
۳. تحول در نظام آموزشی و فرهنگسازی متوازن: تغییر نگرشهای سنتی نیازمند آموزش همزمان و فراگیر به دختران و پسران، و زنان و مردان است. نهاد آموزش و پرورش به عنوان نزدیکترین نهاد به نسل جوان، باید در جذب و توانمندسازی معلمان و مشاوران خود، معیارهای حرفهای و مهارتهای ارتباطی روزآمد را جایگزین نگاههای سلیقهای و تعصبات فردی کند تا مدرسه به پایگاهی امن برای آموزش مهارتهای زندگی و حل مسالمتآمیز تعارض تبدیل شود.
۴. تقویت نهادهای حمایتی و اولویتبخشی در بودجهریزی: پیشگیری از فاجعه نیازمند مداخله بهموقع است. گسترش شبکه مددکاری اجتماعی در محلات و مدارس، و توسعه «خانههای امن» زیر نظر سازمان بهزیستی برای پناه دادن موقت به زنان و دختران در معرض خطر تا زمان انجام مداخلات تخصصی و آموزش خانوادهها، یک ضرورت حیاتی است. اعتبارات حوزههای اجتماعی، رفاهی و حمایتی نباید در ردیفهای حاشیهای بودجه قرار گیرند؛ چرا که امنیت روانی و اجتماعی شهروندان، زیربنای توسعه اقتصادی و اعتبار ملی کشور است.
انجمن جامعهشناسی ایران ضمن اعلام آمادگی کامل برای همکاری علمی و مشورتی با قوای سهگانه و نهادهای مدنی، از تمامی جامعهشناسان، پژوهشگران و کنشگران اجتماعی دعوت میکند تا با تحلیل عالمانه و گفتوگوی سازنده، راه را برای شکلگیری خانوادهای امن، پویا و عاری از خشونت هموار سازند.
▫️هیئت مدیره انجمن جامعهشناسی ایران
🔗متن در سایت انجمن جامعهشناسی ایران
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
@iran_sociology
مرض «وصل کردن بیربط»
محمد فاضلی
آدمها در وضعیت استیصال و ناراحتی در حد نفرت؛ یا در وضعیتهای بهانهجویی؛ دچار حالتی میشوند که «وصل کردن بیربط» عبارت مؤدبانهای برای آن است. برای خیلی از این «وصلکردنهای بیربط» نباید دنبال دلیل علمی و استدلال گشت، فقط باید سرراست درباره آنها گفت. البته برخی پیچیدگیهایی دارند، ولی ماهیتشان یکسان است. سرراست یک نمونه را بررسی کنیم.
وصل کردن سد به شهر موشکی
یکی گزارش تهیه کرده که سدهای ایران مرتبط با برنامه و شهرهای موشکی هستند. آشکار است که دنبال امنیتیسازی زیرساخت و به دست آوردن دستآویز حمله به زیرساخت آبی است. از تکنیک «وصلکردن بیربط» استفاده میکند. ماجرا ساده است:
* سد را روی رودخانهها میسازند.
* رودخانهها از کوهستان سرچشمه میگیرند.
* مکان ساخت سد باید در دره و کوهستان باشد که ایجاد مخزن سد ممکن شود.
* شهر موشکی را هم در زیر کوه میسازند که امنیت و استحکام داشته باشد.
* سدها سازههای چنددههای هستند و شهرهای موشکی متعلق به همین چند سال اخیر.
در اصل، سد و شهر موشکی ربطی به هم ندارند؛ فقط محل طبیعی ساختن آنها کوهستان است. وقتی این دو را به هم ربط میدهند، «وصل کردن بیربط» است اما نویسنده به هدفش میرسد که امنیتیسازی زیرساخت آبی و جور کردن بهانه حمله است، رنج و مصیبت ناشی از چنین جنایتی برای چند میلیون انسان هم برایش مهم نیست، تازه ادای انساندوستی و ایران دوستی هم درمیآورد.
