801
لینک ناشناس https://t.me/BChatBot?start=sc-439085-tA6UibK
پیشگویی 💯٪💯 دقیق 👍هنوز منتظر برگشت عشقتی؟🥺
نفر سوم وارد رابطت شده؟👥فال بازگشت معشوق❤️🔥🪬 یک فال، هزاران راز ناگفته با خانم مرادی باسابقه ترین طالع بین آنلاین
@Raz13599 🆔
09379858163 ☎️
/channel/falerozane1396
/channel/falerozane1396
حذف رقیب 💔انواع فالهای قدرتمند احساسی، کاری،مالی 👆
🌱
سهم ما انسان ها از همدیگر
محبت هست و آرامشی که
به هم هدیه میدهیم
روزتون قشنگ لحظه هاتون آروم
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
ضربالمثل
آب که از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب
این ضربالمثل به جای وجب با نی و ذرع هم گفته میشود و به معنی به نهایت بدبختی رسیدن یا کنایه از زمانی است که کار خراب شده و آنچه که نبايد بشود شده و ديگر زياد و کمش فرقي نميکند.
در زمانهای گذشته در جیحون سرمای سختی بود، گاوچرانی هم در همین ایام ، گاومیشهای خود را از رود جیحون میگذراند که به دلیل طغیان آب در روزهای قبل به عمق رود افزوده شده بود، گاوچران چون یک یک گاومیشهای خود از آب گذراند به سالار گاومیشها رسید. چون خواست سالار گاومیشهای خود را ز جیحون بگذراند به داخل آب فرو رفت و چون آب از سرش بیشتر شد به راه خود در عمق پایینتر رود ادامه داد. شخصی به او گفت: ای مرد آب که از سر گذشت چرا به راهت ادامه میدهی؟
گاوچران سر برآورد و گفت:
در فصل سرما در جیحون، آب که از سرگذشت چه به سری چه به وجبی.
و امروزه تبدیل شده است به:
آب که از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب
مرا بگذشت آب و رفت از سر
برین حالم مدارا نیست در خور
ویس و رامین
ما از سر این آب نخواهیم گذشت
صد بار اگر بگذرد آب از سر ما
ذکاءالملک فروغی
سر از خواب گران وقتی برآریم
کهمان بگذشته باشد آب از سر
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۱۴
#سال_سکوت
نگاهم به دختر بچه روبه رویم بود که نابلدیش در ناز و ادای دخترانه اش گمشده بود.
خسته بودم از نشستن در جمع مهمانانی که برایم غریبه بودند. مهمانی که ملیحه خانم یکباره بعد از تماس همسر برادرش برای اطمینان از خانه بودنش برای آوردن بیبی گرفته بود. ملیحه خانم هم نه تنها برادرش که برادرزادهها و عروس و دامادشان را هم برای شام وعده گرفته بود. از بچه های خودش هم غافل نماند که خوشبختانه مهناز و خانواده اش عذرخواهی کرده نیامدند. سروصدای بازی بچهها جدا از گفتگوی مهمانها اذیتم میکرد. گردنم به درد آمده بود از نگاه کردن به گلهای قالی و دلم رفتن مهمانها را میخواست.
با « قر بده» که از جمع مردانه بلند شد. دخترک دست کنار چانه اش گذاشت با ناز ، پایین تنه اش را جنباند. سوت تشویقی جایزه گرفت.
در خواست « شونه هات رو بلرزون» پدرش را بیبی با « پاشو بگیر بچه اتو»تشر ماندنی روبه مادرش پاسخ داد.
مادرش هم انگار منتظر دستور بیبی بود. با یک جست بلند دخترک در حال اجرای درخواست پدرش را در آغوش گرفت.
« اِ... » همراه با نوچ غلیظ مردانه پدرش بلند شد.
زن لبخندی همراه با چشم و ابرویی شیطنت آمیز تقدیم شوهرش توحید _پدر دختر_کرد.
بیبی با همان جدیت روبه نوه اش گفت:
« چیه بچه طفل معصوم رو نُقل مجلس کردی؟!»
توحید خنده کنان گفت:
« نُقل چیه بیبی؟ تازه میخواستن شاباشش کنند»
بقیه خندیدند. یکی دونفری هم با خنده جوابش را دادند. بیبی تنها نگاه پراخمی مهمانش کرد. همسرش را زن جوان و زیبایی بود را خطاب قرار داده گفت:
« اون حالیش نیست تو چرا بچه روتو دهن مردم میندازی؟»
زن بیچاره با همان ته مایه های خنده سکوت کرد. من با خودم به دنبال تحلیل حرفهای بیبی بودم. ملیحه خانم فرصت پیشروی افکارم را نداد.
بعد از « راست میگه عمه جان»ی که در تایید حرف مادرش گفت. با آه پر سوز و گدازی از عرفانش گفت. از زیباییش ، از هوش و استعدادش ، از قد و بالایش و.... یک دنیا محسناتی که چشم ناپاک بر او نظر انداخته که جوان رعنایش حالا سینه قبرستان خوابیده بود.
خود و خوبیهایش را هم جاداد در این چشم و نظری که دامان جوان ناکامش را گرفته بود. اشک چند نفری از جمع زنانه را در آورد. انگار همراهی جمع به مذاقش خوش آمد که ناله ونفرینی به باعث و بانیش که برادر من باشد کرد.
دلم گرفت از حرف ملیحه خانم و خجالت کشیدم از جمعی که برای اولینبار میدیدمشان. ضباز بیبی بود که با « خیلی خب! » تشر مانندش و گفتن « اشک پدرو مادر برای اولادش عذاب میشه براش » ملیحه خانم را ساکت کرد.
بقیه هم راضی از برخورد بیبی موضوع دیگری را پیش کشیدند. ولی من ذهنم درگیر حرف ملیحه خانم بود. با سنگینی نگاهی چشم از گل قالی گرفته به صاحب نگاه دادم. چشم در چشم عارفی شدم که نگاهش به من بود. لبخند کم جانم را تقدیمش کردم که بعد از بیبی تنها حامی و همراهم در این خانه بود. نگاهش جدیتر شد.