خوب که نگاه کنید، در زندگی اجتماعی و سیاسی، انبوهی از «وصلکردنهای بیربط» هست که با هزار آسمان و ریسمان بافتن هم نمیتوانند آنها را موجه کنند، اما هم ذهنهایی دوست دارند باور کنند؛ و هم دستگاه رسانهای قوی برای باورپذیر کردن آنها وجود دارد.
مرض «وصلکردن بیربط» بسیار شایع و واگیردار است، مثل ویروس کامپیوتری به سرعت تکثیر میشود، و ظرفیت تفکر عقلانی را از آدم میگیرد. در هر جناح و اندیشه و اردوگاهی هم امکان بروز دارد. البته هر قدر آدمها مستأصلتر میشوند، آمادگیشان برای آلوده شدن به این بیماری بیشتر میشود.
@fazeli_mohammad
ترجمه:
گزارش اخیر نیویورک تایمز درباره سدهای ایران، تنها یک رسوایی روزنامهنگارانه نیست. آمریکاییها باید آن را هشداری درباره آنچه در دوران ترامپ در حال وقوع است، تلقی کنند.
به شرایطی که در آن به سر میبریم توجه کنید. رئیسجمهور ایالات متحده تهدید کرده است که تمامی نیروگاههای برق ایران «در آتش خواهند سوخت، منفجر خواهند شد و دیگر هرگز قابل استفاده نخواهند بود». وقتی از او درباره ارتکاب جنایات جنگی پرسیدند، گفت «اصلاً» چنین دغدغهای ندارد. وزیر جنگ او نیز اعلام کرده است در این جنگ «هیچ قاعده درگیری احمقانهای» وجود ندارد و صراحتاً گفته است به اسیر جنگی امان داده نخواهد شد. این در حالی است که قانون جنایات جنگی آمریکا مصوب ۱۹۹۶، دقیقاً چنین سیاستی را ممنوع کرده است.
در چنین شرایطی، مطبوعات آزاد باید قدرت را پاسخگو کنند، نه اینکه فهرستی از اهداف غیرقانونی برای بیماران پیش روی آن قرار دهند. آنچه نیویورک تایمز در اینجا انجام داده، همدستی در جنایات جنگی است؛ اقدامی که یادآور یادداشتهای حقوقی جان یو در توجیه شکنجه است. یو مفهوم شکنجه را چنان بازتعریف کرد که امکان اجرای آن فراهم شود؛ نیویورک تایمز نیز در حال بازتعریف سدهاست. سدها سازههایی هستند که حقوق بینالملل بشردوستانه صراحتاً از آنها حمایت میکند. نیویورک تایمز بمبارانشان را توجیهپذیر جلوه میدهد. در هر دو مورد، تحلیل کارشناسی پیشاپیش عرضه میشود تا پوششی برای ارتکاب عملی ممنوع فراهم کند.
آمریکاییها باید به این معنا بیندیشند که وقتی رئیسجمهورشان آشکارا با مقوله ارتکاب جنایات جنگی بازی میکند، وزیر جنگ، رعایت محدودیتهای قانونی را نشانه ضعف میداند و روزنامه مرجع کشور نیز استدلال لازم را برای این اقدامات فراهم میآورد، چه اتفاقی در حال رخ دادن است. جنایتهای فجیع بهندرت با یک دستور به امری عادی تبدیل میشوند. عادیسازی آنها از زنجیرهای از واژگان و استدلالها آغاز میشود که آنچه را پیشتر تصورناپذیر بود، معقول و پذیرفتنی جلوه میدهد.
قوانین مخاصمات مسلحانه برای حمایت از ایران تدوین نشدهاند. این قوانین از غیرنظامیان در همه جای جهان، از جمله شهروندان آمریکایی، حمایت میکنند. هر استثنایی که امروز بر این قوانین تحمیل شود، فردا به رویهای برای استناد و توجیه اقدامات مشابه تبدیل خواهد شد.
https://x.com/RezaNasri1/status/2122609387411734868?s=19
هشدار کلاهبرداری
محمد فاضلی
درباره کلاهبرداری یا هر عمل غیرقانونی مالی و پولی که با سوءاستفاده از نام محمد فاضلی انجام میگیرد.
محمد فاضلی هیچ فعالیت اقتصادی در هیچ زمینه از جمله رمزارز یا سرمایهگذاری انجام نمیدهد.
@fazeli_mohammad
مدلی برای شناخت و بهبود سازمانی
محمد فاضلی
روز پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵ در رویداد «نقطه سر خط» از مدلی برای تحلیل سازمانها (و حتی کشورها) گفتم که آنرا به اختصار HRRTT نامگذاری کردهام. این نامگذاری، در اصل تعریف مختصر هر سازمانی است:
سازمان، جمع تعدادی از انسانها (H) است که در چارچوب/ساختار روابطی (R) و بر اساس قواعدی (R)، با استفاده از ابزارهایی (T)، برای رسیدن به اهدافی (T) کار/اقدام میکنند.
در طی سالها برایم مشخص شده که این مدلسازی از سازمانها، ظرفیتهای زیادی دارد که اینجا در پی شرح آنها نیستم. ولی توجه به چند نکته زیر میتواند حاوی بینشهایی باشد:
- اغلب انسانهایی که در دسترس شما هستند، خوبند یا به هر دلیل امکان زیادی برای تغییر دادن انسانهای سازمان ندارید.
- اغلب ساختار روابط بین انسانهای سازمانی (و واحدهای سازمانی که انسانها در آنها قرار دارند) شبیه به سازمانهای موفق است؛ یا بارها این روابط را تغییر دادهاید و به نتیجه مطلوب نرسیدهاید.
- اغلب، ابزارهایی که در سازمان دارید خوب یا شبیه ابزارهای سازمانهای موفق هستند، یا امکان مالی و دسترسی به ابزارهای بهتر ندارید. در بسیاری از موارد، ابزارهای بهتر هم تهیه کردهاید اما باز هم نتیجه مطلوب حاصل نشده است.
- اهداف شما اغلب خوب هستند و با اهدافی که شرکتها و سازمانهای موفق دارند، یکسان است. شما هم مثل بقیه دنبال بهرهوری بالاتر، درآمد بیشتر، فروش زیادتر، روابط انسانی بهتر در سازمان، پاسخگویی و شفافیت بیشتر و اهداف خوب مشابه هستید.
به این ترتیب، دست شما برای تغییر دادن انسانها (H)، ساختار روابط (R)، ابزارها (T) و اهداف سازمان (T) خیلی بسته است. اما چیزی/چیزهایی هستد که راحتتر میتوانید تغییر دهید و اثر تدریجی آن بر تغییر هر چهار عنصر دیگر سازمان را مشاهده کنید. شما میتوانید قاعدهها (R) را تغییر دهید. قاعدهها را که تغییر دهید:
- انگیزه آدمها دستکاری شده و تغییر میکند؛ و به تدریج آدمهای دیگری را در سازمان شاهد خواهید بود. برخی میروند، برخی میآیند، و آنها که میمانند همان آدمهای قبلی نیستند.
- ساختار روابط به تدریج تغییر میکنند، یا اگر به همان شکل بمانند، خروجیهای متفاوتی تولید میکنند. یک دلیلش این است که آدمهای متفاوتی (تحت تأثیر قواعد جدید) در جایگاههای روابط ساختاری قرار میگیرند.
- ابزارها به شکل متفاوتی (مبتنی بر قواعد جدید) بهکار گرفته میشوند، و به تدریج اگر سازمان بهرهورتر و بهتر شود، درآمدها و امکانات مالی بیشتری برای تهیه ابزارهای بهتر در دسترس قرار میگیرند. مهمتر این است که در چارچوب قواعد جدید، منطق ارزیابی ابزارها تغییر میکنند.
- قواعد جدید، دستیابی به اهداف خوب را ممکن میکنند و در چارچوب تعاملات میان چهار عنصر دیگر مدل، دستیابی به اهداف بهتر امکانپذیر میشود.