🌱
چه بخواهیم چه نخواهیم
قطار زندگی به سرعت
در حال حرکت و
ادامه مسیر زندگیست
پس بهتره تا جایی که میتونی
به نقاط زیبای منظره های
زندگی خیره بشیم تا
غم و غصه هاش
روزتون سرشار از بهترین لحظه ها
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
🌱
حکایت
آقاي هیلتون سرایدار یک هتل بود ... و
تمام جوانی و نوجوانیش سرایدار بود
اما الان ٨۴ هتل هیلتون تو دنیا داریم ! او یکی از بزرگترین هتلداران زنجیره ای دنیاست.
حالا هیلتون آدم مسنی شده
تو ی مصاحبه از ایشون سوال میشه :
تمام نوجوانی و جوانی سرایدار بودی چی شد که این شدی ؟
جواب میده : “من هتل بازی کردم!”
_آقای هیلتون هتل بازی چیه بگو ما هم به جای خاله بازی هتل بازی کنیم ؟!
در جواب میگه :
تمام اون جوانی و نوجوانی که همه میدونند من سرایدار بودم وکیف مشتریا رو جابجا می کردم و ... اما
شبها که رییس هتلم می رفت خونه
من میرفتم تو اتاقش
لباسامو در میاوردم
لباسای رییس هتل رو می پوشیدم
پشت میزش می نشستم و هتل بازی می کردم !
مدام تصور ذهنی من این بود که یکی از بزرگترین هتلداران دنیا هستم ...
حالا بعضی از ماها تو خلوتمون سرطان بازی می کنیم.
بعضی ها تو ذهنشون روزی چند بار دادگاه میرند .
روزی چند بار ورشکست می کنند.
روزی چند بار چاقو تو شکمشون می کنند .
رابطه ي زيبا و عاشقانه مون رو تموم شده ميبينيم.
بچه ها و عزيزانمون رو از دست رفته احساس ميكنيم.
و خيلي وقتا نقش يه آدم شكست خورده، بي مسئوليت، نالايق، طرد شده، زشت ! و غيردوست داشتني رو بازي كنيم ...
درسته!!!!!
به قول مرد بزرگ انيشتين
انسان در نهایت شبیه رویاهایش میشود...
رویا های زیبا و نیک خواهی برای خود ودیگران بسازید همین..
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۱۲
#سال_سکوت
نمیخواستم درباره ام فکر بدی کند. مخصوصا که امروز مادرش پیش زن همسایه مرا به همه چیز از مظلوم نما و موذی بگیر تا چیزهایی که سر در نمی آوردم تشبیه کرده بود.
از کجا معلوم که اینها را در گوش پسرش هم نجوا نکرده باشد. خنده ام را جمع کرده. گفتم:
« جدی میگم، گوشی ندارم»
مکث کرد. نمیدانم او هم دچار استرس شده بود که لبش را به دندان میکشید. دخترک شیطان درونم کنار گوشم زمزمه میکرد. « حالا وقتشه حرفش رو به خوردش بدی. تو هم بگو خوشت میاد لبت رو بکنی خونیش کنی؟ »
دخترک را از خودم دور کردم. او به حرف آمده با همان نگاه خیره که دیگر خنده ای در چشمانش نبود. گفت:
« ازت گرفتن؟»
جدیتش ترس به جانم انداخت. کمی هم دلم را گرم کرد. من که گوشی نداشتم ولی اگر داشتم و گرفته بودند. به او میگفتم. میرفت و پس می گرفت؟ فکر اینکه با خانواده اش بخاطر من درگیر شود. هرچند ترسناک ولی شیرین بود.
افکار رویایی دخترانه ام را پس زده. در جواب« نه» ای که داشتم تنها سری جنباندم.
نگاهش مشکوک و ابروهایش بیشتر بهم پیچید.گفت:
« پس چجوری با خانواده ات حرف میزنی؟»
چین بین ابروهایش ، برادرش عماد را یادم آورد. اگر رویش را داشتم ازش میخواستم اخم نکند تا مبادا شبیه برادرش شود.
چه میگفتم؟
از خانوادهای که غریب به دوماه ندیده بودمشان. انگار آنها هم بود و نبودم برایشان فرقی نمیکرد که سری نزده بودند. تنها در تماسی با حسین آقا جویای احوالم میشدند. که هرچند روز حسین آقا با گفتن « بابات سلام رسوند» از این مکالمه که نمیدانم چه بینشان رد و بدل میشد با خبرم میکرد.
دلتنگ شدم. چشمانم پر شد. غریبی و بیکسی را یادم آورد؛ که با داشتن خانواده و قوم و خویش در شهر و زادگاه خودم چقدر تنها هستم.
لبم را برای کنترل بغض نشسته در گلویم و بارانی که پشت چشمانم انتظار میکشیدند بهم فشردم. سنگینی نگاهش باعث شد. با همان سر پایین، کوتاه نگاهش کنم. اخمش سرجایش بود. منتظر جواب بود. آرام گفتم:
« حرف نمیزنم»
باورش برایش سخت بود که باصدایی همراه بهت و تعجب گفت:
« یعنی از روزی که اومدی اصلا باهاشون حرف نزدی؟!»
آرام چانه بالا انداختم. نمیدانم « نه» کم جانم را شنید یانه! بعداز سکوتی که بینمان حاکم بود گفت:
« میخوای بهشون زنگ بزنی؟»
🌱
به زودی متوجه خواهی شد که چه کلاه بزرگی سرت گذاشت این زندگی، که هر روزت را به بهانهی روز بهتر از تو ربود و تو چه سادهلوح بودی که حرفش را باور کردی.
زندگی تو، همین امروز است...
روزتون سرشار از بهترین لحظه ها
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
تلنگر
یک روز از سرِ بی کاری به بچه های کلاس گفتم انشایی بنویسند با این عنوان این که
"فقر بهتر است یا عطر”؟
قافیه ساختن ،از سرگرمی هایم بود.
چند نفری از بچه ها نوشتند "فقر".