در رویداد نقطه سر خط، دو مثال از این اثرگذاری را مطرح کردم که هر وقت فیلم رویداد منتشر شد، علاقمندان خواهند دید. انواع ساختار روابط بین پنج عنصر این مدل را هم بررسی کردهام و در برخی شرکتها هم به عنوان پسزمینه تحلیل سازمان بهکار گرفتهام. شرح مفصل آن باشد تا زمانی دیگر.
شاید سؤال مهم در هر تحول سازمانی، یا حتی ملی، این است: کدام قواعد را به نحوی تغییر میدهید که به تدریج، انسانها، روابط، ابزارها و اهداف بهتر شوند یا بهتر محقق شوند؟
#HRRTT
@fazeli_mohammad
*«باز ایستاده» | همنشینیِ یاریگرانه با استاد مرتضی فرهادی*
بازایستاده مجالی برای بهرهمندی از دههها صبوری، دغدغهمندی، پژوهش، تلاش و کار بیدریغ استاد مرتضی فرهادی که برای آبادانی این آب و خاک نثار گردیده است.
این برنامه آراسته به سخنان ایشان و سخنرانان گرانقدر درباره آخرین کتاب استاد با عنوان *"کشتکاری، زیستبومداری و فرهنگ"* خواهد بود.
📅 زمان: ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۸:۰۰
📍 مکان: میدان امام خمینی، ساختمان بلدیه (خانه شهر) تهران، سالن آمفی تأتر
🔗 برای ثبتنام در رویداد:
https://survey.porsline.ir/s/M45UnBw4
#باز_ایستاده #مرتضی_فرهادی #جامعه_شناسی
هنر علیه ایدئولوژی
جواد کاشی معتقد است هنرمندان و آثارشان در تلطیف فضای زیست ایرانی نقش مهمی داشتهاند و اگر نبودند خفگی اجتماعی پدید میآمد.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/LswseHf4ykk
#هنر_و_سیاست
@Irantalk_sn
هوآوی: برخاستن اژدهای چینی
مدل رشد در اقتصاد چینی چه ویژگیهایی دارد؟ نقش دولت چین در توسعه صنایع چیست؟ برای پاسخ به این پرسشهای به سراغ کتاب «خانه هواوی» میرویم تا با مطالعه چگونگی تاسیس و توسعه شرکت #هواوی شناختی از مدل توسعه در کشور چین داشته باشیم.
دیدن ویدیو
https://youtu.be/LtDRAkRA9dY
رشد بیسابقه چین در دو دهه اخیر پدیدهای جالب است که مطالعه در مورد آن برای هر کشور درحال توسعهای ضروری است، به خصوص در ایران با توجه به حضور قابلتوجه دولت در اقتصاد، باید پرسید آیا با این شرایط امکان توسعه وجود دارد؟
شرکت هواوی به عنوان یک نمونه از رشد بنگاه اقتصادی در این فضا است که به نوعی چگونگی پیوند یک بنگاه اقتصادی با دولت، فناوری، سیاست خارجی و قدرت سیاسی را به ما نشان میدهد.
@dirancast_official
رحمان قهرمانپور در این گفتوگو ایده جالب #رأی_اعتراضی را هم مطرح میکند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/xSSaoVIRLEI
@Irantalk_sn
نشانههای ایرانی در جهان
جشنی که به وقت دیگری ماند
جعفر شیرعلینیا
ماههاست منتظر فرصتی مناسب برای رونمایی از طرحی هستیم که یک تیم بزرگ، با شوق و امید و جدیت روی آن کار میکنند: پروژهی «نشانههای ایرانی در جهان».
این پروژه آثار حضور فرهنگ و تمدن ایرانی را در سراسر جهان، کشور به کشور، جستوجو، گردآوری و تدوین میکند؛ آثاری که اگرچه ما از آنها بیخبریم اما نام ایران را در گوشهوکنار دنیا زنده نگه داشتهاند؛ پاپیروسهای ساسانی به زبان فارسی میانه در مصر، فرشهای صفوی در کلیسای سنمارکوی ونیز، بازی چوگان در دربار تانگ چین و خیابان تهران در پایتخت کره بخش کوچکی از این نشانهها هستند.
تاکنون گروه پژوهش به سراغ پانزده کشور (از چین و ژاپن و کره، تا مصر و ترکیه و شبهجزیرهٔ عربستان، تا روسیه و ایتالیا و اسپانیا) رفتهاند و صدها نشانهی ایرانی را در هر کشور یافتهاند. نتیجهی این پژوهشها در قالب کتابهای مصور برای بزرگسالان و داستانهای مصور برای کودکان منتشر میشود. اما ابعاد ماجرا تنها به خلق کتاب محدود نیست؛ در سال گذشته تیم تولید هم طیف گستردهای از محصولات در قالب پادکست، فیلم، انیمیشن، بازی، هدایای چاپی، لباس، صنایع دستی و.... را در دست تولید قرار داده و حالا تعدادی از این محصولات آماده عرضه و نشر هستند.
چشمانداز تیم ما در این پروژه، راهاندازی خانههای «نشانههای ایرانی» در گوشهوکنار جهان است؛ خانههایی برای دیدن، شنیدن و شناختن ایران؛ برای گفتوگو دربارهی تاریخ و فرهنگ ایران، نمایش آثار این پروژه و میزبانی از رویدادها و نمایشگاههایی که روایتهای گوناگون ایران را به جهان میبرند. در این مسیر، انتشار یافتهها و محصولات پروژه را به آیندهای آرامتر موکول نمیکنیم و در همین شرایط سخت، دستاوردهای آن را بهتدریج با شما به اشتراک بگذاریم. این کار، هم زمینهٔ تداوم تولید آثار این پروژه را فراهم میکند، هم یادآور و امیدبخش ظرفیتهای فرهنگی سرزمین عزیزی است که در آن زندگی میکنیم.
در صفحات مربوط به گروه، بهتدریج جزئیات بیشتری منتشر خواهیم کرد. از شما هم دعوت میکنیم برای ساختن این مسیر همراه گروه نشانههای ایرانی در جهان باشید.
کانال پروژهی نشانههای ایرانی در جهان: /channel/Neshanehayeirani
کانال پادکست نشانی: /channel/neshanipodcast
اینستاگرام: نشانههای ایرانی در جهان
✔️چرا نتیجه انتخابات لزوماً به معنای تغییر مسیر جنگ نیست؟
گزارش تحلیلی
گرت میلر، مدیر اجرایی پیشین و فعال حوزه سیاستگذاری و بازارهای انرژی، در تحلیلی درباره تأثیر انتخابات میاندورهای آمریکا بر مناقشه ایران و ایالات متحده، استدلال میکند که نباید نتایج این انتخابات را بهمنزله نقطه عطفی قطعی در مسیر جنگ یا توافق تلقی کرد. از نگاه او، اگرچه شکست انتخاباتی جمهوریخواهان میتواند هزینه سیاسی ماجراجویی نظامی دونالد ترامپ را افزایش دهد، اما متغیرهای اصلی مناقشه همچنان پابرجا هستند و هیچیک از اختلافات بنیادین دو طرف با تغییر موازنه انتخاباتی در واشینگتن برطرف نشده است.
نخستین مانع، فاصله عمیق میان خواستههای ایران و ملاحظات راهبردی آمریکاست. میلر معتقد است هیچ رئیسجمهور یا جریان سیاسی در آمریکا نمیتواند بهسادگی با شرایطی موافقت کند که به ایران امکان دهد از طریق کنترل تنگه هرمز، بر یکی از مهمترین گلوگاههای تجارت جهانی اعمال نفوذ کند. از دید او، چنین توافقی صرفاً یک امتیاز در مذاکرات دوجانبه نخواهد بود، بلکه به معنای انتقال بخشی از قدرت ژئوپلیتیکی در نظام بینالملل است؛ انتقالی که واشینگتن آن را تهدیدی علیه موقعیت راهبردی خود تلقی میکند. به همین دلیل، حتی تغییر ترکیب کنگره نیز لزوماً به معنای آمادگی آمریکا برای پذیرش خواستههای ایران نیست.