از بین علم و ثروت همیشه علم را انتخاب می کردند.
نوشته بودند که "فقر" خوب است چون چشم و گوش آدم را باز می کند و او را بیدار نگه می دارد ولی عطر، آدم را بیهوش و مدهوش می کند.
عادت کرده بودند مزیت فقر را بگویند چون نصیبشان شده بود.
فقط یکی از بچه ها نوشته بود "عطر".
انشایش را هنوز هم دارم. جالب بود.
نوشته بود عطر حس هایی را در آدم بیدار می کند که فقر آنها را خاموش کرده است.
#برگرفته_از_رويای_تبت
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
در دنیای امروز سه نوع آدم وجود دارد:
مسمومکنندهها
یعنی کسانی که دلسردتان میکنند و خلاقیتتان را زیر پا میگذارند و میگویند که نمیتوانید کاری بکنید ...
سربهراهها
یعنی کسانی که خوشقلبند اما سرشان به کار خودشان است. آنها به فکر نیازهای خودشان هستند. کار خودشان را میکنند و هرگز برای کمک به دیگران پا پیش نمیگذارند ...
الهامبخشها
یعنی کسانی که پیشقدم میشوند تا زندگی دیگران را غنی کنند، روحیه آنها را بالا ببرند و به آنها الهام ببخشند. ما بایدالهامبخش باشیم و خودمان را با افراد الهامبخش احاطه کنیم و با آنها معاشرت بیشتری داشته باشیم ...
#والت_دیزنی
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۱۰
#سال_سکوت
(صبا)
خودم را سرگرم خورد کردن سیب زمینیها کرده بودم. ولی نمیتوانستم که گوشهایم را ببندم. صدای صحبت ملیحه خانم با هماخانم _ زن همسایه_را می شنیدم.
هرچند سعی داشتند جوری صحبت کنند تا به گوش من نرسد؛ ولی میرسید. مگر چقدر فاصله بود از پذیرایی تا آشپزخانه!
درد دل کردنشان دل مرا به درد می آورد. مخصوصا وقتی ملیحه خانم گفت:
« مگه جرئت دارم حرف بزنم همچین این پسر ساده من رو خام خودش کرده که بیا و ببین... »
دلم برای خودم سوخت. وقتی هماخانم در جوابش گفت:
« از همینها که قیافه مظلوم دارن باید بیشتر بترسی ، باهمین مظلوم بازی کاری میکنند بچه ای که یک عمر با خون دل بزرگ کردی صاف صاف تو چشمت نگاه کنه بگه چیکار کردی برام »
آخر مگر چه کرده بودم که چنین حرفهایی میزدند.
مگر چه کرده بودم که چنین دیو دوسری از من ساخته بودند.
سیبزمینی ها را داخل روغن ریختم. دستی زیر بینیام کشیدم که هنوز از تندی پیازها اذیت بود. چربی لبم ، خرید عارف را یادم آورد. لبخندی روی لبم نشست.
تندی اخلاق ملیحه خانم که بعد از آن شب همچنان برقرار بود؛ اجازه نداد حال خوشم خیلی ماندگار باشد.
مگر پول آن چندقلم وسیله چقدر شده بود که اینگونه شمشیر بسته بود. مرا نقل مجلس زنان همسایه کرده بود و خودش را هم برج زهر مار!
دلم میخواست از عارف قیمت آنها را بپرسم و پولشان را بدهم تا شاید مادرش آرام بگیرد.
درست که اینجا غریب بودم. کس و کاری نداشتم که حمایتم کند. ولی خانواده ام آنقدری پول برایم گذاشته بودند که از پس پرداخت چندقلم وسیله بربیایم.
دلم میخواست قدرتش را داشتم میگفتم٫٫ نگران جیب پسرتون نباشید بگه چقدر شده پولش رو بهش میدم٫٫
ولی امان از منی که بیکسی نه قدرتی برایم گذاشته بود؛ نه جرئتی!
منی که هنوز با هیچکدام از اعضا این خانه کنار نیامده بودم. چطور میتوانستم دربرابر مادرشان زبان درازی کنم.
از طرفی هم حرفهای بیبی که نصیحت وار برایم گفته بود. در این مواقع که دلم راه پیش پایم میگذاشت در سرم تکرار میشد. اجازه نمیداد لب باز کنم.
درست که او یک مادر داغدیده بود. ولی من هم کم عذاب نکشیده بودم. چه آن روزهایی که در خانه مان بودم و مهرداد گرفتار قانون و زندان شد. خانه ما صحرای محشر بود. روز و شب هم نداشت.
چه حالا که مهرداد آزاد شده بود و من گرفتار این خانواده شده بودم. من هم صبرم سقفی داشت. نمیدانم تا کی و کجا میتوانستم تحمل کنم.
اشکی که از درد حرفهایشان قلبم را آزرده بود و به چشمم نیش میزد را به بهانه سوزش چشمم از پیازها بیرون فرستادم.
دلم یک دل سیر گریه کردن میخواست. به خودم وعده چند ساعت دیگر و تاریکی شب و تنهایی را دادم. باز یاد عارف و حضورش که این چند شب فاصله را کم کرده بود. خط کشید روی تمام برنامههایم.
🌱
صبح است و یڪ تصویر
زیبا با هزاران خاطرہ، بازیِ
انوار خورشید در ڪنار پنجره...
آرزوهاے قشنگ و زیبا سهم
لحظہ هاے خوب زندگے تان
روزتون پر از خیر و برکت
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
#حکایت
شخصی گرسنه بود برایش کلم آوردند...
اولین بار بود که کلم می دید .
با خود گفت : حتما میوه ای درون این برگها است .
اولین برگش را کند تا به میوه برسد
اما زیرش به برگ دیگری رسید . و زیر آن برگ یک برگ دیگر و...
با خودش گفت : حتما میوه ی ارزشمندی است که اینگونه در لفافه اش نهادند . . . !
گرسنگی اش افزون شد و با ولع بیشتر برگها را میکند و دور می ریخت .
وقتی برگها تمام شدند متوجه شد میوه ای در کار نبود!