دومین نکته، محدود بودن اثر بازدارندگی شکست انتخاباتی ترامپ است. به باور میلر، ایران نمیتواند نتیجه انتخابات میاندورهای را تضمینی برای جلوگیری از حملات احتمالی آینده آمریکا بداند. ترامپ همچنان رئیسجمهور خواهد بود و تجربه سیاسی آمریکا نیز نشان میدهد که شکست حزب حاکم در انتخابات میاندورهای الزاماً به معنای پایان توانایی رئیسجمهور برای پیگیری سیاست خارجی تهاجمی نیست. بنابراین، از نگاه نویسنده، تهران احتمالاً شکست انتخاباتی جمهوریخواهان را دلیلی کافی برای عقبنشینی از مواضع خود یا کاهش فشار بر مسیرهای کشتیرانی منطقهای تلقی نخواهد کرد. او همچنین بر تداوم نقش حوثیها در معادلات منطقهای تأکید میکند.
سومین مسئله، پابرجا ماندن بنبست راهبردی و دیپلماتیک است. میلر معتقد است نه در میدان و نه در عرصه دریایی، تحول تعیینکنندهای رخ نداده که بتواند گره مذاکرات را باز کند. آمریکا همچنان برای واداشتن ایران به پذیرش توافقی که هم در سیاست داخلی قابل دفاع باشد و هم با ملاحظات ژئوپلیتیکی واشینگتن سازگار باشد، به اهرم فشار نیاز دارد. از نظر او، دولت آمریکا ممکن است برای دستیابی به چنین اهرمی، هزینههایی را به دیگر بازیگران و حتی اقتصاد جهانی تحمیل کند؛ زیرا در محاسبات واشینگتن، حفظ اعتبار و توان اعمال قدرت آمریکا در آینده میتواند بر پیامدهای این هزینهها اولویت داشته باشد.
چهارمین پیامد انتخابات، تغییر در محاسبه زمانی ترامپ است. پیش از انتخابات، احتمالاً نیاز به دستیابی به یک دستاورد سیاسی میتوانست انگیزهای برای تسریع توافق باشد. اما با پایان این فشار زمانی، انگیزه دولت آمریکا برای مصالحه فوری کاهش مییابد. میلر بر همین اساس معتقد است احتمال دو سناریوی «تشدید تنش» یا «ادامه وضعیت موجود» نسبت به توافق سریع افزایش پیدا کرده است. به بیان دیگر، شکست انتخاباتی ترامپ ممکن است هزینه سیاسی جنگ را بالا برده باشد، اما الزاماً او را به سمت توافق سوق نمیدهد؛ حتی ممکن است با کاهش فوریت انتخاباتی، فضای بیشتری برای ادامه سیاست فشار ایجاد کند.
پنجمین موضوع، محدودیت تحمل اقتصاد جهانی در برابر تداوم بحران است. میلر میپذیرد که اشتهای بینالمللی برای تشدید بیشتر جنگ بسیار پایین است، اما هشدار میدهد که این واقعیت بهتنهایی مانع تصمیم واشینگتن نخواهد شد؛ اگر دولت آمریکا ادامه تشدید را در راستای منافع راهبردی خود ارزیابی کند، ممکن است هزینههای جهانی را بپذیرد. در عین حال، حتی ادامه وضعیت فعلی نیز برای بازارهای انرژی و تجارت جهانی دشوار خواهد بود. پرسش اصلی این است که اختلال در کشتیرانی و عرضه انرژی تا چه زمانی ادامه مییابد و اقتصاد جهانی تا چه اندازه توان تحمل ماهها نااطمینانی، کمبود و افزایش هزینهها را دارد.
@sahandiranmehr
اندر حکایت ساخت تسلیحات تُخمیه
محمد فاضلی
اگر حافظهام یاری کند، مرحوم ابراهیم نبوی دو دهه قبل، با قلم طنزش در وصف سلاح اتمی از عبارت #تسلیحات_تخمیه استفاده کرد. حالا جریانی شکل گرفته که از سر خیرخواهی یا هر دلیل دیگری، در فضای رسانهای به نفع ساخت #سلاح_اتمی یا همان تسلیحات تخمیه مرحوم نبوی، استدلال میکند.
من ماههای متمادی است چیزی درباره سیاست و حکمرانی نمینویسم و بیشتر در ایرانتاک پای حرف دیگران مینشینم. متخصص تسلیحات تخمیه و بازدارندگی هم نیستم. اما به اقتضای روزگار ناسازگار و کنجکاوی، این چند ماه، ساعات بسیار صرف خواندن درباره تاریخچه تسلیحات هستهای، بازدارندگی، ملزومات نظامی متعارف تسلیحات اتمی و ... کردم. دو گفتوگو
هم با عبدالرسول دیوسالار (مخالف ساخت سلاح) و حسین قتیب (موافق ساخت) انجام دادم که منتشر شده است. جمعبندی غیرحرفهای، بسیار محتاطانه ولی دلسوزانهام به شرح زیر است.
یک. طرفداران ساخت سلاح هستهای، مفروض میگیرند که قابلیت فنی آن در شرایط فعلی وجود دارد. نمیدانم این فرض درست یا غلط است، اگر چنین قابلیتی وجود نداشته باشد یا به لحاظ ناتوانی در پنهانکاری، احتمال بمباران و ... امکان ساخت سلاح وجود نداشته باشد، دمیدن بر جو رسانهای ضرورت تولید سلاح هستهای، نه فقط دردی درمان نمیکند، بلکه صرفاً ابزار گفتمانی برای اجماعسازی و جا انداختن ضرورت حمله به کشور را فراهم میکند.
توصیه: اگر امکان ساختش نیست، با تأکید بر ضرورت و تشریح کارکردش، سودی نمیبرید؛ بیخیال شوید! اگر هم ساختنی است، از شکستن سکوت درباره آن سودی حاصل نمیشود.
دو. موافقان ساخت سلاح اتمی، اغلب (تقریباً هرگز) وارد بحث درباره ملزومات فنی متعارف و مقولات نظامی مرتبط با ساخت، حمل و ایجاد بازدارندگی از طریق سلاح اتمی نمیشوند. اغلب (تقریباً همه) از منظر نظریههای روابط بینالملل (اغلب برآمده از آرای #میرشایمر و #والتز) به موضوع نظر میکنند. ملاحظات فنی مربوط به رادارها، در امان ماندن از ضربه اول، بقا برای زدن ضربه متقابل، امکان حمل کلاهک، و ... در استدلالهای این گروه جایگاه درخوری ندارد.
سه. مفروض میگیرند که ساخت چند سلاح و تصور دشمن درخصوص بقای تعداد کافی سلاح هستهای (بعد از دریافت ضربه اول) برای پاسخ دادن، بازدارندگی ایجاد میکند. اغلب به درستی هم معتقدند داشتن این نوع بازدارندگی هستهای حداقلی، مانع ترور، جنگ متعارف، خرابکاری، تحریم، محاصره دریایی و سایر صورتهای منازعه نمیشود اما جلوی جنگ وجودی را میگیرد.
چهار. همه استدلالهای موافقان ساخت سلاح هستهای، با نقدهای جدی مواجه است. هر چند آنها هم معتقدند مخالفان ساخت سلاح هستهای، نمیتوانند پاسخ درخوری به معمای امنیت در شرایط شکست بازدارندگی متعارف بدهند. اما بین «بازدارندگی متعارف شکست خورده است» تا «ساخت سلاح هستهای ضروری و ناگزیر است» فاصلهای است که استدلالهای ایشان آنرا پر نمیکند. کسی که حکم دوم را صادر میکند باید توضیح دهد چرا راههای دیگر کفایت نمیکنند و چرا بمب، با همه هزینههای مسیر ساخت و پیامدهایش، پاسخ بهتری فراتر از همه هزینههاست.