آن زمان بود که دانست کلم مجموعه ی همین برگهاست...
ما روزهای زندگی را تند تند ورق می زنیم و فکر می کنیم چیزی اونور روزها پنهان شده که باید هرچه زودتر به آن برسیم
درحالی که همین روزها آن چیزی است که باید دریابیم و درکش کنیم . . .
و چقدر دیر می فهمیم که بیشتر غصههایی که خوردیم ،
نه خوردنی و نه پوشیدنی بود
فقط دور ریختنی بود . . . !
زندگی ، همین روزهایی است که منتظرگذشتنش هستیم بنابراین قدر فرصت ها را ثانیه به ثانیه و ذره به ذره بدانیم .
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۰۸
#سال_سکوت
دوباره با شروین از وضعیتش صحبت کردیم. حالش خوب بود. انگار نه انگار که دیشب و پریشب از درد به خودش میپیچید. با رسیدن به محوطه صحبتمان را پایان دادم با گفتن « کاری نداری؟» خواستم از شروین جدا شوم.
همزمان دستم را فشرد گفت:
« کجا ؟! مگه تو نمیای ؟»
نگاهم به ماشینهای منتظر و کارکنانی که در حال سوار شدن بودند.گفتم:
« نه دیگه مهمون داری مزاحم نمیشم »
مشکوک وار نگاهش را در صورتم به گردش درآورد. مطمئن بودم ذهنش بیراهه می رود. قبل از اینکه حرفی بزند. ادامه دادم:
« مهمون داری درست نیست دیگه من بیام»
ابرو بالا انداخت. « نوچ»ی کرد. گفت:
« آره سخته وسط اون همه دختر بمونی»
کنایه میزد. توجهی نکردم. برای توجیه اش گفتم:
« چرت نگو!... تو رفیقمی بامن مشکلی نداری شاید پسر خاله هات خوششون نیاد من اونجا باشم »
مکثی کرد گفت:
« راست میگی ، شب کنار یار صبح بشه کجا؟... تا اینکه کنار چهارتا پسر عزب صبح بشه کجا؟... »
حوصله کلکل کردن نداشتم. وگرنه حقش بود چندتا حرف بارش کنم. سرزنش وار نگاهش کردم. سری به تاسف برایش جنباندم.
گفتم:
« واقعا خدا شفات بده »
فرصت حرف دیگری به او ندادم. خداحافظی کرده. سوار سرویس شرکت شدم. در راه به دیشب فکر کردم.
به خودم! به صبا! به دنیایی که برایمان رقم زده بودند.
به صبایی که هنوز درست و حسابی نمیشناسمش ، از همه بدتر نمیدانم چند سالش است.
به خودم که با بیست و شش سال سن هنوز نمیدانم چه کنم.
به برخوردهایم با صبا که هربار یک تنشی را از سر گذراندیم.
به صبا و گریه هایش که انگار تمامی نداشت.
به خودم و تصمیماتم که هنوز نتوانسته بودم با او مطرح کنم.
با « اجازه میدی؟ » یوسفی از افکارم فاصله گرفته. از جایم برخاستم تا او پیاده شود. کلافه از درگیریهای ذهنم که تمامی نداشت. نفسم را هوف مانند بیرون فرستادم. نگاهم را به بیرون دادم. با دیدن داروخانه لب ترک خورده صبا پیش چشمم آمد.
کمی جلوتر از جای همیشگی از سرویس پیاده شدم. حوصله خانه رفتن نداشتم. سری به دوستان هم محلهای ام زدم که با اتفاقهای پیش آمده از آنها بیخبر بودم. وقتی به خانه رسیدم هوا تاریک شده بود.
بیبی در حیاط زیر نور لامپ با ریتم خاصی مشغول چوب زدن به حجمی از پشمها بود. مامان هم بود. انگار بدش نیامده بود از اینکه بیبی دست بکار شده تشکهایی که مدتها فکر سروسامان دادنشان را داشت را بیبی باز کرده نونوارشان میکرد؛ که هنوز بیبی سرگرم لحافدوزی بود.
به طرفشان رفته « سلام خدا قوت »ی گفتم.
مامان با « سلام خسته نباشی » جوابم را داد.
بیبی در جوابم « خدانگهدار » ی گفت.
نفسم از پشمهای برخاسته در هوا به تنگ آمد. گلویی صاف کرده خطاب به مامان با خنده گفتم:
« خوبه بیبی اومد وگرنه لحاف تشکهات همینجوری میموند ها...»
حرفم به مذاق مامان خوش نیامد که ابرو بهم کشید. مثل بچه ها برای فرار از یک جواب منطقی « خودش گفت» آرامی گفت.
من هم بدم نیامد کمی سربه سرش بگذارم.
🌱
شاد بودن گناه نیست.
چه ایرادی دارد که گاهی برخی قوانین برنامه غذایی یا خواب یا حتی شادی را نقض کنیم.
به خود خرده نگیرید که چرا گاهی اوقات وقتتان را برای کارهای بیهوده و کوچک تلف کردهاید.
همین لذتهای کوچک هستند که ما را سر شوق میآورند.
#پائولو_کوئلیو
روزتون لبریز از شادی
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۱۶
#سال_سکوت
حبه های قند بود که دانه دانه در دلم از این کار عارف آب میشد؛ هرچند نمیدانم واقعا نیتش دور کردنم از کار بوده یا... ولی هرچه که بود حالم را خوش کرد. مطمئن بودم از این حرفها اخمهای ملیحه خانم بهم پیچیده. سنگینی نگاههایی که رویم بود اذیتم میکرد.
دلم زودتر رفتنشان و تنها شدن با عارفی را میخواست که بعد از آن شب و سوال و پرسشش که به گریه زاری و درددل من ختم شد. همدم و همصحبتم شده بود.
من هم روزها چشم انتظار آمدنش و تنهاییمان میماندم. انگار عقده حرف زدن داشتم.
عارف که میآمد. گوش مفت گیر میاوردم و برایش حرف میزدم.
انگار او هم بدش نمیامد از من و خانوادهام بیشتر بداند که هربار به نوعی سر حرف را باز میکرد. من هم از خدا خواسته از خودم میگفتم. از خانواده ام و از فامیل هم میگفتم.
از برادری میگفتم که قاتل برادرش بود و با شنیدن از او اخم به ابروهایش مینشست. ولی من از مهرداد میگفتم تاشاید شنیدن زندگی طوفان زده برادرم دلش را نرم کند از کینه ای که مطمئناً در دل داشت و قرار هم نبود به این زودی ها پاک شود. شاید هیچ وقت هم پاک نشود. ولی من میگفتم.
از پدر و مادرم میگفتم تا به گوش خانواده اش برساند که اگر آنها عزیز از دست داده بودند و غم نبودنش داغ بردلشان گذاشته بود. پدر و مادر من هم داغدیده بودند. شاید داغ اینها سوزنده تر بود. داغ جوانشان که در زندان به جرمی ناخواسته جوانیش در حال نابودی بود.
داغ دلشان هرروز و هر لحظه باخبری از زندان و وکیل و قاضی تازه میشد. دیدنشان جگر در آن حال و روز جگر میسوزاند. تاجایی که فشارسنج همراه همیشگی مادرم شده بود.
از مهرداد بیشتر میگفتم تا به گوش خانواده اش برساند؛ اگر برادرم زنده بود در عوض عمر و جوانی و شادابیش را از دست داده بود. کارش را از دست داده بود. زندگیش رو به فروپاشی بود. این اتفاق ناخوشایند داشت عشق زندگیش را ازش میگرفت. اصلا نمیدانم مشکلش با پدر نیلوفر حل شد یانه؟
از نسترن و میلاد گفتم که شروع زندگیشان با اتفاق پیش آمده به تاخیر افتاده بود. از خانهای که اجاره کردند و با چه عشق و امیدی تمیزش کردند و به ناچار بعد از مدتی قراردادش را فسخ کردند. دیدن جهیزیه ای که نمیدانم تاکی قرار بود گوشه اتاق خاک بخورند. دل مادرم را به درد میآورد. این هم خودش یک داغ بود؟ نبود!
میگفتم تا فکر نکنند همینکه برادرم زنده بود حال ما خوش بود. اگر آنها یکبار داغدار شدند از رفتن عزیزشان ما هر روز جگرمان میسوخت از کار برادرم و حکمهایی که میرسید و تا تلاش برای تجدید نظر و ... هزاربار میمیردیم و زنده میشدیم.
#پارت۱۱۵
#سال_سکوت
« عمه راست میگه دل پسرش رو بردی » نجوا گونه ای که در گوشم پیچید نگاه از عارف گرفته به صاحب صدا دادم. نمیدانم جمله اش خبری بود یا تأکیدی!
زن جوان و زیبایی که چهره آرامش باعث شد چندباری نگاهش کنم. لیلا عروس بزرگ برادر ملیحه خانم که در حال نشستن کنار من بود. خجول از حرفش خودم را کمی کنار کشیدم. تا بنشیند. نشست و ادامه داد:
« از اون باری که دیدمت خوشگلتر شدی رنگ و روت باز شده »
نمیدانم کدام بار را میگفت. احتمالا مراسم سالگرد عرفان را میگفت که سعی میکردم با هیچ نگاهی روبرو نشوم. هرچند از نظر خودم نه تنها صورتم که شادابی قبل را نداشت. روح و روانم هم احساس پژمردگی و دل مردگی میکردند.
ولی در جواب محبتش که نمیدانم چقدر واقعی بود. « ممنون » ی گفتم.
بقیه هم که از ظرف شستن خلاص شده بودند. یکی یکی به ما که کمی از بزرگترها فاصله داشتیم؛ اضافه شدند. البته بیشتر برای گفتگو در آشپزخانه جمع بودند نه شستن ظرف. بقول بیبی مگر شستن چند تکه ظرف اینهمه سروصدا داشت.
آزاده در حال پایین کشیدن آستین لباسش « لباس شوهر جانت رو اتو کردی؟» گفت.
مخاطبش من بودم که بعداز جمع کردن سفره قبل از اینکه برای کمک به آشپزخانه بروم. عارف خواست تا لباسهایش را اتو کنم. من به ناچار برای اتوکشی پیراهن و شلواری که خواسته بود به اتاق رفتم.
نمیدانم قصد و نیتش از پرسیدن این سوال چه بود. ولی از ذهنم جمله « دختر به عمه میره » گذشت. حس خوبی از او نگرفتم. جوابش را با « آره » آرامی دادم.
سنگینی نگاه پر اخم ملیحه خانم را روی خودم احساس کردم. صدای لیلا که با خنده آزاده را مخاطب قرار داده در گوشم پیچید :
« چیه! نکنه میخواستی تو اتو کنی؟»
انگار دل خوشی از هم نداشتند. آزاده با خندهای که خشم پنهانش از صدایش پیدا بود. گفت:
« زن داره ، وگرنه اتو میکردم . خدایی نکرده پسر عمهامه دیگه! »
روی جمله آخرش تاکید داشت. نمیدانم میخواست نسبتش باعارف را به من اعلام کند. یا اینکه عاشق دلخسته ای بوده که حالا با حضور من حس حسادتش گل کرده بود؟
دلخور از فکر خودم نگاهم را دوباره به گلهای قالی دادم که چند برنج زعفرانی روی غنچه گل جا خوش کرده بودند. سعی کردم نه همکلامشان شوم نه هم نگاهشان. ولی نتوانستم گوشهایم را از شنیدن تیکه هایی که به عارف بابت دورکردنم از ظرف شستن میانداختند، بگیرم.
🌱
امید نخیاست نازک اما محکم، که ما را از دلِ تاریکی به صبح میکشاند
روزتون پر امید
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
وقتی کسی پشت سر یه نفر حرف خوبی میزنه، حتماً به گوشش برسونید.
آدما معمولاً حرفای بد رو با سرعت به هم میرسونن، اما حرفای خوب خیلی وقتا همونجایی که گفته شدن، باقی میمونن.