پنج. کشورهایی که سلاح هستهای ساختهاند، آنرا در سکوت محض انجام دادهاند. اسرائیل حتی امروز هم سیاست ابهام هستهای را دنبال میکند. ایران تنها کشوری است که در آن برخی زیر بمباران و جنگ، شدیدترین بازرسیهای هستهای (منهای یکونیم سال گذشته)، و در منبر و رسانه از ضرورت ساخت بمب و تغییر دکترین هستهای و خروج از انپیتی، «احتمالاً ساختهایم»، یک هفتهای میسازیم و ... میگویند. حال آنکه «بمبسازها در سکوت بُمبیدند».
شش. این نوع پررنگ کردن گفتارها درباره ضرورت ساخت سلاح هستهای، بالاخص جلوه کردن آن در نماز جمعه و گفتارهای نمایندگان مجلس و بقیه جایگاهها، فایدهای جز تسهیل اجماعسازی علیه ایران برای حملات دیگر ندارد. خود دانید.
عقل این حقیر این قدر میرسد که سیاسیون، نظامیان و استراتژیستهایی که مسئول تصمیمگیری درباره این مسائل حساس هستند، برای ساخت سلاح یا دست شستن از آن، نیازی به توصیههای رسانهای و منبری ندارند. تحت تأثیر هم قرار نمیگیرند. این گونه مسائل هم رفراندومی و منبری و میدانی نیست. بهتر است نخبگان ایراندوست واقعی، بساط بحث درباره ضرورت ساخت تسلیحات تخمیه را از کف جامعه جمع کنند؛ و به همان افراد مسئول واگذارند.
مولانای بزرگ اگر در زمانه حاضر بودند، میفرمود:
هر که را اسرار بمب آموختند
مُهر کردند و دهانش دوختند.
و شاید ادامه میداد:
هر که را اسرار آن ناموختند
گر بگوید! جان و مالش سوختند
خلاصه! بحث در عرصه عمومی به نفع ضرورت ساخت تسلیحات تخمیه، خیری ندارد. بیخیال.
@fazeli_mohammad
اقتصاد جنگی: محدودیتها، سیاستها و آینده جنگ
جواد صالحی اصفهانی، اقتصاددان ایرانی و استاد اقتصاد دانشگاه ویرجینیا تِک در آمریکاست. ایشان نزدیک به شصت سال در جامعه آمریکا زیسته اما همواره رابطهای تنگاتنگ با دادهها و تحلیل اقتصاد ایران داشته است. او در هفده سال گذشته فعالانه در وبلاگش اقتصاد ایران را برای جهان انگلیسیزبان تحلیل کرده است.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/WsXNeEkpU7A
جواد صالحی اصفهانی در این گفتوگو ضمن تعریف #اقتصاد_جنگی، شماری از سیاستهای دولت ایران و بایستههای سیاستی در زمینه ارز، حمایت از خانوارهای آسیبپذیر، #کالابرگ و #واردات_خودرو را بررسی و نقد میکند. ایشان همچنین اگرچه دونالد ترامپ و دولت او را ناسازگار با سیاست متداول در آمریکا میداند، اما سازوکارهای اقتصادی و سیاسی مؤثر بر عملکرد این دولت را تحلیل کرده و در نهایت امیدوار است عقلانیت اقتصادی بر سیاستهای ماجراجویانه و جنگی که به نفع اسرائیل است و حتی منافع آمریکا را هم تأمین نمیکند غلبه کرده و صلح در ایران و منطقه خلیج فارس حاکم شود.
#جواد_صالحی_اصفهانی #سیاست_ارزی #عقل_اقتصادی
@Irantalk_sn