اگه رئیستون توی یه جلسه از همکارتون تعریف کرد و اون حضور نداشت، بعداً بهش بگید. اگه یکی از آشناها گفت دوستتون چقدر بهش کمک کرده، حتماً این حرف رو به دوستتون برسونید.
تعریفی که پشت سر آدم میشه، یه ارزش دیگه داره. چون میدونی کسی که اون حرف رو زده، قصد نداشته با تعریف کردن دل تو رو به دست بیاره. واقعاً از ته دلش گفته.
شاید گفتن اون چند جمله برای شما هیچ زحمتی نداشته باشه، اما میتونه یه نفر رو برای تمام روز خوشحال کنه.
همونقدر که حرفای بد رو به گوش هم میرسونیم، کاش یاد بگیریم پیامرسان حرفای خوب هم باشیم.
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۱۳
#سال_سکوت
سوالش سوال خودم هم بود. میخولستم به آنها زنگ بزنم؟ دلم برایشان تنگ شده بود؟
در این مدت که جز یک پیغام از طرف حسین آقا سراغم را نگرفته بودند. من هم دلتنگی ام رنگ دیگری گرفته بود. لحظه ای شده بود. شاید هم شرطی شده بود!
شرطی که بعد از حرفهای بیبی و ابراز دلتنگی و گلگی از خانواده ام _که بیبی گفت« شاید روشون نمیشه باهات چشم تو چشم بشن که نمیان ، شاید هم میترسن بیان و اینها بد برخورد کنند و حرف و حدیثی پیش بیاد و بعدش به تو سخت بگیرن...» _باخودم گذاشته بودم ؛ حال که آنها به هر دلیلی مرا یاد نمیکردند یافراموش کرده بودند من هم سراغشان را نگیرم.
چطور برای پسرشان ترسی نداشتند؛ از عواقبش نمی ترسیدند!
میآمدند و میرفتند؛ جدا از خودشان، بزرگان فامیل و دوست و آشنا را هم پیش می کشیدند چه تلفنی چه حضوری لشکرکشی میکردند؛ برای گرفتن رضایت ، حالا که به من رسید ترس داشتند؟
از طرفی هم با یادآوری صحبتهای بزرگترهایم از برخورد ونیش کلام خانواده مقتول آن روزها و رفتار ملیحه خانم این روزها به آنها حق میدادم. با خود میگفتم آنها ملیحه خانم را دیده اند و با رفتارش آشنا هستند. شاید اگر بیایند ملیحه خانم رفتارش از اینهم بدتر شود و....
افکارم را پس زده در جواب عارف « نه » گفتم.
نمیدانم با خودش چه فکری کرد که تلفنش را به طرفم گرفت گفت:
« من میرم پایین تو حرف بزن»
پوزخندی که از فکرش روی لبم نشست در برابر بغض نشسته در گلویم کم جان بود که بغضم شکست. تلاشی که برای کنترل اشکهایم داشتم بیفایده بود که لبهای بهم چسبیده ام را با صدای ضعیف پوف مانندی باز کرد. عارف متعجب و متحیر گفت:
« چهت شد؟»
دیگر نتوانستم جلو گریهام را بگیرم. گریه ای که همچون بارانهای بهاری پر سرو صدا بود. انگار اشکها از اعماق وجودم میآمدند که گریه ام با قبل فرق میکرد. زار میزدم.
شاید هم همدمی پیدا کرده بود.
صدای تلویزیون بیشتر شد. دستی دور شانه ام پیچید و سرم را در آغوش گرفت. کنار گوشم « یکم آرومتر گریه کن» گفت.
لابه لای گریه ای که خودم هم نمیدانم علت اینچنین زار زدنم چه بود. از حرفش خوشحال شدم .
از اینکه نگفت ساکت باش! خوشحال شدم.
از اینکه نگفت بسه! خوشحال شدم.
نمیدانم تاثیر خوشحالی ام بود یا آرامشی که از حضور عارف و حرفهایش نصیبم شده بود؛ که در همان حال حرفهایی را به زبان آوردم که این مدت روی دلم تلنبار شده بودند.
از دلتنگیهایم گفتم...
از بی کسیام گفتم...
از تنهاییام گفتم...
🌱
به جریان زندگی اعتماد کن!
گاهی همه چیز را به هم میریزد، تا در واقع
هر چیز را سر جای درستش قرار دهد.
روزتون پراز بهترینها
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
نشانههای بلوغ روانی از لحاظ علم روانشناسی:
-نیازی نمیبینید خودتان را برای کسی که باورتان ندارد ثابت کنید یا توضیح دهید.
-در جمع بیشتر گوش میدهید و کمتر صحبت میکنید.
-به راحتی دیگران را قضاوت نمیکنید و به آنها برچسب نمیزنید!
-می دانید برای خوشبختی و آرامش به کسی جز خودتان نیاز ندارید.
-با موفقیت دیگران خوشحال میشوند نه با حسادت ورزیدن و تحقیر آنها!
-خودتان را همانطور که هستید دوست دارید و برایتان اهمیتی ندارد دیگران چطور فکر میکنند!
به دوستان نزدیک خودتان وفادارید.
بلوغ روانی ارتباطی با سن ندارد وممکن است افراد کم و سن سال بسیار درست تر از بقیه رفتار کنند.
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۱۱
#سال_سکوت
این چند شبی که به گفته خودش برای نترسیدن من رختخوابش را کنار رختخواب من پهن میکرد. دیگر نمیترسیدم. خواب بد هم نمیدیدم. نمیتوانستم دل سبک کنم.
هرچند ، دل هم سبک میکردم صبح ، ملیحه خانم دوباره دلم را با رفتار و کردارش لبریز میکرد؛ امان از روزی که بچه هایش هم بودند. وای اگر تینا هم حضور داشت چنان با زبانشان خنجر به روح و روانم میزدند که اگر کتک میخوردم آنقدر عذاب نمی کشیدم.
قطره روغنی که روی دستم پاشید. بین افکارم فاصله انداخت. زبان روی جای روغن کشیدم تا از تاول زدنش جلوگیری کنم. تاول نزد، ولی قرمز شد. بافکر به اینکه عارف ببیند. چه خواهد کرد لبخندی روی لبم نشست.
نگاهی به پذیرایی انداختم؛ ملیحه خانم و مهمانش مشغول صحبت بودند. انگار از من دست کشیده سراغ عروس بخت برگشته دیگری رفته بودند.
آنها را به حال خودشان گذاشتم. خودم را با کارهایی که برای آماده کردن شام برای خودم ردیف کرده بودم مشغول کردم.
****
در نبود بیبی که به خانه پسرش رفته بود مثل دو شب پیش، شام در سکوت خورده شد.
من هم سفره را جمع کرده ظرفها را شستم.
هرکسی مشغول کار خودش بود. حسین آقا تلویزیون تماشا میکرد. ملیحه خانم مشغول ملحفه کشیدن تشکی بود که بیبی دوخته بود. عارف هم سرش با تلفنش گرم بود.
« شب به خیر» ی گفتم ؛ بدون اینکه منتظر جوابی باشم بالا رفتم.
انتظار جوابی هم نداشتم؛ چون شب به خیر گفتنم تنها برای خبردار کردنشان بود. در انتظار آمدن عارف کارهایم را انجام دادم.
آمد. رختخوابش را پهن کرد. تلفنش زنگ خورد. کوتاه تماسش را پاسخ داد. تلویزیون را روشن کرد. در حالی که شبکه ها را بالا و پایین میکرد. سوالی پرسید. از جواب « ندارم » ی که دادم. متعجب شد. یکباره سر چرخاند به طرفم، خنده ام گرفت. ولی جلو پیشروی اش را گرفتم.
انگار جوابم برایش قابل باور نبود که از تعجب ابرو بهم کشید.گفت:
« شوخی میکنی؟»
من با همان خنده ای که سعی داشت خودنمایی کند. سری به طرفین چرخانده « نه!» قاطعی گفتم.
اینبار چشمانش از تعجب گشاد شد. دیگر نتوانستم جلو خنده ام را بگیرم. او هم به خنده افتاد ولی از من قوی تر بود که فقط چشمانش میخندید. با اخم مصنوعی چشمریز کرد. با لحن خاصی گفت:
« پس شوخیت گرفته ؟»
🌱
صبح تکرار آفرینش است
وتکرار واژه های یک طلوع
لبخند را بر لبت بنشان
زندگی شاید نواییست
که تو را به بودنهای بی تکرار
عادت دهد.
روزتون پراز حال خوب
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
برخیز که
صبحی دیگر از پاییز است
این منظرہ
پرشرار و شورانگیز است
نقاش کشیدہ
نقشی از مهر و سپهر
این تابلو از
عشق و هنر لبریز است
آدینه اتون سراسر عشق و خوشبختی
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
هفت جایی که بهتره واقعاً ساکت بمونی:
۱. ساکت باش وقتی کل ماجرا رو نمیدونی.
۲. ساکت باش وقتی خیلی احساساتی شدی.
۳. ساکت باش وقتی عصبانی هستی.
۴. ساکت باش وقتی حرفت ممکنه توهینآمیز باشه.
۵. ساکت باش وقتی یه جمله میتونه یه دوستی رو خراب کنه.
۶. ساکت باش وقتی نمیتونی بدون داد زدن حرف بزنی.
۷. ساکت باش وقتی هنوز به هدفت نرسیدی؛ لازم نیست همه از برنامههات باخبر باشن.
بعضی وقتا سکوت، ضعف نیست؛ کنترله.
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۰۹
#سال_سکوت
همانطور که نگاهم به پرزهای معلق _زیر نور لامپ _در هوا بود؛ با کمی خنده گفتم:
« بیبی گفت، تو هم از خدا خواستی ها...»
خنده بی صدای بیبی را از پشت پر روسری اش که جلو دهان و دماغش بسته بود دیدم.
مامان با همان اخم از حرف من به جای جواب دادن به پلاستیک دستم اشاره کرده « اونها چیه ؟» گفت.
اصلا حواسم به پلاستیک دستم و حساسیت مامان نسبت به صبا نبود. ولی دلیلی هم برای پنهان کاری نمیدیدم. خیلی عادی گفتم:
« برای صبا گرفتم»
مامان برای لحظه ای ماتش برد. انگار جرمی مرتکب شده باشم. از من رو گرفت و با اخم مشغول کارش شد. منتظر بودم مامان چیزی بگوید؛ حرفی بزند. تا من هم سر درد دلم را باز کنم و از حرفهای نگفته ام رونمایی کنم.
بیبی اجازه نداد؛ با گفتن « برو تو اینجا واینستا» مرا از بگو مگویی بی ثمر دور کرد.
دلم میخواست دلیل اخمش را بپرسم که بیبی با اشاره چشم و ابرو خواست سکوت کنم. من هم اطاعت کرده داخل رفتم. ساعات بعد ، مامان مثل برج زهرمار بود. آنچنان اخمی کرده بود که بیا و ببین!
بی اعتنایی اش به صبا را نمیدانستم کجای دلم بگذارم. جوری رفتار میکرد انگار او کار بدی انجام داده.
مامان با گله از خستگی زودتر از همیشه خاموشی زد. من هم بیخیال رفتارش بالا رفتم. با دیدن صبا که غرق در فکر پوست لبش را به دندان کشیده بود. پایین رفتم. با برداشتن کیسه خریدم. برگشتم. هنوز درگیر لبش بود. گفتم:
« خوشت میاد لبت رو بِکَنی ، خونیش کنی؟!»
با حرفم کمی تکان خورد. خجالت وار لبش را به داخل کشید. شاید « ببخشید»ی هم گفت.
من هم مثل پسران کم سن و سال نمیدانستم چه کنم. خنده دار بود ، مانده بودم چگونه وسایلی که برایش خریده بودم را به او بدهم.
به اتاق رفتم. رختخواب آوردم. همان جای دیشب کنار رختخواب صبا پهن کردم. هنوز موهایش را باز نکرده بود. نگاهم به پوست لبش افتاد که زخم دورنگش کرده بود.
کیسه را پیش پایش گذاشته گفتم:
« از اینها بزن تا زود خوب بشه »
نگاهش برای چند لحظه به پلاستیک خیره ماند. کم کم خودم هم داشتم به خریدم مشکوک میشدم. مگر اینها چه بود که زنان خانه را متعجب کرده بود. او از مامان که اخمش تا همین دقایق پیش همراهش بود. احتمالا فردا و فرداهای بعد هم همراهش باشد.
این هم از صبا که اینگونه نگاه میکرد.
دست بردم داخل پلاستیک پمادی را برداشتم. رویش را خواندم. چیز خاصی نبود؛ برای خشکی لب و ترمیم آن بود. او را کنار گذاشتم؛ اویی که شبیه رژ بود را برداشتم. آن هم تاثیراتش شبیه همین پماد بود. همچنان دودل از خریدهایم ، انگشت روی جعبه پماد گذاشته گفتم:
« این رو شبها بزن »
آن یکی راهم نشانش داده گفتم:
« اینم هروقت خواستی بزن ، نمیذاره لبت خشک بشه»
« ممنون » آرام همراه خجالتش را شنیدم.
لبخندی که سعی در کنترلش داشت از چشمم دور نماند. لب مرا هم به لبخند کوتاهی مهمان کرد.
🌱
صبح تکرار آفرینش است
و تکرار واژه های یک طلوع
لبخند را بر لبت بنشان
زندگی شاید نواییست
که تو را به بودنهای بی تکرار
عادت دهد
روزتون پر از بهترین لحظه ها
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
#پندانه
دیدی میری سینما ولی بعدش میبینی فیلمش اصلاً خوب نیست مغزت میگه چون پول دادم بذار تا تهشو ببینم؟
به این حالت میگن اثر کنکورد که به
«خطای هزینهٔ هدر رفته» هم معروفه!
اینطوریه که افراد به چیزی که برای اون زمان، پول، انرژی و یا احساس هزینه کرده باشن میچسبن.
این موضوع در رابطههای اشتباهی هم
ممکنه اتفاق بیفته.
یعنی فرد با خودش میگه من اینهمه زمان گذاشتم و احساسم رو خرج کردم باید به نتیجه برسونمش و رهاش نمیکنم، اما نتیجهاش میشه هدر رفتن همون عمر و احساس...
لطفاً هر جا دیدی اشتباه کردی اونو بپذیر و سعی کن عمرتو هدر ندى! هرچقدر دیرتر از قطاری که به اشتباه سوارش شدی پیاده بشی، هزینهٔ برگشت سنگینتره.
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۰۷
#سال_سکوت
اینبار بی حرف بلند شد و بیرون رفت. کمی بعد برگشت. قبل از آمدنش خواستم برق را روشن کند. انجام داد. روبرویم ایستاد. با آن موهای پریشان بانمک شده بود.
به نشستن دعوتش کردم. « بیا بشین »
آمد و روی بالشتش نشست. فاصله مان کم بود. من بهتر میدیدمش ، چشمانش به خاطر گریه سرخ بود. نمیدانم مژههای سیاهش تابدار بود یا به لطف خیسی از آب تابدار شده بود. بینی اش قرمز و لبهای ترک خورده اش دختر چشم آهویی بیبی را زیادی مظلوم کرده بود.
دسته ای از موهایش پایین ریخت. با اخمی که از دیدن حال و روزش بود.گفتم:
« موهات رو جمع کن»
بی حرف دست بکار شد. دست برد موهایش را یکطرف جمع کرد و شروع به بافتنشان کرد.
نگاهم به دستانش که به آرامی لابهلای موهایش تاب میخورد. انتظار داشتم به پشت سرش هدایت کند یا مثل مینا با یک کش اسیرشان کند. گفتم:
« چرا میبافیشون ؟»
آرام « جمع بشه » ی گفت. به انتهای موهایش که رسید. دست برد کنار بالشتش کش رنگینکمانی را پایین موهایش نشاند. دستی روی موهایش کشید. دوباره آرام گرفت.
نگاهم از موهای بافته شده اش که یکطرفه روی سینه اش انداخته بود گذشت. دوباره روی صورتش به گردش در آمد تا به لبهای ترک خورده اش رسید که بازشده بود. احتمال خونریزی داشت. گفتم:
« لبت برای چی اینجوری شده؟»
دست روی لبش کشید. آرام «ترک خورده» گفت.
جوابش به مذاقم خوش نیامد. این را خودم هم میدیدم. با همان اخم گفتم:
« ویتامین میزدی خب»
جوابی نداد. دیدم که آرام زبان روی زخم لبش کشید سوال بی جوابم را با « ها؟» تکرار کردم.
با همان آرامش و صدای دو رگه اش که تاثیر گریه بود. گفت:
« چیزی نداشتم»
حرصم گرفت. نگاهم روی شکاف لبش گفتم:
« رژم نداشتی ؟!»
اینبار چانه بالا انداخت.« نوچ» اش زیادی آرام بود.
تعجب کردم. مگر میشد؟! این روزها که دختر بچهها هم آرایش میکردند؛ داخل کیفشان چندقلم لوازم آرایشی پیدا میشد. او رژی نداشته باشد. با همان تعجب گفتم:
« از این برق لبها هم نداشتی؟»
همانطور که با انگشتهای پایش بازی میکرد. درگیر لبش هم بود. دوباره چانه بالا انداخت. « نه » گفت.
با دیدن قطره خونی که از لبش بیرون زد.
انگار یادم رفت برای چه او را احضار کرده بودم.
نگاهش کردم. حرفهای بیبی در سرم به پرواز درآمد. دیگر تقریبا مطمئن شدم هنوز هم دختر آفتاب مهتاب ندیده پیدا میشود. از جایم برخاستم. به دنبال پمادی ، وازلینی به یخچال سرزدم.
زمانی دَرِ یخچال بیشتر شبیه فروشگاه لوازم آرایشی بود. از رژ لب وکرم های دست ساز و صنعتی بگیر تا انواع لاک ؛ اما حالا دریغ از یک قطره روغن نباتی.